Doodgeboren na een zware zwangerschap van 37,5 weken...

, 5.701 keer bekeken

Door Anoniem op 19/01/2007 - 13:19:

Ik zal haar nooit vergeten: Nisanur, mijn engel.

Voordat ik zwanger was, hadden we eerst goed nagedacht en uiteindelijk toch besloten om te stoppen met de pil. Ik had toen al een dochter van 3 jaar.
Na ruim een jaar, op 18 januari 2006, was ik eindelijk zwanger en het begon al gelijk met allerlei zwangerschapskwaaltjes. Ik was heel erg misselijk en had zo’n last van brandend maagzuur dat ik er gewoon ’s nacht van wakker lag.
Verder in de zwangerschap kon ik me minder goed meer bewegen, was snel moe en het verliep allemaal niet zo goed. Maar ja, dat hoort erbij. Alle ellende die ik tijdens mijn zwangerschap meemaakte, maakte me toch blij want ik zou weer moeder worden.

Omdat mijn eerste dochter met een keizersnede geboren was, liep ik controle bij de gynaecoloog. Ik hoopte zo op een natuurlijke bevalling want ik wist niet eens hoe weeën voelden want ik had die nooit gehad. En ja, hoor, het zou - als alles goed zou verlopen - een natuurlijke bevalling worden. Ik was zo opgelucht want een keizersnede vond ik maar niets.

Na weken zuchten en puffen door die grote buik was het bijna zover. Ik was 37 weken en ging terug op controle.
Alles zag er goed uit. Even een echo gemaakt, op de weegschaal gestaan en weer bijgekomen, wat gekletst met de gynaecoloog en ik mocht weer naar huis.
Een dag later begon de baby wat minder te bewegen, maar ik was niet ongerust. Ik had zoiets van: “Het zijn de laatste loodjes dus het zal daar wel aan liggen.”
De dag erop kreeg ik een beetje last van mijn rug en dus begon de spanning bij mij op te komen. Die hele dag heb ik wel lichte weeën. Ik had de baby niet echt gevoeld maar ik was druk bezig geweest en had er niet echt bij stilgestaan.
De volgende morgen begon ik me toch zorgen te maken want ik wist precies op welke tijden ze bewoog en ze bewoog nu helemaal niet. Toen heb ik het ziekenhuis opgebeld en ik moest gelijk komen.

De hele weg heb ik nagedacht over wat er kon gebeuren en ik heb gehuild. Maar toch hoopte ik nog op het beste. Eenmaal in het ziekenhuis werd er naar het hartje gezocht, maar tot onze grote schrik was er niets te horen. Het leek net of mijn hele leven in elkaar stortte.
Dat het hartje niet klopte, werd niet gelijk gezegd… De gynaecoloog kwam erna om het te bevestigen. Het was het moeilijkste moment uit mijn leven.
Na een aantal controles gedaan te hebben, bleek ik al 1,5 cm ontsluiting te hebben. Ik mocht dus blijven maar ik wilde liever naar huis.
Eenmaal thuis begonnen de weeën en dus zijn we weer terug gegaan.
Na 12 uur weeën en 2,5 uur persen kwam mijn engel Nisanur eindelijk ter wereld. Levenloos, geen gehuil en geen beweging… Het was verschrikkelijk!

Ik wilde haar niet meteen zien. Het klinkt misschien raar maar ik was bang voor wat ik te zien zou krijgen. Nadat ze Nisanur gewassen en aangekleed hadden, adviseerden ze me om toch even te kijken… Wat was ze mooi! En zo compleet! Een piepklein mensje met alles erop en eraan. Al die moeite die pijn was voor niets geweest. Maar ik ben toch heel blij dat ik haar heb gezien. Ze is en zal altijd in mijn hart zijn. Ik zal haar nooit vergeten.

Rust in vrede mijn lieve schat, Nisanur!

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld