Surprise!!!

, 1.329 keer bekeken
23.06.05:
Vandaag was het zover: mijn eerste echo... En raad eens? Je kon netjes twee vruchtzakjes zien! Dus als alles goed verloopt, kan het zijn dat er bij ons twee bollekes te verwachten zijn.
Momenteel voel ik me er heel gemengd over. Aan de ene kant zit ik te huilen van geluk, aan de andere kant heb ik er eigenlijk wel schrik voor... Ik voel me gewoon heel raar.
Toen ik de echo zag, begon ik gewoon te lachen. Ik had nog een hele waslijst met vragen, maar ik kreeg er niks meer uit. Ik kon alleen nog maar lachen. De gynaecoloog zei wel dat we toch nog eventjes moesten afwachten omdat in het begin wel eens een vruchtje verloren kon gaan... Dus is het toch nog even afwachten.

Toen ik mijn manneke belde om het goede nieuws te brengen, kreeg ik er eerst geen woord uit. Al huilend vertelde ik het hem. Hij dacht natuurlijk al dat het ergste was gebeurd. Maar ook hij begon te lachen, wel grappig, hé.
Als beloning ging ik dan maar schoppen. Ik heb me twee leuke bloesjes gekocht. Ze zien wel uit als zwangerschapsbloesjes maar iedereen draagt ze, dus valt het niet op als ik tussendoor ook eens een dergelijk bloesje draag... En ik mij erbij eens lekker zwanger mag voelen.

's Avonds kan ik helemaal niets eten omdat ik me juist 's avonds niet lekker voel. Door de dag heb ik komischer wijze zin in de raarste dingen. Gisteren at ik 's morgens twee Danoontjes, 's middags haring in roomsaus (zonder iets anders erbij), kort daarna tomatensoep met balletjes, rond 18.00 uur spaghetti en tussendoor heb ik de hele tijd kersen en aardbeien liggen snoepen.

30.06.05:
Gisteren was ik met mijn mannetje op stap. Het was aan de ene kant wel leuk maar aan de andere kant… Ik ben namelijk al sinds twee weken verkouden en ik heb het gevoel dat het elke dag erger word.
De laatste twee dagen heb ik er ook nog eens hoofdpijn bij gekregen... En alsof dat allemaal nog niet erg genoeg was, kreeg ik gisteravond ook nog eens een migraineaanval. Ik had zo gehoopt om hier tijdens mijn zwangerschap van gespaard te blijven. Straks eens naar de apotheek gaan om te kijken wat ik hiertegen kan doen.

04.07.05:
Het weekend is voorbij en wat voor een weekend! Héél erg druk... En héél erg ziek. Mijn verkoudheid blijft duren en ik heb het gevoel dat het met de dag erger word. Ik denk ook dat ik vandaag of morgen naar een dokter ga, hoewel, ik twijfel.
Ik was namelijk al bij de apotheek en neem nu tabletten op natuurlijke basis om mijn neus open te krijgen. Nu had ik mijn buurvrouw hierover verteld en zij had in haar eerste zwangerschap hetzelfde probleem, verstopte neus. Het blijkt dus dat ook dit een zwangerschapskwaaltje is. Dus zou ik nu wel naar een dokter gaan? Het lijkt me zo dom omdat ik al weet wat en waar het aan ligt.

Voor de rest was het een prachtig weekend (behalve dan dat ik ook voor de eerste keer moest overgeven). We hadden een testauto voor het weekend, de nieuwe B-klasse van Mercedes. Vrijdag kwam mijn manneke en liet me hem bekijken. "Allez, stap eens in", zei hij tegen mij. Ik stap in en merk dat er iets op de autozit ligt. Tickets voor een concert, het was een concert voor "Söhne Mannheims" met symfonie orkest, open air... Prachtig! Voor diegene die "Söhne Mannheims" niet kennen, het is een Duitse band uit Mannheim, echt super! Hij wou zijn vrouwtje eens lekker verwennen omdat ik zo ziekjes was. Lief, hé!

Eten lukt me nog steeds niet zo goed. Gisteren heb ik enkel een broodje met Nutella, een puddinkje en een magnum gegeten. Erg, hé. En vandaag tot nu toe: twee volkorenkoekjes. Maar ik probeer het altijd met groentesappen en fruitsappen te compenseren. Ook drink ik veel melk (of karnemelk) en dat lukt vrij goed.

06.07.05:
Met mij gaat het, geloof ik, elke dag slechter. Ik denk dat ik me dadelijk weer eventjes neerleg. Bij mij valt de misselijkheid dan wel mee, maar die hoofdpijn wil niet weg gaan.

Gisteren kon ik dan ook niet meer en ik ben beginnen te huilen. Ik had juist iets te eten gekookt. Ik had wel honger, maar door de stank kon ik gewoon niet eten. Dus ik ging naar mijn mannetje en zei dat hij al wel wat kon eten en dat ik straks misschien wel iets zou eten. Daarna verdween ik naar de woonkamer en begon te huilen. Alleen wist ik niet dat mijn mannetje vlak achter mij was... Hij kwam me troosten, de schat!

08.07.05:
Ik ben normaal een serieuze poetsfreak maar momenteel ziet het er hier zo erg uit dat ik er zelf van gruwel. Ik krijg niets gedaan.
Deze morgen kwam ik in de keuken, rook de kippensoep van gisteren en ik werd al slecht.

Gisteren moest ik naar de gynaecoloog. De trip erheen, met de metro, was totale horror voor mij. Ik kwam uit de metro en merkte dat ik plots geen kleur meer had. In de wachtzaal van de gynaecoloog gebeurde dan ook dat wat ik al eerder verwachtte... Ik moest echt rennen naar het toilet en mijn ochtendcrackers kwamen er, samen met mijn appelsap, lekker uitgevlogen.
Toen de gynaecoloog me riep, vroeg hij of alles okay was. Natuurlijk zei ik: "Neen."
Hij vroeg wat er was en toen legde ik hem heel subtiel uit dat ik had overgegeven. Hij lachte en zei: "Dat is toch wat je wou?"
Ja, ergens heeft hij wel gelijk.
Gisteren heb ik ook voor het eerst de hartjes gehoord. Wat een mooi moment... En het zijn er nog altijd twee! Ik hoop dat als die moeilijke fase voorbij is, ik mij er nog meer op kan verheugen. Want momenteel is dat zo moeilijk. Ik ben wel héél erg gelukkig, maar door die misselijkheid, moeheid, verstopte neus, hoofdpijn, ... merk je het niet zo aan mij. Ik wil STRALEN van geluk!

Groetjes,
Wendyke

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld