Bijna een jonge moeder...

, 1.446 keer bekeken

Door B. op 24/01/2005 - 14:16:

Hallo

Ik ben B. en momenteel ben 17 jaar oud.
Mijn vriend en ik waren bijna 5 maanden samen toen mijn maandstonden uitbleven. Even erna deden we een test, die bleek positief te zijn. Mijn eerste reactie was blijheid, omdat de test bevestigde dat ik zwanger was. Al van toen ik nog een klein meisje was, was ik aan het dromen over kindjes krijgen en die fijne, lieve, dikke "babybuik" te hebben. Dus was ik er niet verdrietig om dat ik zwanger was. De reactie van mijn vriend was iets minder dan de mijne. Hij vond dat we nog te jong waren. Hij was niet zo blij met het nieuws en vond het beter dat we het weg lieten halen. Na een gesprek met mijn moeder, vond iedereen het het beste dat ik het kindje niet zou houden.
Toen zijn we naar een soort centrum voor abortus gegaan, waar zowel mijn vriend als ik heel goed ontvangen zijn. Daar kregen we alle informatie die we nodig hadden over alles wat we wilden weten,… Ook over de procedure zelf: hoe ze het uitvoeren, en zo…
Na deze afspraak hebben mijn vriend en ik dan samen besloten om toch een abortus te laten uitvoeren. Maar nog altijd had ik mijn twijfels hierover.
Toen brak de dag aan dat ik terug naar het centrum moest gaan om de abortus te laten uitvoeren. Ik was toen ongeveer 10 weken zwanger. Mijn vriend mocht bij mij blijven toen alles gebeurde. Dat vond ik wel een hele troost, dat ik niet alleen was.

Nu, bijna 3 weken na het voorval, heb ik ongelooflijk veel spijt over mijn keuze om mijn kindje van mij weg te laten nemen. Ik heb eigenlijk de keuze gemaakt voor mijn vriend, om hem gelukkig te maken. Ik besef nu dat dit fout was van mij. Ik moest kijken naar MIJN gevoelens en met welke keuze IK gelukkig was…
Mijn vriend en ik zijn nog altijd samen, maar hij praat niet meer over ons kindje of over die tijd… In tegenstelling tot ik, want ik denk aan niets anders…
Als ik nu zo terugkijk naar heel mijn zwangerschapsperiode, ben ik eigenlijk heel verdrietig dat ik die keuze heb gemaakt. Ik heb mijn kindje nooit kunnen zien op een echo, of op welke andere manier ook. Ook al wou ik dolgraag mijn kindje zien.
Ik verlang zo fel terug naar die periode uit mijn leven, dat kan je je echt niet voorstellen. En ook het ziek zijn, dat mis ik echt. Al die kleine momentjes, gewoon al het gedacht dat je een klein kindje in je hebt groeien…
Ik denk dat ik mijn hele leven spijt ga hebben van deze gebeurtenis. Als ik later kinderen zal krijgen, zal dat kindje nooit vervangen kunnen worden. Dat ene kindje blijft mijn eerste kindje. Normaal is je eerste kindje het meest speciale, maar dat gevoel zal ik nooit kunnen meemaken, door mijn eigen schuld…
Ik weet dat ik nooit naar al die anderen had moeten luisteren, dat ik zelf een beslissing moest maken. Maar het is nu te laat.

Tijdens mijn zwangerschap heb ik het hele ontwikkelen van mijn kindje hier op deze site gevolgd, stap voor stap… En dat doe ik nu nog altijd, ook al heb ik mijn kindje niet meer bij mij.
Ik mis mijn kindje verschrikkelijk, ook al heb ik het nooit gezien of in mijn armen kunnen nemen. Het is een stukje van mij dat nooit meer terug zal komen. Mijn schuldgevoel zal nooit weggaan. Net zoals mijn kindje, dat ik nooit zal vergeten en dat ik voor eeuwig en altijd in mijn hartje sluit.

B.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld