Zwanger, wat nu?

, 1.472 keer bekeken

Hallo,

Ik ben een 18-jarig meisje. Ik was altijd het meisje dat nooit uitging, tot augustus 2002Â… Toen vonden mijn vriendinnen dat het genoeg was, ze vonden dat het tijd was dat ik ook maar eens uitging. Zo gezegd, zo gedaan, ik ging mee uit.
Na een paar weken had ik de smaak te pakken. Mijn moeder vroeg toen: "Moet je niet eens aan de pil?"
Ik zei: "Welnee, ik weet wel wat ik doe, hoor. Ik ben niet dom."
Mijn moeder zei daarop: "Als je dronken bent, weet je niet wat je doet..."
Had ik toen maar geluisterdÂ…...

Ik leerde een jongen kennen, hij was 26. We hadden een gezellige avond en hij vroeg of ik met hem mee naar huis ging. Daar hadden we "het" dus gedaan. Ik had verwacht nooit nog wat van hem te horen, maar de volgende dag stond hij al voor de deur. Hij wilde me zien. Zo ging er een maand voorbij en we zagen elkaar dagelijks.
Toen werd ik maar niet ongesteld en je raad het al... Ik was zwanger. Ik ben meteen bij de huisarts langs gegaan om 100% zeker te zijn. Daarna had ik mijn vriend opgebeld en hij kwam gelijk naar mij toe. Hij heeft mij voor de keuze gezet: of het kindje houden en verder zonder hem, of kindje weg laten halen en met hem verder gaan.
Ik ben altijd fel tegen abortus geweest,maar nu moet ik dus een keuze gaan maken. Stel nou dat we later kinderen willen en dat dit dan niet lukt? Dan vergeef ik het mezelf nooit dat ik toen abortus heb gepleegd.

Twee weken later heb ik het ook aan mijn ouders verteld. Ik kon het niet langer voor me houden. Eerst waren ze kwaad maar ze zullen hoe dan ook achter mijn keuze staan.
Ik weet het nietÂ… Het is onze fout geweest en niet die van het kindje dat in mijn buik groeit.

Groetjes,
Petra

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld