Eindelijk, ze is er!

, 2.192 keer bekeken
6 Juli 2009
Vandaag zijn we 25 weken zwanger! We gaan op controle bij de gynaecoloog en zien ons meisje terug. Haar onderbeen meet 6,10 cm en haar hoofdomtrek is al 21,2 cm. Volgens die berekeningen zou ze zo'n 753 gram moeten wegen. Een minimensje met alles erop en eraan!
Nu nog flink groeien zodat we haar binnen 15 weken mogen verwelkomen.

20 Juli 2009
Naar de materniteit! Even is er paniek want ik krijg contracties om de 3 minuten en ons pruts beweegt bijna niet meer.
Ik word aan de monitor gelegd en krijg een echo. Baarmoederhals is een cm ingekort dus het zou al wel eens begonnen kunnen zijn. Ik krijg weeënremmers en van zodra de contracties gestopt zijn, mag ik terug naar huis met een week verplichte platte rust.

24 Juli 2009
Afspraak voor een 3D-pretecho, spannend!
Maar eens aangekomen en klaar voor de echo wil onze meid niet meewerken... Ze steekt steevast haar hoofdje weg in de placenta, net alsof ze zich in een kussen verstopt. Dan maar even rondlopen en op mijn zij gaan liggen in de hoop dat ze wat zakt...
En ja, hoor, daar verschijnt ze terug op het scherm! Ze steekt haar tong uit, likt aan de placenta, doet haar oogjes open en dicht, drinkt vruchtwater, steekt haar handjes in de lucht en ondertussen de mama nog eens een lekkere schop verkopen.
Na 2 uur gaan we naar huis met een cd-rom boordevol foto's en een filmpje van onze mooie meid. Ze lijkt nu op de papa, gaat dat zo blijven? Nog 12 weken geduld...

3 Augustus 2009
29 Weken en 4 dagen zwanger en opnieuw controle bij de gynaecoloog. We krijgen een meisje te zien van om en bij de 1,4 kg! Ze doet het nog steeds uitstekend en groeit lekker door.

9 Augustus 2009
Weer naar de materniteit om een half uur aan de monitor te liggen. Weer hetzelfde als 3 weken geleden en tot overmaat van ramp is ze in stuit gedraaid!

31 Augustus 2009
33 Weken zwanger en onze meid weegt nu al zo'n 2,138 kg. Dat belooft!
Op de echo zien we weer hoe ze haar oogjes opent en haar tong uitsteekt. We zien haar zelfs plassen! Elke keer opnieuw krijg ik de tranen in mijn ogen als ik ons kleine wondertje op dat scherm zie.
Ze ligt terug in hoofdligging, dus nu is het duimen dat ze zo blijft liggen tot aan de bevalling!

14 September 2009
36 Weken ver, het begint in te korten en de laatste loodjes beginnen zwaar door te wegen. Slapeloze nachten, kuitkrampen, hoofdpijn, mood-swings, etc...
Vandaag terug op controle bij de gynaecoloog… Het ondenkbare is gebeurd, ze ligt weer in stuit... Op 22 september moet ik mij aanmelden in de materniteit. De gynaecoloog zal haar proberen te draaien... Op hoop van zegen en met een bang hartje wacht ik af.

22 September 2009
Om 10u meld ik me aan op de materniteit voor de "draaiing". Ik mag onmiddellijk plaatsnemen in de arbeidskamer en moet er eerst voor een half uurtje aan de monitor. Na dat half uurtje krijg ik een baxter gestoken met opnieuw weeënremmers (waar ik overigens kotsmisselijk van word en rillingen van krijg over heel mijn lijf...). Dan komt het langverwachte moment, de gynaecoloog maakt eerst een echo om te zien of de draaiing nog moet doorgaan. En je raad het nooit, ons eigenwijze madam ligt terug in hoofdligging!!!
Wij blij natuurlijk want ik zag het echt niet zitten... Alle hop, baxter er terug uit en naar huis.

30 September 2009
Een nachtje doorgebracht op de materniteit... Regelmatige én hevige contracties om de 5 minuten, en opeens zitten we al aan 3 cm opening.
Maar onze meid heeft er genoeg van en alles valt tegen de ochtend stil. We worden terug naar huis gestuurd... Het wordt nu toch wel heel lastig!

1 oktober 2009
Slijmprop verloren! Nog maximaal 2 weken te gaan. Mijn buik begint gigantische proporties aan te nemen en ook voor de papa heeft het nu wel lang genoeg geduurd.

11 oktober 2009: 21u35
Ja, hoor, het is weer zover: weer naar de materniteit met regelmatige contracties. Maar deze keer wil de papa niet mee omdat we de vorige keren telkens naar huis gestuurd werden. Hij moet de vroege op, dus hij kruipt in bed en ik beloof van hem op de hoogte te houden. Ik vertrek dus alleen richting ziekenhuis en kom weer aan de monitor te liggen. Zoals verwacht weer hetzelfde en ik dus terug naar huis…

Maar eenmaal thuis hou ik het niet uit door de rugweeën, en op 12 oktober om 2 uur 's morgens besluit ik om toch maar terug te gaan.
Daar aangekomen, weer hetzelfde verhaal. Een half uur aan de monitor, maar deze keer moet ik blijven van de verpleegster aangezien ik toch al 39 weken en 4 dagen zwanger ben.
Tegen 8 uur 's morgens komt de gynaecoloog even piepen. De contracties blijven aanhouden, ze komen nu al zelfs om de 2 minuten maar ik blijf steken op 3 cm opening met een baarmoederhals van nog 2 cm. Ze besluiten om de bevalling in gang te zetten en ik krijg een pilletje opgestoken.
Ik bel Jeffrey op zijn werk om te zeggen dat hij mag gaan komen want onze meid komt eraan!

Een uurtje later komt de gynaecoloog even checken, nog steeds 3 cm dus dan maar de vliezen breken. Een vloedgolf van warm helder water spettert eruit, in die mate dat ook de verpleegster meteen "gezegend" is. De contracties worden onmiddellijk pijnlijker, maar ik besluit de kat nog even uit de boom te kijken en af te wachten hoe hoog mijn pijngrens is.
Ik hou het vol tot half twaalf, dan vraag ik om een epidurale want de contracties komen om de minuut nu en doen verdorie enorm veel pijn!
Om 12 uur loopt de anesthesist binnen. Wat ben ik blij van die te zien! Ik moet op mijn zij gaan liggen voor de ruggenprik, en 5 minuten later voel ik niks meer. Ik voel enkel mijn buik opspannen bij elke wee, maar ik heb geen pijn meer. Lang leve de epidurale!! ( want de papa kon het ook niet langer meer aanzien... tongue.gif )

Tegen 15 uur komt de gynaecoloog nog even kijken. Ik zit aan 5 cm opening en nog een klein randje van de baarmoederhals. Het gaat dus traag vooruit... Door de contracties die zo snel na elkaar komen, kan de monitor geen goed contact meer maken met onze meid. Dus ze besluiten van een elektrode op haar hoofdje aan te brengen zodat ze haar makkelijker in de gaten kunnen houden. Zo gezegd, zo gedaan, en de gynaecoloog verdwijnt weer.
De verpleegster checkt nog even het apparaat wanneer ik ineens mijn buik naar beneden voel zakken en een enorme druk te voelen krijg. En hopla, nog een golf vruchtwater. Wij en de verpleegster in paniek natuurlijk, want we weten niet wat er aan de hand is.
De verpleegster haalt er snel de gynaecoloog bij want die ging naar huis gaan aangezien ik toch nog maar 5 cm opening had.
En wat blijkt? Ik heb volledige ontsluiting en mag naar de verloskamer gaan! Het kleine randje van mijn baarmoederhals was ineens volledig verweekt, en onze pruts was hierdoor als het ware naar beneden gegleden en zat dus klaar om eruit te komen.


Om 15 uur 10 lig ik op de verlostafel en van zodra ik een wee voel opkomen, mag ik meeduwen. Natuurlijk voel ik terug de pijn doordat alles ineens zo plots en hevig in gang geschoten is, maar daar kunnen ze nu niks meer aan veranderen. Ze komt eraan en nog snel ook!
ik pers drie keer flink mee (man, dit doet pijn!) en om 15 uur 16 ligt ze op mijn buik naar haar fiere papa te kijken. Het eerste wat ik vraag is of het wel een meisje is! En ja, hoor, het is een kleine perfecte meid met alles erop en eraan.
Wanneer de papa de navelstreng doorknipt, slaakt ons meisje haar eerste kreet. Tranen van geluk en opluchting stromen over mijn wangen.

Onze kleine Skye werd geboren op maandag 12 oktober om 15u16, mat 47 cm en woog 3,020 kg. Zo klein maar o, zo perfect in elk opzicht. We zijn op slag verliefd...
Amper drie kwartier later ligt ze al in de armen van haar trotse peter.
Drie uurtjes later komt ook Milan een kijkje nemen naar zijn kleine zusje.
En na 3 dagen mogen we naar huis en kan ons leven met 4 beginnen.

Ik hou jullie op de hoogte...

Groetjes,
Stéphanie, Jeffrey, Milan & Skye

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld