Een trotse, jonge mama

, 1.942 keer bekeken

Door MamaFie op 12/02/2007 - 10:19:

Toen ik zwanger werd, was ik 19. Mijn vriend was er 28. We hadden al 4 jaar een relatie en we woonden al 3 jaar samen.
Ik vernam het nieuws toen ik samen met mijn moeder bij de gynaecoloog was. Ik schrok want het was onverwacht, maar toch was ik ook heel blij met dit kindje op komst… Maar mijn vriend en mijn schoonmoeder dachten daar anders over… Toen ik het hen vertelde, kreeg ik een hele reeks verwijten naar mijn hoofd geslingerd en werd mij heel duidelijk gemaakt dat ik niet langer welkom was als ik het kindje niet liet weghalen. Mijn keuze was snel gemaakt: ik ben gegaan. Iemand die mij voor zo’n keuze stelde, was mijn liefde en mijn kindje niet waard.

Het verdriet was groot die eerste maanden van mijn zwangerschap, maar voor dat kleine baby’tje had ik ALLES over. En uiteindelijk heb ik een heel mooie zwangerschap beleefd waar ik intens van heb genoten.
Ik ben terug bij mijn ouders ingetrokken en daardoor kon ik naar school blijven gaan, want ik studeerde nog. Dat jaar heb ik ook mijn examens meegedaan en ik slaagde!
Mijn bevalling verliep niet zonder complicaties, maar daarna begon de mooiste en ook zwaarste periode uit mijn leven… Ik was zo ontzettend gelukkig met mijn kindje, de borstvoeding ging goed en ik genoot van de band die ik voelde met mijn kleine meid. Ik wist echt niet dat dit zo kon! Maar het was mentaal ook zwaar want ik had niemand om al dat geluk mee te delen… Mijn familie was er natuurlijk wel, maar dat is niet hetzelfde.

Toen mijn dochtertje wat groter was, heb ik een periode gehad waarin ik echt op zoek was naar mezelf. Ik geloofde niet meer in relaties en toch verlangde ik naar een partner. Langs de ene kant wou ik een vader voor mijn kind, maar langs de andere kant wou ik haar niet delen. Heel tegenstrijdige gevoelens allemaal… Gelukkig was er de zorg voor mijn dochtertje en het intense contact met haar dat me op de been hield.
Nu enkele maanden geleden heb ik mijn nieuwe vriend leren kennen. Hij heeft zelf een zoontje dat een jaar ouder is dan mijn dochtertje, en samen zijn we heel gelukkig. We wonen intussen samen, volgend jaar gaan we trouwen en we zijn aan het klussen.
Volgend jaar wil hij mijn dochtertje erkennen. Want hoe het ook loopt tussen ons - dat weet je natuurlijk nooit -, ik kan me geen betere vader wensen voor mijn kleine meid en zij ook niet, want ze is helemaal dol op hem!
In april wordt ze 2 jaar. In die twee jaar tijd hebben we samen al heel wat woelige watertjes doorzwommen en nu lijkt ons leven tot rust te zijn gekomen, met twee sterke mannen om ons te beschermen… Ik ben heel erg trots op wat we samen bereikt hebben!

MamaFie

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld