En toen ging het mis...

, 2.319 keer bekeken

Door Yanaica op 30/11/2008 - 19:26:

Hoi,

Al vanaf het begin zit ik op deze site rond te neuzen.
Van zodra ik wist dat ik voor de eerste keer zwanger was, was ik euforisch. Ik las de verhalen en piekerde me dood…: wat als het fout zou gaan?
Elke 2 weken ging ik naar de gynaecoloog en alles bleek goed te gaan: het kindje groeide goed en het hartje klopte.

Toen ik 20 weken zwanger was, moest ik een week langer wachten op de consultatie en de echo omdat mijn gynaecoloog op vakantie was. Ik was dan ook blij toen ik vorige donderdag eindelijk weer mocht gaan. Deze keer zou ik de bevestiging krijgen of het nu echt een dochtertje werd…
Maar ik kreeg nieuws dat insloeg als een bom!
Voor die ene keer dat mijn vriend niet mee kon gaan, ging zijn moeder met mij mee. Ik zag meteen dat er iets niet juist was. Het kindje zat heel erg laag… Ik dacht dat al te voelen. Het lag ook helemaal dubbel gevouwen in een heel onnatuurlijke houding, met zijn neus tegen zijn tenen. Geen geluid, geen hartslag, geen beweging… Ik hield mijn adem in.
“Het ziet er niet goed uit”, zei de gynaecoloog en mijn wereld stortte in. Ons meisje was 2 weken geleden al overleden…
Omdat ik inmiddels 23 weken zwanger was (ze was dus op 21 weken overleden), zou ik via de spoedafdeling binnen moeten komen voor een echte bevalling.
In tranen belde ik mijn vriend op en ook hij stortte in. Dit kindje was zoooo welkom!
Dit jaar in maart was ik geopereerd aan endometriose en omdat ik zoveel littekenweefsel had, was dit kindje sowieso een wondertje. Ik was nu een 5-tal maanden zwanger en ik begon er eindelijk een beetje in te geloven dat het wel goed zou komen.

Op donderdag had ik het slechte nieuws te horen gekregen maar om alles eerst een beetje een plaats te kunnen geven, wou ik pas op maandag naar het ziekenhuis.
Tot het moment dat mijn vriend thuis kwam. Opeens wou ik zo snel mogelijk gaan… En het achter de rug hebben voor het allemaal goed doordrong. Nu kon ik me nog sterk houden, tegen maandag niet meer, dacht ik en dan was het nog veel zwaarder. Ik was nu nog verdoofd door de shock.
We zijn dus om 21uur nog vertrokken naar het ziekenhuis en na een bevalling van 15 uren werd ons dochtertje geboren.
En oh, wat was ze klein en oh, wat was ze mooi... Ze had blonde haartjes en leek heel erg op haar papa.

Het is nu zondag en ik mocht het ziekenhuis alweer verlaten. We hebben haar nog een hele tijd bij ons op de kamer gehad en er zijn heel wat tranen gevloeid. We hebben een knuffeltje en een dekentje bij haar gelegd. De gedachte dat ze alleen zou zijn in het ziekenhuis en wij naar huis, was heel moeilijk voor mij.
Ik heb identiek dezelfde knuffel mee naar huis genomen en die staat hier nu bij een kadertje van haar met haar voetafdrukjes.
Maandag wordt er een autopsie uitgevoerd om de oorzaak te achterhalen.

De gynaecoloog zei dat ik een paar weken zou nabloeden en dat ik toch een drietal maanden fysisch zou moeten herstellen. Maar overal waar ik kijk en kom, zie ik baby’s en zwangere mama’s en alles doet me zoveel verdriet.
Ik heb de eerste 2 dagen zo erg gebloed dat het leek dat iemand een tas met bloed uitkieperde elke keer ik op ging staan of weer ging liggen. Maar nu, na 3 dagen is het bloeden zo licht dat je spreekt van 1 druppel per 7 uur.
Heeft iemand hier ervaring mee? Ik voel me fysiek goed en het zou me metaal heel erg helpen als ik al opnieuw zou mogen proberen om zwanger te worden… Of zou ik toch echt moeten wachten?
Ik denk dat mijn lichaam gewoon heel erg sterk is en dat het zich al heeft hersteld van de bevalling. Ik heb ook geen pijn meer bij het lopen of bukken.

Oh, wat mis ik mijn lieve meisje. Ik zou alles opgeven als ik haar maar terug kon hebben, maar dat heb ik helaas niet zelf in de hand. Zijn er nog vrouwen die zo ver hun kindje zijn verloren? En wat waren de oorzaken?
Ik piek me suf, wat heb ik toen verkeerd gedaan? Ligt de schuld bij mij of heeft
het zo moeten zijn?
De gynaecoloog zei dat het niet vaak voorkomt als je al zo ver bent en dat er waarschijnlijk iets met het kindje verkeerd was. Ik weet dat ik niets kon doen om het te verhinderen maar toch het blijft knagen.
De uitslag van de autopsie krijg ik pas over een week of 5/6 en als ze dat weten dan kunnen ze er rekening mee houden bij een volgende zwangerschap, maar het lijkt nog zo ver, 6 weken…

Als iemand wil reageren, heel graag! Want ik zit met zoveel vragen en zoveel verdriet... Het zou me zeker helpen om erover te praten.

Bedankt,
Yanaica

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld