Wat de mooiste periode in mijn leven moest worden...

, 2.010 keer bekeken

Door R. op 03/11/2007 - 11:48:

Hierbij mijn verhaal. Ik had het eigenlijk al veel vroeger van me moeten afschrijven en ik hoop dan ook dat mensen “kindjes kopen” niet meer zo vanzelfsprekend gaan vinden na het lezen ervan.

Na jaren een geweldige relatie en een prachtig huwelijk in Senegal, kopen mijn man en ik ons eerste huisje en willen we ons gezin uitbreiden.
Mijn moeder was direct zwanger en heeft tot de laatste dag kunnen werken in haar zaak. Ik ben zelf een heel actief iemand en nam aan dat het bij mij zowat hetzelfde zou lopen. Tot ik voor de eerste keer zwanger werd. Na 7 weken bleek het vruchtje niet goed te groeien. Een week later moest ik terug op controle en kreeg weer hoop, want het hartje klopte! Een week later, was het hartje echter zwak en het kindje groeide nog steeds niet goed. Nog een paar dagen later was er geen hartactiviteit meer. Ik had geen kennis van zwangerschappen of miskramen omdat ik enig kind ben en mijn vriendinnen ook net begonnen voor een eerste.
De dokter adviseerde om een pilletje op steken om het vruchtje af te laten komen. Dit heb ik gedaan en onze matras kon daarna weggegooid worden. Ik had totaal geen idee dat dit me te wachten stond: veel pijn en bloedverlies, maar het vruchtje bleef zitten. Een week later moest ik opnieuw proberen, ik heb de ganse dag verschillelijke pijn gehad en weer veel bloedverlies. Terug op controle. Nog steeds was niet alles weg en ik begon ook koorts te maken. Dus deden ze vlug wat testen en werd het een curettage.

Na enkele maanden wachten, mochten we opnieuw proberen. We hadden seks in de vruchtbare periode en een week later kreeg ik de windpokken. Een kinderziekte die ik blijkbaar nog niet had gehad. Mijn maandstonden bleven uit en een tweede zwangerschap kondigde zich aan. Maar nu had ik zoveel schrik voor het kindje, ik had al van alles opgezocht en dit zou ernstige misvormingen als gevolg kunnen hebben. Maar toen 14 dagen te laat een hevige bloeding en pijnen: weer een miskraam.

Omdat ik deze keer geen curettage had gehad, moesten we ook niet wachten en 2 maanden later was ik zwanger, mijn derde keer. De eerste 4 maanden niks anders dan overgeven en migraine. Ik durfde ook niet te genieten van de zwangerschap. Ik dacht dat ik het toch weer zou moeten afgeven. Gelukkig mocht het wel zijn en voelde ik me na 4 maanden beter. Tot ik op 19 weken al redelijk veel harde buiken kreeg. De arts adviseerde mij om rustiger aan te doen, maar wat is dat? Voor mij was ’s middags mijn boterhammen al zittend opeten al een hele prestatie.
Een aantal weken later kreeg ik echter verplichte bedrust en weeënremmers omdat mijn baarmoederhals al aan het inkorten was. Ik heb een zaak en werkte alleen, dus het was niet evident om te gaan liggen. Ik heb mijn best gedaan, maar soms kon het niet anders en werd ik geroepen, dan moest ik helpen met de klanten.
Mijn baarmoederhals bleef dan ook inkorten en zelfs na een dubbele dosis remmers gebeurde het onvermijdelijke.
Op die beruchte woensdag was ik 31 weken zwanger en ik verloor mijn prop. Toen wist ik dat het niet langer meer tegen te houden zou zijn. Ik ben onmiddellijk binnen gemoeten en men heeft geprobeerd om remmers intraveneus te geven en het zo nog te rekken. Ook kreeg ik longrijping voor de baby. Een dag later begon ik heel erg moeilijk te ademen. Men nam een longfoto, maar er was niks concreet op te zien. Dus gaven ze een beetje zuurstof bij. Ook was ik enorm uitgeput van angst voor de baby en van de baxter die zo veel lawaai maakte dat ik er niet van kon slapen. Een slaappil heb ik meermaals moeten weigeren, ik eiste een deftige baxter!

Op vrijdagavond was ik te moe om met mijn man te praten. Ik wilde gewoon zuurstof hebben en het was zo'’n karwei om mijn longen voldoende gevuld te krijgen. Ik ben die nacht achteruit beginnen gaan waardoor ze “mijn saturatie” hebben genomen. Deze zou minimum 97% moeten zijn en bij mij was blijkbaar maar 52%. Ik moet eerlijk zijn dat wat ik over de volgende dagen ga vertellen, ik zelf niet meer herinner. Door het zuurstoftekort is dit een deel dat uit mijn leven verdwenen is.

Jammer genoeg had mijn gynaecoloog geen dienst dat weekend. Ik kreeg dus een collega en die vond het best om mijn bevalling in gang te zetten. Mijn man vroeg uiteraard direct of dit wel mogelijk was aangezien ik voor mezelf al niet voldoende zuurstof had, laat staan wanneer je moet persen. “"Geen probleem"”: zei hij. Tot het in gang kwam en ik bloed begon op te hoesten en te snuitten. Toen sloeg iedereen in paniek. Snel een nieuwe longfoto waar duidelijk iets op te zien was, maar wat? Vruchtwater? Een embolie? Een infectie? Niemand wist het, maar het was te riskant om het in dit ziekenhuis verder te zetten. De beslissing werd genomen dat ik naar Leuven moest. De bevalling werd terug stil gelegd en na al die commotie begon mijn hart ook achteruit te gaan waardoor ik eerst naar intensieve moest voor we in de ambulance konden. Ik mocht niet volledig in slaap voor de baby dus ben ik zo goed mogelijk verdoofd en hebben ze mij zo moeten intuberen.
Verschrikkelijke momenten voor mijn man die mij zo heeft moeten zien lijden en niets kon doen. In de grootste angst en met de constante gedachte dat hijons allebeizou verliezen, is hij ons achterna gereden naar Leuven.
Aangekomen in Leuven hebben ze direct een spoedkeizersnede gedaan. Niets esthetisch wat het litteken betreft, want ik moest snel geholpen worden. Ze wisten nog steeds niet wat dat longprobleem veroorzaakte en gaven op goed geluk allerlei medicatie, die gelukkig aansloeg!

Mijn man zijn ze even later komen halen om ons dochtertje even te laten zien.
Ons kindje was een wonder! Zelfs de pediaters hadden nog nooit een baby gezien die op 32 weken geboren werd en al 48 cm was en maar liefst 2,970 kg woog. Mijn man was bij de geboorte ook een blok van 5kg.
Ze heeft weinig zuurstof moeten krijgen en werd al snel zelfstandig. De artsen hebben mijn gynaecoloog gebeld omdat het volgens hen de zwangerschap gewoon fout berekend moest zijn, maar de eerste echo was op 5 weken dus er was niks fout.

Mijn dochtertje is zaterdagmiddag geboren, ikzelf ben pas zondagnamiddag op intensieve wakker geworden. Daar lag ik dan, meer dan 100 tubes rond mij, een hoop bakjes die piepten én een grote buis in mijn keel. Onmiddellijk toen ik ontwaakte, kwam er een verpleger om uit te leggen wat er gebeurd was. Alsof dat door mij doordrong. Ik was volledig weg onder de medicatie, ik ging van 3 seconden besef naar slapen en zo ging het nog een aantal dagen door. Ik besefte zelfs niet dat ik een kindje had… Er hing een foto naast mijn bed, maar ik had er geen besef van. Het enige dat me deugd deed, was mijn man te zien, en die mocht me op intensieve slechts 2 maal per dag een kwartiertje bezoeken.
Hij heeft ervoor gezorgd dat ik mijn dochtertje op maandag even te zien kreeg. Ze zijn toen met de couveuse naar intensieve gekomen. Ik mocht haar wel niet aanraken.
Twee dagen later mocht ik haar vastpakken, maar ik moest een doekje voor mijn mond doen én een schort en handschoenen (waar ik niet in kon want mijn handen waren dubbel zo dik) dragen, maar ik had haar op mijn schoot en keek vol bewondering. Alleen het besef was er nog steeds niet.
Nog een verschrikkelijke ervaring was dat ik borstvoeding wilde geven. Omdat ze dat wisten, hebben de verplegers en verpleegsters mij op intensieve afgekolfd aangezien ik het zelf niet kon. Je bent er wel bij, hé. Je bent wakker maar je kan niets. Elke paar uren was er iemand anders om de melkproductie in gang te proberen krijgen. Had ik toen de kracht maar gehad om te zeggen: "“Geef me snel een spuit tegen de melk, het hoeft niet meer.”"

Na 5 dagen intensieve zorgen mocht ik naar de materniteit. Daar hoorde ik alle baby’s en mama’s, en begon ik te beseffen dat mijn kindje nog niet eens wist wie haar mama was. Ze werd verzorgd door verschillende mensen en mijn geur had ze nog geen een keer echt kunnen waarnemen. Ik wilde naar mijn baby, maar kon niet, mocht niet stappen en had nog allerlei sondes. Geen verpleegster die me wilde brengen en mijn man werkte halve dagen om zoveel mogelijk bij ons te zijn als we thuis waren. Bezoek mocht ik ook niet hebben want ik moest rusten. Gelukkig kon de kinesitherapeut het niet meer aanzien en heeft ze mij gebracht.
Ik heb mijn dochtertje huilend in mijn armen genomen… Dit was het eerste emotionele en intieme moment dat we samen hadden. (Het ligt me nog steeds moeilijk, de tranen vloeien nog en de emotie komt terug als ik eraan terug denk.) Ik heb dagen gehuild en niet alleen van de babyblues, maar vooral door het schuldgevoel…

Ik was dan ook zo ontzettend blij dat ik mijn dochter voor het eerst een kwartiertje op de kamer kreeg. Maar... Juist toen was ik al een paar uur aan het zeggen dat mijn baxter weer eens niet meer doorliep. Er moest dus weeral geprikt worden… Mijn aders waren zo gevoelig geworden dat alleen een anesthesist nog een ader kon prikken en dat die zelfs liefst de ader in mijn hals wou nemen. Enfin, een oude verpleegster op roze hakjes zette haar brilletje op het puntje van haar neus en zij zou het eens gaan doen! Juist wanneer mijn dochtertje er was. Alsof het niet nog een kwartiertje kon wachten, hé?
Normaal gezien zou ik heel erg boos geworden zijn en had die verpleegster op een later tijdstip terug gekomen, maar ik was zo slap dat ik alleen kon huilen en dat ik mijn dochtertje voor mijn neus weer zag weggaan. Het resultaat? Een uur later werd de anesthesist geroepen…
Wonder boven wonder kwam mijn melkproductie op gang maar ik moest echter alles weggooien want die zat vol medicatie.

Ons dochtertje deed het intussen fantastisch en we konden na een paar weken samen het ziekenhuis verlaten. We hadden echter nog maar 1 keer kunnen aanleggen voor borstvoeding. En de vroedvrouw die ik thuis moest laten komen, zou me ook helpen bij verdere borstvoeding helpen. Onderweg zijn we nog een matras voor ons spruitje moeten gaan kopen want zelfs die hadden we nog niet. En na alle gebeurtenissen was het ook een beetje uit ons gedacht gegaan.
Je kunt je wel voorstellen als een kindje zo prematuur geboren word, het zware maanden zijn. Ze moest elke 3 uren eten en daar deed ze telkens een uur over. Het aanleggen lukte niet omdat ze niet genoeg kracht had. Dus afkolven en met het flesje dan maar.
Vooral de nachten waren zo vermoeiend, ik moest constant kolven. Herman hielp wel met de voeding maar je bent altijd samen wakker dus je kan niet aflossen. Na een paar weken zijn we toch naar andere voeding moeten overstappen omdat ik niet genoeg melk meer had. Al die genante momenten waren dus voor niets geweest...

Ook mijn werk herpakte ik al na 2 weken rust. Veel te vlug want ik had geen opvang en mijn lichaam was zelfs nog niet gestart met de herstelperiode. Gelukkig waren er klanten die heel begripvol waren, maar er zijn er ook een hoop andere hoor. Er was zelf iemand die het geld van een cadeaubon terugeiste omdat ik een aantal weken had moeten sluiten!

Mijn huisarts adviseerde me direct na mijn thuiskomst om naar een psychologe te gaan aangezien dit een zware gebeurtenis was die een plaats in ons leven moest krijgen. Ik weigerde echter, want ik was niet gek, hé. Na 8 maanden ben ik toch gegaan… Ik merkte dat ik er alleen maar ongelukkiger van werd en dat ik het niet kon plaatsen. Het heeft me enorm geholpen, maar de pijn die blijft... Ik begrijp dat de pijn tijdens een gewone bevalling verschillelijk moet zijn, maar die gaat meestal weer weg als je je kindje vasthoudt. Mijn pijn zal er altijd zijn. En als ik mijn dochter zie, gaat die niet weg, integendeel, ze wordt erger door het schuldgevoel.

Ons klein wondertje is ondertussen 20 maanden en in april wordt ze grote zus. Na weer 2 miskramen (waarvan 1 spontaan en één curettage), lijkt het nu goed te gaan. Ik lig wel al plat sinds 6 weken zwangerschap omwille van een hevige bloeding. Het worden dus nog lange maanden, maar dan is ons gezin compleet en hopen we met zijn allen terug het geluk te vinden.
Mijn zaak heb ik nog. Maar nu heb ik een heel goed personeelslid, gelukkig vangt zij alles op.
Ik weet nu heel goed wat mijn prioriteiten zijn in het leven en die zet ik niet meer aan de kant!

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld