Een lang verhaal zonder een happy end...

, 1.861 keer bekeken

In februari 2000 ben ik gestopt met de pil omdat we later dat jaar toch wel eens aan kindjes wilden beginnen. Het foliumzuur werd in huis gehaald maar in verband met onze trouwdag op 8 september, besloten we te wachten met proberen totdat het juni was. Want stel je voor dat het meteen raak zou zijn, ik moest wel nog in mijn jurk passen, dus!
In mei gingen we met een bevriend stel uiteten, om te vieren dat ze een huis gekocht hadden én ze waren in verwachting van hun tweede kindje. Voor de niet-zwangeren vloeide de alcohol rijkelijk die avond en thuis hadden we een erg gezellige voortzetting met z'n tweeën.

's Morgens heb ik gevraagd of we wel wat gebruikt hadden maar in ons enthousiasme waren we dat helemaal vergeten... "Nou ja, als er een kindje van kwam dan kwam er een kindje", dacht ik. Een week later kreeg ik in een keer koudwatervrees: "Wat als ik nu zwanger was? Wilde ik dat eigenlijk wel? Kon ik dat wel? Zouden we geen slechte ouders zijn? Waren we niet te jong (26 en 28)?"
Kortom, paniek... Op 28 mei moest ik ongesteld worden en precies die dag werd ik dat ook... en ik vond het helemaal niet leuk... Ik wilde wél een kindje!

Na deze menstruatie gingen we ervoor. Met veel gegiechel gekeken wanneer de eisprong zou moeten zijn en op 11 juni zou het zover zijn. In de week voorafgaand aan 11 juni begonnen we al te "oefenen" want het was toch wel erg spannend! Op donderdag 8 juni heb ik vroege dienst op mijn werk, 's avonds is het vrijgezellenfeest van mijn zusje die op 24 juni gaat trouwen. Ik sta op kantoor en voel een pijnscheut rechtsonder in mijn buik. Tegen een collegaatje zei ik dat óf mijn blindedarm opspeelde óf ik had een eisprong...
Met mijn zusje ga ik nog even naar de Nijntjewinkel voordat haar feestje begint en om de een of andere reden moet en zal ik een hangertje van Nijntje kopen en meteen omdoen. Het feestje begint en is heel gezellig maar ik hou het bij frisdrank, want je weet maar nooit!
De volgende ochtend "oefenen" we gezellig door want we hadden de smaak inmiddels wel te pakken smile.gif! Ook zaterdags doen we nog een poging maar op zondag 11 juni moet mijn vriend werken en komt er niets van. Om de tijd om te krijgen, zit ik wat te lezen op internet en op een gegeven moment strijk ik per ongeluk langs mijn rechterborst.. "AU! Wat is dat nu?"
Nog eens voelen en ja hoor, pijnlijke tepels... dat kan toch niet? Ik verbeeld het me vast en zeker. Vertel het later wel aan mijn vriend maar die zegt ook dat dat niet kan. Het zal wel wat anders zijn...
Die week sta ik onder hoogspanning. Ik koop een hele gevoelige zwangerschapstest, die 10 dagen na de eisprong al resultaat zou moeten geven. Op 18 juni hou ik het niet meer en doe de test en een heeeeeel vaag streepje verschijnt... ik geloof dat ik zwanger ben...

Die week ben ik zo misselijk als een hond en ik ben nog niet eens overtijd! Mijn D-day is pas 25 juni en ik ken de cijfers over hoeveel zwangerschappen er zo vroeg misgaan, dus we wachten maar af. Ondertussen doe ik bijna dagelijks een andere zwangerschapstest en de ene geeft wel een streep en de ander niet, stress dus. Voor alle zekerheid drink ik op mijn zusjes trouwdag geen alcohol en eet geen rood vlees. Het valt niemand op behalve mijn zusje... en die weet dat we "bezig zijn" en heeft de link dan ook snel gelegd.
Op de 27e juni is mijn vriend jarig. Ik heb een test in huis gehaald en om 6 uur 's morgens sta ik op om in de badkamer te testen en ja hoor, een dikke vette streep én ik ben officieel overtijd! Zwanger! Wat een cadeautje voor zijn verjaardag, hij moet ervan huilen. We besluiten het nog even geheim te houden want de zwangerschap van dat bevriende stel is inmiddels misgelopen. We spreken af het pas te vertellen na de echo.

Op 16 augustus 2000 mogen we voor het eerst naar de verloskundige en op 18 augustus zullen we de echo hebben. Wat duurt dat lang! Als ik 7 weken ben word ik echt misselijk en doe niets anders dan werken, spugen en slapen. Het duurt een eeuwigheid en dan is het 11 augustus.
Mijn vriend gaat naar de verjaardag van een vriend, ik laat me excuseren (hang misselijk boven de pot). De alcohol vloeit rijkelijk en als een van de aanwezigen aankondigt binnenkort papa te worden omdat zijn kat moet bevallen, roept mijn vriend dat dat nog niks is want hij wordt in maart echt papa! Nou, tot zover het wachten met vertellen! We besluiten het op zondag de 13e dan maar aan onze ouders te vertellen want die weten nog van niets. Gewapend met beschuiten met muisjes gaan we koffie drinken.
Eerst de ouders van mijn vriend. Het is heerlijk weer en we gaan op het balkon zitten. Mijn vriend zegt dat hij wel voor wat lekkers zal zorgen en als de koffie op tafel staat, serveert hij beschuit met muisjes. Zijn moeder begrijpt het meteen maar zijn vader zegt: "Ha lekker, beschuit!" en begint te eten! Zijn moeder vraagt aan haar man of hij weet waarvoor de beschuit is en hij zegt daarop: "Ja hoor, voor bij de koffie!"
Pas dan dringt het tot hem door... "Nee, toch"... en dan het heerlijke antwoord van iemand van 70 jaar: "Hadden jullie niet even kunnen wachten tot na de bruiloft?"...
Na de eerste schrik vinden ze het geweldig, zeker omdat mijn schoonzusje en schoonbroer 4 weken eerder uitgerekend zijn van hun tweede kindje. Dan op naar mijn ouders. Mijn moeder had vijf weken eerder al een opmerking gemaakt over mijn gegroeide borsten en ik heb dat afgedaan met een dat lijkt maar zo... maar deze moeder hou je niet zomaar voor het lapje. Toen ze de beschuiten zag zei ze: "Zie je nou wel! Ik wist het!"

Op woensdag 16 augustus mogen we om 10.00 uur naar de vk. Doodnerveus natuurlijk... maar we werden beloond! Het hartje van onze Puk was luid en duidelijk te horen! Wat een opluchting! Tranen met tuiten... Ik was op dat moment 11 weken en drie dagen zwanger volgens de telling van de vk.
Vrijdag 18 augustus om 15.00 uur mochten we voor de echo. Tot onze grote verbazing zagen we een heel mensje druk zwaaien met armen en benen en op en neer buitelen door mijn buik. Het was goed! We kregen een prachtige echofoto waarop onze Puk heel duidelijk te zien was en als cadeautje bleek ik inderdaad iets langer zwanger te zijn, namelijk twaalf weken en een dag. Iedereen mocht het nu weten!
Het grote genieten kon beginnen! Na de dertiende week was ik niet meer zo moe en ook niet meer misselijk. Gelukkig maar want toen ik vijftien weken zwanger was zijn we getrouwd en onze Puk liet zich die dag ook voor het eerst echt voelen! Heb voor mijn man toen een kaartje geschreven met het volgende gedichtje:
Ik zie het in je ogen,
Ik zie het in je blik
wij trouwen met zijn drieën,
ons wonder, jij en ik.

Na de bruiloft lekker twee weekjes met vakantie en bij terugkomst was iedereen verrast over mijn mooie al bollende buikje. Helaas werd er toen bekkeninstabiliteit bij mij geconstateerd en mocht ik niet meer werken. Ik was achttien weken zwanger, en ik vond het verschrikkelijk! Ik moest nog zo lang en nu al thuis zitten! Het duurde wel even voordat ik daaraan gewend was maar toen ik dat eenmaal geaccepteerd had, was het heerlijk. Ik genoot van de steeds groter wordende buik en het toenemende getrappel van onze Puk. De slapeloze nachten, het vocht en de bekkeninstabiliteit nam ik voor lief, ik droeg mijn Puk met trots.
In de achtentwintigste week had ik wat veel vruchtwater en werd doorgestuurd om een dagcurve te laten prikken om te kijken of ik zwangerschapssuiker had. Mijn waardes bleken ietsje verhoogd maar gaven geen aanleiding tot verder onderzoek. In de zesendertigste week werd mijn urine getest op suiker maar daar kwam niets uit. Alles goed dus.
Toen ik zevenendertig weken zwanger was, had ik een valse start en met veertig weken nog een keer. Het zette steeds maar niet door. Gelukkig zat ik niet echt op de bevalling te wachten. Ik genoot zo van het zwanger zijn. Van mij hoefde onze Puk er nog niet uit.

Op 8 maart, de dag dat ik 41 weken zwanger was, verloor ik 's morgens de slijmprop. De weeën waren nog onregelmatig maar voelden toch al behoorlijk pijnlijk. Om 14.00 uur heb ik de vk (verloskundige) gebeld omdat ik Puk zo weinig voelde maar dat scheen normaal te zijn tijdens weeën. En dat staat inderdaad ook in alle boeken die ik ondertussen allemaal weer doorgespit had.
Tegen 16.00 uur begonnen de weeën om de 5 minuten te komen en werden ook sterker. Om 18.00 uur naar de verloskundige gebeld, deze zou om 19.30 uur komen. Ondertussen kwamen de weeën al om de drie minuten en om half acht zijn we naar boven gegaan samen met de vk om te kijken hoe ver ik was. De ontsluiting was nog maar 1 cm maar de baarmoedermond was wel volledig verstreken. Toen wilde ze naar het hartje luisteren maar ze kon het niet vinden. Mijn hele buik werd afgezocht maar geen hartje...
In allerijl naar het ziekenhuis voor een echo. Ik heb niet willen kijken naar die echo omdat ik het antwoord al wist: onze Puk was dood. 's Middags tegen halfdrie heeft hij zijn laatste schop gegeven en ergens tussen halfdrie en halfacht is hij ertussenuit geknepen.
Als je zo'n nieuws krijgt, kun je eerst niet geloven dat het waar is. Ik heb dan ook geschreeuwd dat dit niet kon, dit soort dingen gebeuren tegenwoordig niet meer, dit kon ons niet overkomen. Toch was het zo.
Na even gepraat te hebben, hebben we onze ouders en broers en zussen gebeld en ik heb mijn beste vriendin gebeld (die heeft 4 jaar geleden ook haar kindje verloren, ik deed toen de stervensbegeleiding als pedagogisch medewerker van het ziekenhuis). Dat waren verschrikkelijke telefoontjes om te plegen. Iedereen ging meteen op weg om ons bij te staan in de komende moeilijke uren.
Wij waren ondertussen in een gemoedstoestand beland waarin we heel rationeel en rustig waren. Dit leverde best wel rare situaties op, wij op het bed en de hele familie er huilend omheen, terwijl wij zaten te gekken en te lachen. Gekken om de kuren van onze Puk, wat hij wel allemaal niet uitgespookt had in mijn buik.

Toch werden de weeën steeds heviger en kwamen nu om de twee minuten. Ik heb toen om pijnstilling gevraagd maar wilde nog geen ruggenprik. De gynaecologe heeft me toen een spuitje met pethidine gegeven, een middeltje dat de scherpe kantjes van de pijn af moet halen en je wordt er zo suf als een konijn van. Tijdens het inspuiten braken mijn vliezen en daarna heeft ze getoucheerd. Ik had toen drie centimeter ontsluiting. Het was tien over twaalf.
Ik ben even heel suf geweest van het spuitje maar de weeën kwamen toen met minder dan 1 minuut ertussenin en ik kreeg persdrang. Dertig minuten later had ik zeven centimeter ontsluiting en kreeg ik dus ook geen ruggenprik meer. Ik moest er op eigen kracht doorheen. Weer 15 minuten later al negen centimeter en de hel was losgebroken. De ene wee volgde de andere op en ik moest alles maar wegpuffen, verschrikkelijk.
Om kwart over een mocht ik gaan persen. Dat was een hele opluchting. Het ging heel snel en om kwart voor twee was het hoofdje geboren. Het bleek toen een flinkerd te zijn en aangezien dode kindjes niet meewerken zat ons mannetje vervolgens met zijn schoudertjes klem. Het laatste half uur was dan ook verschrikkelijk: een verpleegkundige zat op mijn buik, de tweede duwde vlak boven mijn schaambeen met twee vuisten en de gynaecologe trok aan ons mannetje. Het wilde maar niet lukken en uiteindelijk hebben ze me dwars op het bed gelegd en door Puk zijn hoofdje bij elke perswee naar beneden te duwen hebben ze hen volledig laten draaien. Net toen ze de tweede gynaecoloog opriepen omdat ze voor mij begonnen te vrezen, heb ik ons manneke met een enorme krachtsexplosie eruit geduwd en gelanceerd. Hij werd op mijn buik gelegd en ik kon alleen maar genieten...
Genieten van ons mooie manneke en van het feit dat hij er eindelijk uit was. Ik bleek niet ingescheurd te zijn (hoe is het mogelijk hè), had wel een scheur in mijn rechterschaamlip maar dat hechten ze niet omdat het hechten pijnlijk is en het bloedde nauwelijks. De hele familie is Guus (want zo heet Puk in het echt) komen bewonderen en iedereen zei dat het zo'n groot kindje was maar ik zag alleen zijn mooie koppie en z'n ongelofelijk lieve mopsneusje.
Vervolgens hebben ze Guus afgenaveld en meegenomen om hem te wegen, te meten en te onderzoeken. De placenta werd toen ook heel snel geboren en het leed was geleden. Gelukkig was ons kereltje snel weer terug en we hebben hem helemaal bekeken en besnuffeld. God, wat was hij mooi! Hij had alleen wat ontvellingen van de bevalling, verder was hij puntgaaf en werkelijk perfect. Niets te zien wat een eventuele oorzaak zou kunnen zijn van zijn dood. Hij woog 4930 gram en was 56 cm lang.

Om drie uur is de vk gekomen om hem te bewonderen en toen is de familie langzaam naar huis gegaan. Om vier uur was iedereen weg en waren we eindelijk met z'n drietjes. We hebben Guus in bad gedaan en hem aangekleed en in zijn eigen wiegje gelegd. Het wiegje hebben we naast mijn bed gezet zodat ik hem kon zien. David kreeg ook een bed en na Guus uitgebreid geknuffeld te hebben, is hij als een blok in slaap gevallen.
De verloskundige kwam nog even terug en met haar heb ik nog tot zes uur gepraat over hoe ik alles had ervaren en hoe mooi en perfect Guus wel niet was. De vk ging om zes uur naar huis en ik heb wat liggen doezelen in bed maar om halfzeven kreeg ik behoorlijke last van naweeën omdat de bevalling toch wel heel snel en zwaar was geweest. Hier kreeg ik paracetamol voor en toen heb ik nog wat "geslapen" tot kwart over acht.
Toen kwam de verpleegkundige afscheid nemen, en zij feliciteerde me met de geboorte van onze zoon, en dat vond ik geweldig! Ik moest mijn verhaal kwijt en om halfnegen ben ik mensen gaan bellen maar bij het eerste telefoontje drong de harde realiteit tot me door: mijn kindje, mijn mooie Guus was dood...
Ook David was inmiddels wakker en bij hem drong ook de realiteit door. Met onze zoon in onze armen hebben we op bed zitten huilen om ons kindje, ons mooie, perfecte maar dode kindje. We hebben geen toestemming gegeven voor obductie omdat ons manneke zo mooi en gaaf was en de kans dat ze wat zouden vinden was zo klein dat we vonden dat hij "ongeschonden" moest blijven. In de loop van de ochtend hebben we hand- en voetafdrukjes gemaakt en een lokje haar afgeknipt. Ons kereltje heeft namelijk gigantisch veel prachtig pikzwart haar.

Er kwamen nog wat mensen ons kindje bewonderen en 's middags zijn we naar huis gegaan samen met Guus. Thuiskomen was een van de moeilijkste dingen, alles staat immers klaar voor je levende kindje...
We hebben Guus uit zijn wiegje gehaald en zijn met hem op de bank gaan zitten en hebben gehuild om alles wat had kunnen zijn maar niet zo mocht zijn. Vervolgens hebben we hem ons huis laten zien en zijn kamertje. Hij heeft in zijn bedje gelegen en op zijn aankleedkussen, zijn mobile heeft voor hem gespeeld en wij hebben alles vastgelegd op foto. Mijn zusje is gekomen en heeft haar petekindje in haar armen gehouden en gehuild om alles wat niet mocht zijn en daarna hebben we Guus in zijn wiegje naast mij op bed gezet. Ook zijn opa en zijn oma's hebben hem vastgehouden en gekoesterd en ook dat is vastgelegd...
Om zes uur was iedereen weg en waren we alleen met ons mannetje. Dat voelde goed, maar ook heel erg verdrietig. Om halfzeven kwam de kraamhulp, een hele lieve, die ook geweldig genoeg meteen naar Guus ging om met hem kennis te maken. Daarna kwamen de huisarts, die erg emotioneel was en ook de begrafenisondernemer. We hebben toen alles geregeld voor het afscheid van ons manneke maar ook dat hij bij ons mocht blijven tot zijn afscheid.
Iedereen was erg lief en behulpzaam en het voelde goed zo. Er werd meteen een plekje voor Guus gemaakt op onze slaapkamer, zodat we 24 uur per dag bij hem konden zijn. Hij lag er dan ook geweldig mooi bij, hij leek te slapen maar helaas...

Met ons ging het eigenlijk wel. Op zaterdag de kaartjes en de bloemen geregeld en heel veel naar onze Guus gekeken en hem aangeraakt en geaaid. Natuurlijk waren er buien van opstandigheid en verdriet, maar dat mag toch ook in zo'n situatie? Je lijf haalt dan ook rare streken met je uit. Zo is het me opgevallen dat ik telkens tussen halfacht en halfnegen, het tijdstip dat we hoorden dat het niet goed was met ons kereltje, verschrikkelijk buikpijn kreeg, als weeën... Dat is ook het tijdstip dat ik het meest emotioneel was.

We hebben in de dagen dat Guus thuis was heel veel bezoek gehad, iedereen wilde ons manneke zien en wij waren maar al te trots op ons mooie kereltje. Toch was het heel moeilijk want de dag van het afscheid kwam steeds dichterbij. Toen het uiteindelijk woensdag werd, werd ik echter heel rustig: het was goed geweest.
David en ik hebben hem in zijn mandje gelegd, hij kreeg zijn lakentje met de schaapjes mee, zijn knuffelspookje, het schaapje van mijn ouders, het polsrammeltje van Davids ouders en het lieveheersbeestje van zijn peettante. Verder ook nog de gedichten die zijn opa's en oma's voor hem geschreven hadden en een mooie tekening van het buurjongetje. Ook het Nijntje-kettinkje dat ik gedragen heb van de dag van de eisprong tot de bevalling, kreeg hij mee.
Om 13.30 uur kwam de begrafenisondernemer ons ophalen. Met Guus in zijn mandje tussen ons in, zijn we naar het kapelletje gereden waar zijn afscheid was. We hadden prachtige muziek uitgezocht en het hele afscheid was zoals we 't wilden. Het kapelletje was overvol, er was een zee van bloemen om onze Guus heen en het was goed... Na het afscheid zijn we naar het kerkhof gegaan, waar David en ik Guus zelf in zijn grafje hebben gelegd. Dit alles werd vastgelegd op foto, zodat we als we willen alles terug kunnen zien. Guus' tuintje was een zee van bloemen en weer had ik heel sterk het gevoel dat het goed was zoals het was...

We kregen elke dag post, bezoek en telefoontjes. Soms heel fijn, vooral de post maar soms ook moeilijk (vooral het bezoek en de telefoontjes). Aan de ene kant wilde ik dat mensen belden en kwamen, aan de andere kant niet. Zo is het met veel dingen. Het ene moment wil ik dit, het andere moment dat. Ook door de hormonen jojode ik zodanig op en neer tussen verdriet en blijdschap (raar woord in deze context maar jullie begrijpen het wel, hoop ik) dat ik mezelf af en toe niet bij kon houden. Voor David is dat ook niet makkelijk. En ik zat thuis met zwangerschapsverlof maar zonder kindje om voor te zorgen...

Op 21 mei was mijn verlof afgelopen maar ik was nog niet in staat om te gaan werken, zowel fysiek (door de bekkeninstabiliteit) als emotioneel. Ik heb me ziek gemeld en heb een paar weken later geprobeerd wat administratief werk te doen maar dat was het ook niet.
Ik heb heel lang de schijn opgehouden dat het goed met me ging maar na een half jaar kwam de klap. Bovendien kreeg ik nog twee keer een hele vroege miskraam, wat de hele situatie niet makkelijker maakte. Ik ben nog steeds thuis, heb hulp van een maatschappelijk werkster en langzaam maar zeker gaat het ietsje beter met me. Werken zit er voorlopig nog niet in, maar ik heb mijn handen vol aan mijn verdriet. We proberen weer zwanger te worden want we willen zo heel graag een kindje om voor te zorgen...

Tot zover mijn verhaal.

Liefs,
Tessie, mama van Guus*

29/11/2001:
Onze Guus* krijgt in juni een brusje! Ik ben nu bijna 11 weken zwanger en alles ziet er goed uit op de controles!

Op 5 juni 2002 is onze tweede zoon geboren!! Guus* heeft dus een broertje gekregen.
Zijn naam is Caspar Quinten, hij weegt 3435 gram en is 50 cm lang.
Alles is prima verlopen!!

Veel liefs,
Tessie, mama van Guus* en Caspar

De geboorte van Caspar

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld