Het is er eentje!

, 1.655 keer bekeken
Hoi, hoi!

Ik zou me moeten schamen omdat het weer zo lang geleden is dat ik nog iets geschreven heb *bloos*. Maar ik heb nog steeds heel goed nieuws!
De laatste keer wisten we nog niet of het er eentje of twee zouden zijn. Wel..., het is er maar eentje smile.gif Langs één kant waren we een beetje teleurgesteld, maar langs de andere kant was het toch wel een opluchting. Want meteen twee kindjes zou zwaar worden voor ons, denk ik. Maar het is er dus maar eentje.
En ondertussen hebben we ook al 2 echo's gehad. Hier volgt "het hele verhaal":

12 Juli:
De allereerste keer ons spruitje gezien! Ik ben 8 weken en 2 dagen zwanger en ons kindje is 17,5 mm groot en heeft een hartslag van 174 slagen per minuut. Het enige dat je nu al kan onderscheiden zijn 4 kleine knopjes die de armpjes en beentjes gaan vormen. Alles lijkt in orde te zijn. Gelukkig en opgelucht gaan we met de allereerste foto naar huis.

23 Juli:
Het verjaardagsfeest van David zijn grootvader: iedereen van zijn familie is er en we besluiten om het te vertellen. Ik laat de echo rond gaan en we krijgen een salvo van felicitaties, knuffels en kussen over ons heen. Opdracht geslaagd, nu mijn familie nog inlichten...

28 Juli:
Op controle bij de huisarts: 10 weken en 4 dagen zwanger. Alles is normaal en we horen de hartslag terug. Wat een magisch geluid! Echt niet te geloven… Ik begin te wenen... Kan nog steeds niet geloven dat het deze keer gelukt is…

6 Augustus:
Een heel slechte dag gehad... Vijf keer moeten overgeven, waaronder twee keer in de winkel... Het is heel plots gekomen dat ik me superslecht voel en gewoon nog maar wil slapen.

7 Augustus:
Mijn mama verjaart en ik voel me gelukkig stukken beter, zodat ik toch die heerlijke mosselen mee kan eten. Ik ben 12 weken zwanger en voel me terug super.

17 Augustus:
13 Weken en 3 dagen zwanger en op controle bij de gynaecoloog. Ons kindje is nu 6,6 cm lang van kop tot stuit en heeft een hartslag van 162 slagen per minuut. Alles is dik in orde: de drie bloedvaten zijn in de navelstreng aanwezig en de placenta ligt goed. We zien ons kindje bewegen en de hik krijgen! Twee voetjes, 2 handjes, 10 vingertjes en 10 teentjes... Alles is er!
Spijtig genoeg kunnen we het geslacht nog niet zien... Maar bij de volgende echo hopelijk wel.
Ik ga weer tevreden buiten samen met mijn ventje en mijn bolle buik.

22 Augustus:
Een spannende dag want ik moet het ziekenhuis bellen voor de uitslag van mijn eerste screeningtest…
Ons kindje is kerngezond! Ik heb 1 kans op 22000 om een kindje met trisomie 21 of mongolisme te krijgen. De dokter was heel tevreden dat ik zo een goede uitslag heb. Wij natuurlijk ook! Hihi... Nu maar hopen dat die verdomde misselijkheid en migraine overgaan zodat ik eindelijk van mijn zwangerschap kan gaan genieten...

8 September:
Op controle bij de huisarts en weer horen we de hartslag van ons spruitje. Toch zalig, hoor, dat geluid... Je hoort zelfs de hartkleppen open en dicht gaan en het bloed dat stroomt in de hartkamers.
Hij meet mijn baarmoeder en stelt vast dat die 15 cm hoog is. Volgens hem duidt dit op een groot kind. Normaal gezien zou mijn baarmoeder nu zo'n 10 à 12 cm hoog moeten zijn (gezien mijn 16 zwangerschapsweken). Afwachten geblazen op de volgende echo om te zien of we een dikkertje krijgen, lol.
Mijn urine is goed, mijn hartslag is goed en ik ben nu in totaal 2 kg bijgekomen. Ik begin me stilaan beter en beter te voelen.

17 & 18 September:
Een heel druk weekend achter de rug... Van hier naar ginder gecrost, geshopt en geslenterd... Ik ben kapot en mijn rug is dat ook. Ook nog ruzie gehad met David zijn moeder over de kinderkamer... Kortom, ik wil in mijn bed kruipen en slapen tot wanneer de kleine zich aankondigt...
Nu is het wachten tot 4 oktober, dan hebben we een echo om 17u... Hopelijk ligt ons kindje goed zodat we kunnen zien wat het wordt!

Hup, ik kruip maar weer achter mijn berg werk...

Groetjes,
Stéphanie

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld