Lang geleden, veel gebeurd...

, 1.759 keer bekeken
Dag iedereen,

Het is 2 jaar geleden dat ik nog eens aan mijn column geschreven heb. Erg, hé...
Er is sindsdien enorm veel gebeurd, mijn leven heeft ingrijpende gebeurtenissen doorgemaakt. Ik zal beginnen bij het begin, dus van de laatste keer dat ik geschreven had.

Eind 2006 was onze Milan al een flinke kerel aan het worden. Zijn eerste kerstmis heeft hij gevierd met witte stipjes over heel zijn lichaam, want onze vent had de windpokken...
In april 2007, hij was toen 14 maanden, heeft hij zijn eerste stapjes alleen gezet. Dat gebeurde op een familiefeest, dus iedereen was natuurlijk blij en Milan was zo fier als een gieter. Onze Chihuahua, Devil kon er minder om lachen, want nu kon hij natuurlijk niet meer gerust slapen of rondlopen zonder dat er een klein cookie-monster achter hem aan zat te hollen...

De maanden gingen voorbij... Milan werd een flinke kerel en praten ging ook steeds makkelijker. Zijn eerste zinnetje was: "Nee, nee, mama nie boos!"
Haha, de kapoen had weer eens aan de hond zijn staart getrokken en ja, dan durf ik mijn stem wel eens te verheffen, he. Hij weet ondertussen al heel goed dat wanneer hij dat zegt en dan zo'n schattig snoetje trekt, dat ik dan begin te lachen en dus niet meer boos op hem ben. Echt een deugniet!

In januari 2007 hebben we in Aarschot een huis gekocht en zijn we begonnen aan de renovatie ervan. Ik kocht een nieuwe puppy voor David zijn verjaardag en ons leven ging zijn verdere gangetje.

In december 2007 waren er al maanden problemen met mijn man David... We gingen naar een relatietherapeut maar we geraakten er niet uit. We bleven ruzie maken, we gooiden van alles naar elkaars hoofd en het lukte ons niet meer om op een deftige manier met elkaar te praten. Ik klapte toe en hij was nooit een held geweest in het vertellen van zijn gevoelens...
Kerstmis werd met de familie gevierd en we hielden de schone schijn op... We deden normaal tegen elkaar, maar eens terug thuis barstte de bom opnieuw.
Ondertussen waren we januari 2008 en ik kon het niet meer aan. Mijn gevoelens voor David waren als sneeuw voor de zon gesmolten en ik stond dus voor een groot dilemma.
Ik besloot om even bij mijn moeder te gaan wonen zodat de gemoederen konden bedaren want als dit zo bleef doorgaan, kon er wel eens iets ergs gebeuren.

Bij mijn moeder aangekomen, kwam heel het verhaal eruit. Uren en dagen aan een stuk liggen wenen, mezelf verwijten, David verwijten, met therapeut gaan praten, met mijn beste vriend gaan praten... Tot er op een gegeven moment iets in mij omklikte: het was gedaan. Ik hield niet meer van deze man, ik was teveel veranderd en hij was niet meer degene op wie ik verliefd geworden was. Ik besloot om een scheiding aan te vragen en ging naar de notaris. We verkochten ons huis en lieten alles op papier zetten. Maar er was 1 ding waar we niet in overeen kwamen: onze Milan...

Ik ging terug bij mijn ouders wonen en David bij zijn ouders... Hoe konden we het in godsnaam klaarspelen om ergens tussenin een school te vinden voor Milan? Met die monsterfiles de laatste tijd was dat onmogelijk.
Dus weer heel veel ruzie, geween, geroep en getier. We besloten om voorlopig co-ouderschap te doen en verder te kijken van zodra Milan naar de kleuterschool moest.

In april 2008: een ongeval met mijn autootje... 1000 Euro armer en een week thuis met een gekneusde enkel...
In mei 2008 moest mijn beste vriend mij in allerijl naar de spoedafdeling van het UZ voeren. Ik had enorme buikpijn en hield het niet uit van de pijn.
Ik moest blijven. Ze namen bloed af, maakten echo's, foto's, scans en heel de reutemeteut... Conclusie: een kijkoperatie om te zien wat er aan de hand was.
Vier uren later werd ik wakker op mijn kamer. De chirurg komt bij mij en doet het verhaal. Ze hebben mijn appendix verwijderd omdat die vergroot was, maar niet ontstoken. Dat was dus niet de oorzaak van de pijn… Wat was het dan wel?
Mijn rechtereierstok was kapot gesprongen door mijn eisprong! Heel mijn buikholte vol bloed, en met een zware infectie tot gevolg. En zo zat ik dus drie weken thuis met enorme pijn. En daarna terug aan het werk…

Ondertussen was er nog steeds geen goede communicatie met David en dat heeft bij mij een paar keer de stoppen laten doorslaan. Ik was moe, kapot, afgeleefd en ging er mentaal onderdoor…
Al die tijd kon ik terecht bij mijn beste vriend, hij had ook al wat meegemaakt en wist dus perfect hoe ik me voelde. Langzaamaan begon ik me terug beter te voelen na uren te babbelen en uit te huilen op zijn schouders...
In september 2008 is David eindelijk tot het besef gekomen dat een school tussenin vinden voor Milan onmogelijk is. We komen overeen dat Milan tijdens de week bij mij verblijft om naar school te gaan en dan van vrijdagavond tot zondagavond bij zijn papa gaat. De papieren worden aangepast bij de notaris en we gaan naar de rechtbank ter goedkeuring.

Op maandag 3 november 2008 mag mijn schatje voor de eerste maal naar de kleuterschool. We zijn al eens een kijkje gaan nemen en hij wou er niet meer weg. Al een goed teken dus smile.gif
Ondertussen gaat het op liefdesvlak ook al stukken beter. Ik heb een nieuwe vriend die Milan aanvaardt (en Milan aanvaardt hem ook!), en waarmee ik gelukkig ben. Binnenkort gaan we gaan samenwonen.
Financieel zit ik momenteel echt aan de grond door de verkoop van mijn huis, al die ziekenhuisbezoeken en mijn accident, maar dat kom ik wel te boven.
Ik heb een schat van een vriend waarmee ik eindelijk wel een deftig gesprek mee kan voeren en die dan nog eens werkt gelijk een paard ook! Hihi...
Soit, ik ga hier proberen afronden.
Binnenkort zal ik nog eens wat foto's posten want er staan nog een paar dingen in mijn agenda, maar die ga ik nu nog niet verklappen.

Tot binnenkort,
Stéphanie en Milan,
xxx

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld