Het HELLP-syndroom

, 3.387 keer bekeken

Het is nu ruim 8 jaar geleden dat ik voor het eerst zwanger werd. O, wat waren we gelukkig, net gestopt met de pil en al gelijk zwanger. Ik werd niet ongesteld en voelde me beroerd, dus maar even een test gedaan. Wat bleek, de test was negatief. Ach, misschien wilde ik te graag zwanger zijn, verbeeldde ik het mij maar en was ik toch niet zwanger.
Na 2 maanden was ik nog niet ongesteld en ik voel mij nog steeds beroerd. Zou ik dan toch zwanger zijn? Toch maar snel weer even een test gedaan en joepie, ik was wel zwanger! Maar hoelang al? Na een echo zouden we het zeker weten. Ik was 11 weken zwanger.

Ik leefde op een roze wolk, maar die was al snel voorbij. Ik was moe en beroerd en met 5 maanden dachten de mensen om mij heen dat ik elk moment moest bevallen. Wat een dikke toeter had ik. De hele zwangerschap heb ik me beroerd gevoeld en ik kwam in 35 kilo aan. Zelfs mijn
schoenen kon ik niet meer aandoen. De verloskundige zei: "Zeker teveel gegeten?"
Nu was het zo dat ik haast niet kon eten omdat ik zo misselijk was, maar dat geloofden ze niet. Je bent voor het eerst zwanger en denkt dat alles normaal is wat je voelt. En natuurlijk wil je niet zeuren. Had ik dat maar wel gedaan.
Met 28 weken begon de ellende pas goed. Ik kreeg last van pijn, net alsof er een band rond mijn maag en ribbenkast zat. Daarnaast moest ik ook overgeven en had een knallende koppijn. Nu wordt het toch tijd om even naar de dokter te gaan, dacht ik. Wat bleek? Er zat eiwit in mijn urine. Een blaasontsteking, volgens de huisarts. Wat raar!? Het voelde niet als blaasontsteking. Maar alla, hij is de dokter en zal het wel weten. Dus ik aan de pillen. Maar het werd niet beter, het werd alleen maar erger.

In week 30 terug op controle naar de verloskundige: mijn bloeddruk was goed, er zat alleen eiwit in mijn urine. Ik kon weer gaan met de vermelding dat ik de volgende keer gewassen plas moest meenemen.
Na twee weken keerde ik terug met gewassen plas, en wat bleek? Nog steeds eiwit in mijn urine maar mijn bloeddruk was nog steeds goed. Ik kreeg weer de vermelding dat ik volgende keer gewassen plas mee moest brengen. "Maar dit is gewassen plas", vertelde ik. Ze schrok en nam mijn bloeddruk opnieuw op. Die was ondertussen omhoog geschoten naar 118 bij 165. "Oei, dat is wel erg hoog. "
Ze heeft het ziekenhuis gebeld dat ik eraan kwam.
Ik moest maar naar huis gaan en een tas met spulletjes inpakken want ik zou waarschijnlijk moeten blijven. Thuis heb ik eerst mijn man gebeld dat hij naar huis moest komen. Daarna heb ik al
huilend mijn tas ingepakt. Gelukkig was de buurvrouw er en was ik niet alleen. Daarna samen met mij man in vliegende vaart naar het ziekenhuis.
O nee, de wachtkamer zat overvol en ik moest ruim drie kwartier wachten. Eenmaal bij de gynaecoloog binnen was mijn bloeddruk weer gezakt en hij vond dat ik dus wel weer naar huis kon gaan. Gelukkig kreeg ik op dat moment weer een aanval van maagpijn en kon haast niet meer op de benen staan, Toen begon er eindelijk een lampje te branden en hij keek opnieuw naar mijn bloeddruk. Ja hoor, die was weer omhoog geschoten en was nu zelfs nog hoger dan bij de verloskundige.

In een karretje hebben ze mij naar de afdeling gereden en in bed gehesen. Ik kwam alleen op een kamer te liggen, er werd bloed geprikt en ja, hoor, ik had het HELLP-syndroom. 's Avonds kreeg ik weer zo'n aanval en via het infuus kreeg ik bloeddruk verlagende middelen toegediend. De hele nacht heeft er iemand van de verpleging aan mijn bed gezeten. Ze durfden mij niet alleen te laten.
De volgende morgen kwam de gynaecoloog aan mijn bed en vertelde mij dat ze de baby na het weekend zouden halen maar dat zijn de longen eerst nog moesten rijpen.
's Middags en 's avonds kreeg ik weer een aanval en kon ik niet meer. Vrijdagmiddag weer een aanval, nog erger dan de vorige keren. Eindelijk werd er dan besloten om de baby die avond nog met een spoedkeizersnede te halen.
Mijn man mocht er niet bij zijn voor het geval er iets mis ging. Daar ging ik dan onder volledige narcose. "Gelukkig", dacht ik nog maar ik had te vroeg gejuicht. Ik was onder volledige narcose totdat ze in mij gingen snijden. O nee, ik voelde dat ze in me sneden en hoorde de artsen praten en er stond een muziekje op. Ik probeerde mijn ogen te openen maar dat lukte niet. Dan maar mijn vinger proberen te bewegen maar ook dat ging niet.
De arts heeft niet gemerkt dat ik wakker was en alles kon horen en voelen. Het was of ze met een brandende fakkel over mijn buik gingen. Wat een pijn! Ik wist al voordat ze mij wakker maakten dat het een meisje was en dat er iets niet goed was.
Onze dochter had een anus atresie (een niet doorgankelijke anus) en werd op zondag naar het academische ziekenhuis in Groningen gebracht. Ik mocht mee, maar wat ik niet wist was: dat er nog een kans was op een aanval van het HELLP-syndroom. Nou, en die aanval heb ik
zondagavond dus gekregen. Die aanval was zo hevig dat ik er bijna het leven bij heb gelaten. De schrik zat er goed in.

Drie maanden later is onze dochter geopereerd aan haar anus atresie. Zelf heb ik ruim een jaar nodig gehad om te herstellen van het HELLP syndroom. Mijn man en ik durfden het dan ook niet meer aan om nog een keer zwanger te raken.
In maart van dit jaar ben ik naar het Academisch Ziekenhuis in Maastricht geweest voor een onderzoek naar het HELLP-syndroom omdat er bij ons wel nog de wens was voor nog een kindje. Wat bleek? Als ik weer zwanger zou raken, had ik 90% kans op een hoge bloeddruk en 30% kans
op het HELLP-syndroom.
Nu moet ik mijn leven lang pyridoxine en foliumzuur slikken want ik heb hyperhomocysteinaemie (is een aangetoonde risicofactor voor vaatwandaandoeningen). Bij een eventuele volgende zwangerschap moet ik al in een vroeg stadium aan de pillen. Na lang piekeren en praten, hebben we besloten dat we het toch nog een keer gaan proberen om zwanger te worden. De percentages mogen dan wel hoog zijn en loop ik weer een risico, maar ik kan ook onder een auto komen. Garanties zijn er nooit.
De hele zwangerschap zal ik vast in angst zitten, maar ik weet nu wel hoe het voelt als het niet goed is en daarnaast word ik streng begeleid door een gynaecoloog. Dus we gaan ervoor en hopen snel zwanger te worden.

Anita

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld