Placenta previae

, 2.028 keer bekeken

Ik heb een gezonde dochter, die met 37 weken geboren werd. De bevalling werd ingeleid omdat ze volgende de verloskundige aan de grote kant zou zijn. Het viel gelukkig mee. Wel was er even paniek omdat het hartje niet goed sloeg en uiteindelijk moest ze met de tang verlost worden.
Ik vond het allemaal heel erg meevallen en wou zeker nog een kindje. De verhalen dat het zo verschrikkelijk was, vond ik allemaal meevallen.

Een half jaar later raakte ik weer zwanger. Net zoals de eerste keer voelde ik me ook nu de eerste maanden heel erg misselijk en kreeg ik medicatie omdat ik niks kon binnen houden. Na de vierde maand verloor ik steeds een beetje bloed. Toen ik dit aan de verloskundige vertelde, zei ze me dat dit niet erg was omdat het regelmatig voorkomt.
Toen ik 21 weken zwanger was, ben ik samen met mijn man een pretecho gaan laten maken. We wilden heel graag weten wat het zou worden. Weer een meisje!! De echoscopiste keek toch een beetje bezorgd en zei dat ik tegen de verloskundige moest zeggen dat de placenta toch wel erg laag lag. Bij het eerstvolgende bezoek aan de verloskundige heb ik dit dan ook gedaan en een echofotootje getoond. Maar er werd niks mee gedaan. Ik kreeg geen vervolgecho of onderzoek en de bloedingen bleven. Ik had echt geen lekker gevoel bij deze zwangerschap. Telkens als ik het over de bloedingen had, kreeg ik het gevoel dat ik aan het zeuren was.
In week 33, toen ik weer op controle moest, heb ik het nogmaals gezegd. Ook vroeg ik of het niet verstandig was om een echo te laten maken, want dat had de verloskundige nog niet gedaan. "Nee hoor, mevrouwtje, dat is niet nodig. Het kindje is al aan het indalen en u kunt gewoon thuis
bevallen."
Aangezien de bevalling van de vorige niet lekker ging, wilde ik veilig in het ziekenhuis bevallen maar ook hier werd heel negatief over gedaan. Ik ging dus weer met niks naar huis. Tot vrijdag avond… Ik lag samen met mijn man naar de film "Titanic" te kijken toen ik plotseling wat voelde knappen in mijn
buik. Ik dacht dat het de vliezen waren en stond op. Mijn man deed het licht aan en we kregen de schrik van ons leven: het was geen vruchtwater, het was een en al bloed.
We hebben meteen de verloskundige gebeld. Hij was er binnen 5 minuten en de ziekenauto was er ook zo. De verloskundige kon het hartje niet meer waarnemen en ik voelde me slaper en slaper worden. Met loeiende sirenes en een noodvaart naar het ziekenhuis! Daar bleek dat ik dus weeën had, dus moest ik meteen aan de weeënremmers. Maar wat nog erger was, was dat de placenta helemaal voor de uitgang lag en aan het loslaten was. Door middel van de weeënremmers hoopten ze het nog even uit te kunnen stellen maar ik lag wel startklaar voor een spoedkeizersnede. Het kruisbloed stond al klaar.
Ik heb het nog een week volgehouden met de weeënremmers. Toen ik ervan af was, kreeg ik drie
dagen later ik weer een bloeding. Ik werd met spoed naar de OK gebracht waar, na 34 weken en nog wat dagen, een mooie dochter geboren werd.
Ik heb veel bloed verloren en het duurde een hele tijd voordat ik er weer bovenop was.

De gynaecoloog was een beetje boos op de verloskundige omdat die me niet voor een echo had doorverwezen, dan was dit allemaal niet gebeurd. De placenta had dan natuurlijk ook voor de uitgang gelegen maar dan hadden ze er rekening mee kunnen houden. Nu kwam alles nogal rauw op mijn dak.
Ik heb dit ook tegen de verloskundige gezegd maar het enige wat hij zei, was: "Ik kan er niks aandoen. Het komt niet vaak voor."
Gelukkig hoef ik voor een eventuele volgende zwangerschap niet meer naar die verloskundige toe en mag ik direct naar de gynaecoloog.
Er werd mij wel verteld dat het beter is om na een keizersnede minimaal een jaar te wachten met een volgende zwangerschap. En op de dag dat mijn dochtertje een jaar werd, was ik dus weer zwanger. Ik ben op dit moment 27 weken zwanger en alweer een keer opgenomen geweest met bloedverlies. Gelukkig mocht ik naar huis omdat alles weer rustig werd, maar de kans
bestaat dat de placenta weer loslaat. We zien wel wat er komen gaat maar een ding weet ik zeker: ik heb dadelijk drie bloedmooie dochters in mijn armen want ook deze keer wordt het weer een meisje. De placenta ligt deze keer niet voor de uitgang dus ik kan eventueel normaal bevallen.

Een gelukkige moeder

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld