Anaël kwam te vroeg... na 22,6 weken

, 3.306 keer bekeken

Door Debbie op 19/03/2013 - 21:30:

Hallo allemaal,

Ook ik wil mijn verhaal met jullie delen.

Het begon in augustus, mijn vriendin (partner) en ik waren op vakantie. We waren bezig met het krijgen van een kindje en mijn vriendin vond dat ik toch maar eens moest gaan testen omdat ik me wel een beetje raar gedroeg: moe en emotioneel op de meest rare momenten.
Ze had een test gehaald en ik ging testen. Dolgelukkig dat er direct al een hele dikke streep tevoorschijn kwam, ben ik zo’n beetje de hele vouwwagen door gesprongen!
Wat was het moeilijk om stil te houden… Maar we gingen nog niks zeggen, wel bleef de wijn direct staan.

Het ging heel goed tot ik de 7e week van mijn zwangerschap werd opgenomen omdat ik uitgedroogd was. Tot 3 keer toe werd ik opgenomen omdat ik niets binnen kon houden. Wat een ramp was dat!
Maar bij de 12 weken echo konden ze me vertellen dat alles er goed uitzag: ons kleintje groeide precies goed!

Met 17 weken kreeg ik in het zwembad een trap in mijn buik. Geen last van gehad tot ik de volgende morgen wat krampjes kreeg. Toch maar gebeld en ik kon direct een echo komen maken. Daar zagen we een heel vrolijk kindje, net zo druk als altijd. Er werd ons verteld dat alles er super uitzag en we een meisje kregen!
De volgende dag had ik wat bruin bloedverlies maar dat was oud bloed dus hoefde ik me er geen zorgen over te maken. Eigenlijk bleef dat kleine beetje bruinige afscheiding wel …
Op de 20 weken echo zag alles er weer goed uit. Ik was zelf heel zenuwachtig maar dat hoefde volgens de artsen niet want alles zag er zo mooi uit! En ons meisje vrolijk naar ons aan het zwaaien…

Op tweede kerstdag stond ik ‘s morgens op, ik was toen 21 weken zwanger. Ik ging naar de wc en wat zag ik bij het afvegen? Allemaal rood bloed! Helemaal in schok mijn vriendin geroepen en zij heeft direct het ziekenhuis gebeld.
“Direct komen”, dus zo gingen wij ’s morgens vroeg op weg… Ik was zo bang dat het hartje niet meer zou kloppen...
Maar op de echo zag alles er goed uit. Ik verloor wel stolsels dus ik moest blijven.
Na een dag was de bloeding bijna weg en mocht ik terug naar huis. Wel kreeg ik vaginale capsules mee voor een eventuele schimmelinfectie. ‘s Avonds direct opgestoken…
De volgende ochtend werd ik wakker in allemaal bloed. Ziekenhuis gebeld en dat kon wel komen door de capsule, dus even aanzien.
De volgende ochtend werd ik wakker, weer allemaal bloed maar nu ook grote stolsels… Dus wij weer naar het ziekenhuis.

Uit de echo bleek dat mijn baarmoedermond (van binnenuit gezien) wat open stond, dat hij nog maar 2 à3 cm was en dat de placenta met het uiteinde bij de opening van mijn baarmoedermond lag. Ik moest in het ziekenhuis blijven en mocht niets meer… Zelfs plassen en wassen gebeurde op bed.
Het begin van 9 dagen tussen hoop en vrees.
De bloedingen werden erger en er kwamen stolsels uit zo groot als een Duits bolletje.
Op vrijdag kwam de gynaecoloog lang. Ze wou een echo maken, eerst van buitenaf. Toen zei ze: “Volgens mij heb je al 3 cm ontsluiting. Er is nog een lichtpuntje maar dat is heel klein.”
We waren in tranen, maar we wilden ons vasthouden aan het lichtpuntje. Al lukte mij dat niet meer echt.
Ik had al 2 nachten steeds behoorlijke krampen gehad en ik was bang dat het begonnen was.
De bloedingen werden minder (waren er altijd maar alleen ‘s nachts).
De kans dat ons kindje dit zou halen, was 10%.

Zaterdagnacht had ik weeën en ook steeds het gevoel dat ik moest persen, maar ik hield alles in en viel uiteindelijk om 4 uur in slaap. Zondag ging het super, bijna geen bloedverlies en nergens last van. Mocht zelfs douchen, maar mijn gevoel zei: niet doen.
‘'s Avonds kwamen de krampen weer en ik zei mijn vriendin dat het een lange nacht zou worden. Ook de verpleegsters wisten dit want om tien uur kwamen ze wat thee en lekkers brengen zodat we de nacht doorkwamen.
Toen vroeg ik om een pijnstiller want de pijn was weer erg. Het duurde 10 min, en toen kwam de ene wee naar de andere. De eerste was nog niet weg of de tweede kwam alweer…

De verloskundige werd erbij gehaald en ik werd snel naar de verloskamers gereden. Ze kon al wat zien en de pijn was er waarschijnlijk omdat ze deels vastzat in mijn geboorte kanaal. Ik mocht niet meepersen…
Na drie kwartier mijn persweeën ingehouden te hebben, mocht ik dan eindelijk persen. Mijn dochter lag in een stuit en de persweeën waren weg. Dan maar op eigen kracht…
En na 20 minuten hadden we onze mooie, lieve maar veel te kleine Anaël in onze armen. Geboren met 22 weken en 6 dagen. Ze woog 470 gram en ze heeft nog een half uur geleefd. In dat half uur hebben we al onze liefde aan Anaël gegeven en van haar mogen genieten.

Enkele dagen later hebben we haar begraven...
We hebben ontzettend veel foto’s van haar maar wat mis ik haar, zeg!! Mijn mooie, lieve, kleine dochter!!
Mijn droom was in een keer stuk… Maar we hebben Anaël gezegd dat er nog een broertje of zusje komt… Als wij eraan toe zijn.

Lieve, lieve, mooie Anaël,
mijn mooie meisje!

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld