Negenentwintig weken is Claudia nu

, 1.036 keer bekeken
Negenentwintig weken is Claudia nu en het gaat nog steeds goed, gelukkig. De pijn in haar rug is er nog wel maar is dankzij de accupunctuur redelijk uit te houden. De baby groeit prima en ligt precies op schema. Houden zo, denken we dan maar.

Het is enig om Claudia's buik steeds dikker te zien worden. Inmiddels heb ik de baby ook al een paar keer voelen bewegen. Hartstikke leuk en hoewel ik nog helemaal niet weet wat eruit komt, ons kleinkind is me nu al heel dierbaar. Ik kan het ook niet laten om steeds iets te kopen. Het zijn vaak kleine dingetjes maar wel leuk om te geven.
Laatst waren we op bezoek bij de aanstaande overgrootouders in Lemmer en gingen even het dorp in. Bij een kledingzaak hingen leuke kleertjes, allemaal aanbiedingen. Dus Claudia en Michel zoeken en ja hoor, drie leuke pakjes in maat 74, drie halen en twee betalen. Michel zag er nog een die ze allebei leuk vonden in maat 62 dus ik kon niet achterblijven. De reactie van de aanstaande (trotse) opa:" Leuk pakje heb je meegenomen maar hadden wij nou niet die derde kunnen geven, was een stuk goedkoper geweest!"

Als je nu ziet wat er al in de kast en commode hangt en ligt, schitterend. Van maat 56 tot zeker maat 74 is er al aardig wat aangeschaft. Allemaal in leuke tinten, vooral veel crème met een accentkleur, zodat zowel een jongen als meisje het aan kan.
Er zijn een aantal dingen gekocht die voor het juiste geslacht zijn maar die houden Claudia en Michel lekker apart. Zo kan er tenminste niet onverwacht iemand de kast open doen en zien wat het wordt. Het gissen naar het geslacht blijft behoorlijk doorgaan. Er worden langs allerlei slinkse weggetjes vragen gesteld in de hoop dat ze erin trappen. Maar ze zijn overal op voorbereid. Van: "Ik heb allemaal kleertjes voor je. Het zijn wel jurkjes, heb je er wat aan?" tot "Kan die van jullie later trouwen met die van ons (een meisje) ?"
Ze hebben ze allemaal over zich heen laten komen en houden de lippen stijf op elkaar. Claudia zei laatst wel heel lief tegen mij: "'t Is voor het eerst in mijn leven dat ik iets voor je geheim houdt, ik zal blij zijn als het over is."
Ik dacht alleen maar, wat heerlijk dat we zo'n band hebben dat we elkaar alles kunnen vertellen, houden zo. En dit geheimpje is een leuk geheimpje, ik wacht wel af!

Claudia moet nog 5 weken werken voor haar zwangerschapsverlof ingaat. Het werk op kantoor is best nog wel te doen en geeft lekker afleiding. Maar het reizen met de trein en metro is geen pretje. De trein is 's morgens en 's avonds zo vol dat zitten absoluut niet mogelijk is. De mensen staan zo dicht op elkaar geplakt dat ze door de drukte niet eens bij een bank zou kunnen komen. Ze zien niet eens dat ze zwanger is, laat staan dat er iemand opstaat.
Nu is inmiddels met haar werkgever afgesproken (een fijn bedrijf dat op alle mogelijke manieren rekening met haar houdt en meewerkt!) dat ze anderhalf uur eerder naar huis gaat zodat er dan waarschijnlijk nog wel een zitplek te vinden is. Hopen dat het lukt. Ik heb haar al geadviseerd om flink met haar buik naar voren te lopen, lekker overdrijven. Je weet nooit of het helpt!

Zwangerschappen doen rare dingen met mensen. In het begin had Claudia steeds maar trek in bier, zelfs 's morgens vroeg. Niet echt een gezonde zwangerschapslust dachten we zo. Dus daar werd maar niet aan toegegeven. Milka-repen, van die grote met hele noten, die anders achteloos naar binnen werden gewerkt, liggen op het moment wat minder in de belangstelling omdat ze liever wat gezonder wil snoepen. Tegenwoordig zijn het lekkere grote zakken Vlaamse frites waar ze naar loopt te smachten. Er zijn dagen dat ze het kan weerstaan maar als ze toch in de stad moet zijn is de aandrang te groot. Dan moet en zal ze een zak halen en dan kan haar dag niet meer stuk.
Aangezien ze de hele dag door moet eten vanwege haar darmziekte en ze het altijd keurig bij heel veel vers fruit en yoghurt houdt, zal het niet zo'n probleem zijn. Maar de trek in die dingen is zo ontzettend sterk dat ze laatst al lachend zei: "Ik hoef alleen maar een grote zak Vlaamse frites met flink mayonaise tussen mijn benen te leggen en de baby komt er vanzelf wel op af!!"

Claudia is inmiddels ook begonnen met een Yogacursus in de hoop dat ze zich lekker kan ontspannen tijdens de bevalling. Afgelopen zaterdag was er een soort introductie en komende week is de eerste echte les. Ze begon door het uitstellen van de aanvang van de cursus een beetje de kriebels te krijgen, zo van: "Ja, maar straks moet ik eerder bevallen en heb ik de cursus nog niet af!"
Waarop ik heel nuchter zei dat er al zo veel vrouwen zijn bevallen zonder ooit een cursus te hebben gedaan. Ik heb het drie keer voor elkaar gekregen zonder cursus en ik ben er nog steeds. Er werd bij de tweede zelfs gezegd dat ik de ademhalingsoefeningen zo goed had geoefend want ik deed het prima! Ik bedoel maar, het zal ongetwijfeld helpen maar ik denk ook dat je eigen instelling veel doet. Rustig blijven en niet in paniek raken is volgens mij net zo belangrijk. Maar ik vind het leuk dat ze er zo mee bezig is en dat ze er met plezier aan begint.
Het is sowieso leuk voor de contacten met andere zwangere vrouwen. Je zit tenslotte allemaal op een lijn. En wie weet hoeveel leuke vriendschappen ze er aan over houdt. Vrouwen om gezellig mee te kletsen over alle voor en nadelen van het kersverse ouderschap. En kindertjes die al vanaf de wieg/ledikant bij elkaar over de vloer komen en niet alleen tijdens het spelen elkaars hersens inslaan maar wie weet wel vriendjes/vriendinnetjes voor het leven worden!

Groetjes van "bijna" oma, Diny.

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld