Waarom nu al?

, 1.520 keer bekeken

Door Ei op 11/10/2004 - 17:03:

16 Jaar, 5 maanden en 1 dag ben ik nu… En al sinds de zomer van vorig jaar verlang ik naar het moederschap. In het begin probeerde ik dat gevoel te onderdrukken en maakte ik mezelf wijs dat het maar een fase was, dat het wel zou overgaan… Maar niets was minder waar. We zijn nu een jaar verder en het verlangen is sterker dan ooit.
Het begon met een onwaarschijnlijke hoeveelheid liefde, bewondering, respect, nieuwsgierigheid voor en naar zo’n bolle buik met daarin een leventje in volle groei. Reeds voor vorige zomer kon ik nooit m’n ogen van een zwangere vrouw afhouden. Het fascineerde me en ik vond (en vind nog steeds) het prachtig dat een vrouw het ongelofelijke voorrecht heeft een kind in haar buik te laten groeien, ontwikkelen… En als een voorrecht beschouw ik het: als zwangere vrouw heb je gedurende 9 maand zo’n innige band met je kind, je beschermt hem/haar gedurende 9 maand met je eigen lichaam, je voedt hem/haar, je creëert al vanaf het begin een veilige thuishaven… Dat alleen al maakt me blij en maakt me trots om een vrouw te zijn, want ook ik zal ooit deze enorme ervaring mogen beleven!
Maar daar wringt het schoentje… Die “ooit” doet me zoveel pijn…
Reeds een jaar is voorbijgegaan en ik had m’n ups en m’n downs. De ups werden door verschillende dingen veroorzaakt, maar de downs hoofdzakelijk door dat verschrikkelijke verlangen dat ik op deze leeftijd nog niet hoor te hebben…! Ik kan daar zo kwaad om worden: waarom heb ik die gevoelens nu al?!? Ze berokkenen me toch alleen maar last! Ik kan er met bijna niemand over praten, want de reacties zijn toch altijd hetzelfde: “Het is maar een fase, het gaat voorbij. Veel tienermeisjes hebben die gevoelens, in de plaats van een pop willen ze nu een echte baby…”
Maar dat is niet zo! Hoezeer verlang ik ernaar met een partner een kind te verwekken, hoezeer verlang ik ernaar om samen met hem gedurende 9 maand van ons kleine wondertje te genieten… Hoezeer verlang ik ernaar om ons kind ter wereld te brengen… Hoezeer verlang ik ernaar ons kind op te voeden en te zien opgroeien… Klink ik nu 16? Dat vraag ik me soms af… Ben ik nu ouderwets of vooruitstrevend? Het enige dat ik weet, is dat ik toekomstgericht ben. Nooit heb ik er echt van genoten om uit te gaan, maar ik kan er wel van genieten om met iemand een goed gesprek te hebben. Het liefst van al zit ik te dromen of te lezen of te b(r)abbelen hier op het forum smile.gif .
Ik doe niets liever dan te dromen over later, dromen over hoe ik in mijn studententijd iemand ga ontmoeten, dromen over mijn latere job, dromen over mijn gezin… Maar vergis je niet, naast al dat dromen heb ik wel degelijk nog een actief sociaal leven. Het is niet zo geweldig, maar ik heb er toch een!

Ik wou dit alles gewoon eens neerschrijven en met jullie delen, omdat het allemaal zo verschrikkelijk frustrerend is. Het is frustrerend om deze gevoelens te hebben en het meest frustrerende van al is: dat bijna niemand me begrijpt. Ik vraag me af hoeveel van de lezeressen en lezers hier nu werkelijk begrijpen wat ik bedoel. Hoogstwaarschijnlijk beschouwen de meeste onder jullie me nu als een of andere puber die wil opvallen en volwassen wil doen… Het zou me niet verbazen, ik word voldoende geconfronteerd met die conclusie… Het betekent al heel veel voor mij als er een paar mensen toch proberen me te begrijpen, dan ben ik in mijn opzet geslaagd… Want ik ben niet de enige die met ‘dit’ zit, daar ben ik van overtuigd!

Tot slot wil ik nog even een paar mensen bedanken: Jessie, MSJ, Nat, … en al de anderen van het forum waar ik hier op zit, BEDANKT! Jullie hebben de voorbije maanden een heel stuk draaglijker gemaakt en ik bedank jullie daarvoor vanuit de grond van mijn hart…

x,
Ei

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld