Bekkenklachten en geen gemakkelijke bevalling...

, 1.066 keer bekeken

Het is nu ruim een jaar geleden dat ik door bekkenklachten een week eerder met verlof ging.
Ik was niet veel aangekomen en voelde me erg moe. Terwijl ik de dagelijkse dingen bleef doen, zag ik op een morgen allemaal striae op mijn buik. Het ging van kwaad naar erger, maar ik had zoiets van: je krijgt er toch wat moois voor terug…
Drie weken voor de bevalling werd ik ineens dik. Ik was in 3 weken tijd 20 kg aangekomen. Ik ging op controle en gaf aan dat ik niet meer kon. Mijn bloeddruk was erg hoog en ik had lichte weeën, dus ik werd in het ziekenhuis gehouden. Ze zagen dat ik moe was en besloten om me in te leiden.
Nadat de vliezen gebroken waren, ging het snel. Ik kreeg rugweeën en kon de weeën niet meer wegpuffen. Ik werd naar de inslaapkamer van het OK gebracht en daar werd de ruggenprik toegediend. Wat een pijn!
Na een half uurtje ging het weer en had ik al 6 cm ontsluiting. Een halfuur later was het al 9 cm. De gynaecoloog ging weg en zei dat het nog even kon duren. Alles werd uitgezet en ik voelde een drang. De bevalling was pas 5 uren bezig - voor mij leek het een dag - , toen de gynaecoloog - na het horen mijn gegil - de kamer weer binnenkwam. Ik was al aan het persen.
Na 3 persweeën werd onze zoon, 4225 gram en 54 cm lang, geboren. Met de kleine ging alles goed, met mij niet. Ik had een totaal ruptuur - mijn sluit- en kringspier was kapot - en ik moest onder volledige narcose gehecht worden.
Ik voelde me benen nog niet en vond het allemaal er snel gaan. Maar toen werd ik al met spoed naar het OK gebracht en ging onder narcose…... Dit is het laatste dat ik weet…...

Ja, ik werd 12 uur later wakker met een gevoel van een paar uurtjes geslapen te hebben. Maar mijn kindje? Waar is hij?
Ik deed mijn ogen open en zag dat ik aan de hartbewaking lag. Mijn moeder stond boven mijn bed te huilen met het verhaal: "Je was erg ver weg", waarop ik - met een buis in me keel - reageerde: "Waar ben ik…"
"Je bent op de IC. Je bent niet goed uit de narcose gekomen en je stopte met ademen."
Nadat het voor mij duidelijk werd, wilde ik weg. Ik werd van de machines losgekoppeld en mocht naar de kinderafdeling om eindelijk met mijn zoon die ik lang niet gezien had, samen te zijn.

Eenmaal thuisgekomen, wist ik niks meer. Mijn postcode, huisnummer, pincode, … Alles was ik kwijt. Ik was ook erg traag met denken. Ik dacht dat het nu allemaal wel over was, maar toen kreeg ik zo'n pijn in mijn stuitje dat ik niets meer kon: niet lopen, zitten,… Alleen maar liggen… Door veel zelf te ondernemen en met behulp van therapie heb ik nu minder pijn. Ik had bekkeninstabiliteit.
We zijn nu een jaar verder en ik heb steeds nog problemen met mijn bekken en last van incontinentieproblemen. Ik ben blij dat het met onze kleine goed gaat maar ik zit voorlopig nog niet goed in mijn vel.

Achteraf bleek dat ik niet tegen een bepaalde stof die in de narcose zit, kan. En omdat een pijnstillers zo goed bij mij aanslaan, deed die ruggenprik dat ook. Ik heb dan ook 3 dagen geen gevoel gehad. Want doordat mijn lichaam nog vol zat met die rotzooi van weeënopwekkers, ruggenprik en pijnstilling, waren mijn hart en longen ermee opgehouden. Ik ben dus 6 uren kunstmatig in leven gehouden. Veel wist ik er niet meer van, maar nu komt alles weer boven. Er is één pluspunt: ik heb mij zoon en hij is alles voor me!

Anouk

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld