Ze zijn er... En ik ook!

, 1.439 keer bekeken
Ze zijn er!
Natuurlijk zijn ze er... En ondertussen zijn ze al 10 weken "oud".
Tja, ik was hier een heel tijdje niet, dus nu heb ik heel wat te vertellen. Ondertussen begin ik ook aan mijn twee bollekes hun ritme te wennen, zodat ik af en toe al eens een beetje tijd vind om voor de pc te zitten. Maar ik denk dat het ook aan mijn vreselijke "opruimwoede" ligt. Ik moet eens dringend proberen om wat losser te worden en niet telkens willen beginnen met op te ruimen.

Zo, nu gaan we eventjes terug in tijd. Als ik goed gekeken heb, heb ik op 31.10.2005 mijn laatste bericht geschreven...… Dat was drie dagen voordat ik opgenomen werd. Zoals jullie toen konden lezen, was met mij alles prima. Ten minste, dat dacht ik.

03.11.05:
Nadat we eindelijk geïnstalleerd waren en ik op 2 november eindelijk mijn keuken gekregen had, vertrok ik op 3 november naar de gynaecoloog voor een routineonderzoek.
Het begon al goed. Mijn gynaecoloog was er helemaal niet en er zat een vervangster, een jonge dame. Ik was die dag beter thuis gebleven want vanaf toen liep alles scheef. We deden een echo en ze zag meteen dat er iets niet klopte. Ze wees me op het scherm dat mijn baarmoederhals verkort was en dat de baarmoeder zelf al een trechtervorm had. Dit klonk me nog niet vreselijk in de oren totdat ze begon te meten en bleek dat mijn baarmoederhals tot op 8 mm verkort was.
Eerst verstond ik haar verkeerd en dacht dat ze 8 cm zei. Vooral toen ze een beetje paniekerig begon te doen, vroeg ik haar of het "zooo" erg was, 8 cm? Onmiddellijk zei ze: "Neen, neen, 8 mm."
Ik mocht niet meer naar huis, maar moest me meteen neerleggen en iemand moest me komen halen. Gelukkig kon ik mijn man bereiken, wat niet altijd zo evident is. Ik vroeg hem een tas mee te nemen met wat spullen, pyjama, tandenborstel, enz… "Voor 1 of 2 dagen", hoor ik mezelf nog zeggen. Wie had kunnen voorspellen dat ik er de volgende 10 weken zou blijven?

Toen we in het ziekenhuis aankwamen, mochten we wachten in een bevallingskamer. Wel niet erg prettig, hoor, om pas halverwege je zwangerschap te zitten tussen al die dames die aan het bevallen zijn. Oké, je zit dan wel apart in een kamertje maar je kon je buurvrouw zo horen schreeuwen.
Normaal kom je er als patiënte binnen waar je hoort te zijn. Maar doordat we iets later waren en alle artsen van dienst daar waren, moesten we naar de bevallingsafdeling. Ik denk echt dat ik een superdag uitgekozen had want volgens mij was half Heidelberg er toen aan het bevallen.
Af en toe kwam er eens iemand kijken en dan gingen ze weer weg. De eerste die mij onderzocht, was een leerling-vroedvrouw. Zij vond de baarmoederhals ook wel kort maar niet zo erg. Ze had dit ook enkel maar door te voelen gemerkt en zei dan ook dat de dokteres van dienst het met een echo zou nakijken. Toen ze dan weer weg was en we weer even alleen waren, smeedde ik al plannen: wat ik de volgende dagen zou koken. Tja, nu ik mijn keuken had, wou ik graag wat lekkers maken. Iets waar ik al weken zin in had...… Maar daar stak de lieve dokteres een stokje voor. Ze wist me dat te zeggen wat de gynaecoloog ook al zei: "Dat de baarmoederhals maar enkele millimeters kort was en dat ik enkele weken mocht blijven…"
Enkele??

De volgende dag leerde ik mijn behandelende arts kennen, een heel vriendelijke dokter. Hij wist me meteen te vertellen dat ik niet enkele weken zou blijven, maar wel tot aan de bevalling. Ik mocht ook niet uit bed. Na een beetje bedelen, heeft hij toch toegestemd met een nachtstoel, een wc-pot op wieltjes die naast mijn bed stond. Daar mocht ik dan op gaan en als ik op de "grote wc" moest, werd ik met mijn nachtstoel naar de toiletten gereden.
Het was een hele belevenis, die weken in het ziekenhuis. En heet klinkt misschien raar maar ik had het er echt naar mijn zin. Zulke vriendelijke verpleegsters als daar vindt je niet overal. Ik koos ook bewust voor een dubbele kamer, zodat ik niet die hele periode alleen zou moeten liggen. Ik had echt geluk want mijn kamergenootjes waren één voor één super net. In het totaal had ik er acht, drie van hen moesten ook voor een langere periode blijven.

Kerst en Nieuwjaar heeft mijn mannetje tot iets onvergetelijks gemaakt. Mijn kamer was ook zo mooi versierd dat de verpleegsters graag eens voorbij kwamen. Ze zeiden altijd: "Als er iemand een prijs moest krijgen voor de mooist gedecoreerde kamer, dan zou jij ze krijgen."
Soms voelde ik me wel schuldig: ik lag daar maar in bed terwijl mijn ventje het vele werk kon doen. De kinderkamer moest nog in orde gemaakt worden want daar stond nog niets. (Gelukkig bestaan er catalogi en zo kon ik ook een beetje mee kiezen voor de inrichting van de kinderkamer.) Onze woning was ook nog niet helemaal in orde en dan zorgde er ook nog eens voor dat ik telkens alles fris gewassen had, dat ik mijn drankjes had, noem maar op…... Hij had er zelf voor gezorgd dat ik een fatsoenlijke tv had, niet zo een klein ziekenhuistv'tje maar een mooi grote beeldbuis. Wat dan natuurlijk ook niet kon missen, was een dvd-speler...… Ja, hij zorgde echt voor alles.
En ook onze Duitse vrienden kwamen regelmatig voorbij met lekkernijen, drankjes, fruit, noem maar op… Ik kwam er echt aan niets te kort!
Natuurlijk kwam ik ook niet te kort aan medicatie, weeënremmer en magnesium als infuus en elke morgen en avond een trombosespuitje. Eerst twee keer per dag een CTG en later zelfs drie keer per dag.

Na ongeveer vier weken begon ik een allergie te kweken tegen de trombosespuiten. Ik kreeg er serieuze uitslag van op mijn benen en het jeukte zo fel dat ik er echt niet van kon blijven. Dus besloten ze om in mijn arm te prikken zodat mijn benen een beetje konden afkoelen. Met als gevolg dat ik na twee dagen ook aan mijn armen lag te krabben. Dan maar nieuwe spuiten maar dat bracht ook niks, het werd alsmaar erger. Ze besloten toen om de trombosespuit als infuus te geven…... Met als resultaat dat mijn hele lichaam bezaaid was met kleine rode vlekjes. Er brak paniek uit en de dokters wisten echt niet meer wat doen. Ze besloten om alles eventjes af te draaien. Maar dat liep niet goed want op de CTG zag je de hartslagen van onze bollekes plots stijgen. Dus werd alles weer aangedraaid. Uiteindelijk vonden ze dan toch nog een trombosespuit die ik wel verdroeg.
Alsof dat alles nog niet erg genoeg was, moest ik ook nog eens vallen, met de nachtstoel. Ik werd zoals altijd naar de toiletten gereden. Wanneer ik terug afgehaald wou worden, moest ik op een belletje drukken in de buurt van het toilet. Doordat ik ietsje te fel naar voor boog om aan de bel te komen, viel ik met stoel en al om. Daar lag ik dan, midden in de gang op de grond te spartelen. Natuurlijk kwam ik niet omhoog en alsof het nog niet erg genoeg was, begon ik er ook nog zelf mee te lachen. Wat een situatie!
Terug op mijn kamer merkte ik dat het toch erger was dan ik dacht. Ik kwam nauwelijks in mijn bed van de pijn en zelfs nu heb ik er nog steeds last van. Doordat ik zo slecht kon bewegen, kon ik ook niet aan mijn gsm, die boven mijn hoofd hing. Ik lag geen twee minuutjes in bed en daar begon het te rinkelen. Ik probeerde eraan te geraken en natuurlijk - jullie zien het al aankomen - recht op mijn hoofd. Gelukkig waren niet alle dagen zo want mijn buurvrouw kreeg zelfs weeën van het lachen.

Tussen Kerst en Nieuwjaar werd er in het ziekenhuis verhuisd. De laatste weken besloot ik om een enkelkamer te nemen. Ik wist dat het maar van korte duur zou zijn omdat ze zeiden dat ze tot de 36ste week wouden wachten voordat ze de weeënremmer en het magnesium zouden afdraaien.
Na mijn verjaardag werd overlegd wanneer ze de twee zouden halen. Doordat mijn lichaam niet meer mee wou doen, waren de artsen ervoor om de kindjes vroeger op de wereld te laten komen. De uitslag van de trombosespuiten werd alsmaar erger, ik hield steeds meer water op en mijn bloeddruk schoot de hoogte in… Erbovenop was Connor de laatste twee weken niet meer gegroeid doordat hij geen vruchtwater meer had. Ook zijn hartslag ging regelmatig naar beneden tot 80, zelfs eens tot 60. Het werd dus tijd…

Op 33 weken en 6 dagen werden ze gehaald met een keizersnede. Ik had eigenlijk gehoopt dat ze iets later konden komen maar de dokters waren het allen eens…... Ik had mijn best gedaan. Ze hadden nog nooit een zo'n rustige patiënte gehad.

11.01.2006:
Emily en Connor kwamen ter wereld. Om 9.24 uur kwam Emily, ze woog 1650 gr en was 40 cm groot. Connor kwam 1 minuutje later en woog 1490 gr en was 38 cm groot. Emily kreeg ik eventjes te zien. Met Connor renden ze meteen naar buiten, maar gelukkig was alles in orde.
Het ging allemaal wel heel erg snel. Mijn manneke en ik waren nog aan het praten over het gespreksthema van de artsen, namelijk: restaurants. Ik weet nog dat ik me afvroeg wanneer ze nu eindelijk zouden beginnen en plots stonden ze al met Emily naast mij.
Daarna brachten ze mij naar een rustkamer waar ik tussen verschillende moeders lag te wachten. Ze zagen onmiddellijk dat ik onrustig was en meteen naar onze bollekes wou. "Goed geraden, ik kon niet meer wachten!"
Ik werd naar een kamer gebracht waar ik moest wachten tot ik mijn benen weer kon voelen en bewegen. Dat duurde dat lang, in mijn ogen: veel te lang!
Maar dan was het zover! Ik werd in een rolstoel naar onze bollekes gereden. Daar lagen ze dan, mijn kleine wurmpjes en wat deden ze het goed. Ze deden het zo goed dat ze na 3 dagen al uit de couveuse mochten. Wat dan wou zeggen: naar een ander ziekenhuis, het kinderziekenhuis. Ik mocht ook mee, in een ziekenwagen werden mijn twee schatjes door middel van een draagdoek op mij gelegd en zo werden ze getransporteerd. Nu moesten ze enkel nog zelfstandig leren eten - dus niet door de sonde-, hun temperatuur houden, hun hartslag moest regelmatig blijven en ze moesten een gewicht van 2000 gram bereikt hebben.

Na een week ging ik dan ook eens mee naar huis, maar enkel om er te overnachten en eens wat anders te eten. Wat was dat erg, onze bollekes daar zo alleen laten! Maar ze waren in goede handen. Eens terug thuis was het echt raar voor mij… Ik voelde me er niet "thuis".
Ik was wel aangenaam verrast. Mijn manneke had de woning heel mooi in orde gemaakt. De kinderkamer had zelfs een tintje gekregen en de meubeltjes waren prachtig. De bedjes waren al gedekt, wachtend op onze bollekes. De grootste verrassing kwam toen ik onze slaapkamerdeur open deed...… Mijn ventje had uit onze vreselijk lege slaapkamer echt iets moois getoverd. We hebben namelijk een waterbed maar we hadden er nog geen bedkast rondom. Eerlijk gezegd vonden we nooit iets passend: te duur, te klein, verschillende smaken…Maar hij trof onze smaak helemaal. Ik had tranen in mijn ogen, een mooier welkomstgeschenk had ik niet kunnen krijgen.

23.01.2006:
Eindelijk! Ze mogen naar huis, na veel zeuren. Connor wou namelijk niet zo goed eten, maar uiteindelijk had hij toch ook zijn 2000 gram bereikt, 2010 gram om correct te zijn. Emily at super en zat dus ook sneller aan haar gewicht. Ze had ten slotte ook al meer bij de geboorte.
Het was voor ons allen een hele aanpassing. Ik had plots weer een huishouden, onze bollekes moesten wennen aan de nieuwe omgeving en mijn ventje was niet meer alleen na al die tijd.

23.03.2006:
Hier zijn we dan, al twee maanden samen thuis. We waren ook al een weekje in België, bij mijn schoonouders. Mijn man moest een week op oefening in Leopoldsburg en om te vermijden dat ik een week alleen zou zijn, ging ik mee en bleef bij zijn ouders...… Tenminste, zo was de planning…...
Helaas liep dat voor mij niet zo mooi af. Op zondag kwamen we aan en op maandag konden ze me met spoed naar het ziekenhuis brengen. Diagnose: een galcrisis. Ik lag te janken van de pijn. Het idee om weer naar een ziekenhuis te moeten, was echt vreselijk. Ik had er echt genoeg van. Het ergste was dan nog dat ik het gevoel had dat ik onze bollekes in de steek liet.
Ik moest er onmiddellijk een hele week blijven, alweer met een infuus en prikken. Gelukkig kwamen ze elke dag met de bollekes voorbij. Nu zijn we alweer een week verder en ik ben terug thuis.

Ondertussen voel ik me er echt thuis en ook van onze bollekes kan ik niet genoeg krijgen. Emily is eerder "de rustige", ze kan zelfs al slapend eten. Connor is een echte friemelkont en hij eet nu wel zo goed en zoveel als Emily, alleen een beetje langzamer. Het gewichtsverschil is gebleven, vroeger hadden ze 200 gram verschil, nu 400 gram.

Emily is een echt bolleke. Eigenlijk was zij de grootste, maar dat is ondertussen veranderd. Zij is nu 2 cm kleiner dan haar broertje. We zeggen altijd dat Emily een mini-me is. Ik ben ook wat aan de stevige kant en mijn man echter, is de slankere en grotere. Ze melden zich altijd netjes op hun etenstijden: 5:30, 10:30, 14:30, 18:30, 23:30... …En ja hoor, beiden gelijktijdig.
Doordat Emily de betere eter is, komt zij in een wipje te zitten, krijgt een doekje dat als steun dient voor het flesje en klaar is kees. Connor ligt dan op mijn schoot en Emily "staat" naast mij op de sofa. Dat past perfect.
Zo nu wordt het weer tijd, Connor meldt zich al. "Het voederen van de roofdiertjes", zoals ze hier zo mooi zeggen wink.gif

Groetjes,
Wendyke

Vorige

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld