Juni 2004

, 1.867 keer bekeken
Nikita is inmiddels twee jaar en een echte peuter. Haar verjaardag is gevierd en het was erg gezellig. Ze straalde en was de hele middag druk in de weer met cadeau'tjes uitpakken. Ze is ontzettend verwend, kreeg kleertjes, heel veel speelgoed en als toppunt ook een echte fiets van haar andere opa en oma. Een paarse met zijwielen en in die wielen kraaltjes. Nou, dat was het helemaal. Ik dacht dat het nog wel een half jaar zou duren voor ze het door zou hebben en goed bij de trappers zou kunnen. Mooi niet want inmiddels fietst ze er aardig op los. Zelf strakke bochten om een paal leveren geen problemen meer op!

Claudia doet al ruim een jaar 's morgens Nikita's haar met allemaal leuke dingen erin. Twee staartjes, gevlochten,… En hoe meer haar er groeit hoe meer er uitgeprobeerd wordt. Om dat goed voor elkaar te krijgen spuit ze het altijd 's morgens nat met de plantenspuit, dan krijg je wat je ook wilt bereiken er goed in. Nooit een probleem, Nikita ondergaat het allemaal gelaten. Tot ze op een ochtend vlak voor haar verjaardag ineens zegt: "Mama, Kita regen op hoofd, magge palaplu?"
Het lijkt me duidelijk dat Claudia niet meer bij kwam!

Af en toe mailt Claudia me leuke voorvallen van Nikita. Ik neem het hieronder letterlijk over zoals ik het van Claudia binnenkreeg:
De kinderstoel komt ineens tot leven en schuift door de kamer. Terwijl ik eigenlijk wil roepen dat Nikita die stoel terug moet zetten, zie ik ineens dat ze eronder is gekropen. De voetenstang heeft ze in d'r handen en ze schuift zich voort op d'r kont. Ondertussen hoorde ik: "Kita oto rijen. Pas op, goet stuujen hoor, Ja gaat goet so, Kita gaat heeeel hart rijen. Oto rijen leuk hoor. Ja, ikke gaat heeel hart rijen, lekker hart. Kom so terug mama, Kita ff oto rijen nu."

Moet je dan je kind nog op d'r kop geven omdat ze met de stoel vandoor gaat? Ik besloot het even aan papa te mailen die op zijn werk was. Het antwoord wat hij stuurde:
"Laat d'r maar lekker autorijden maar check wel ff of ze d'r gordel om heeft!"
Humor hebben ze in ieder geval.

Onderstaande komt ook bij Claudia vandaan, lekker hoor zo'n hulpje. Column gaat snel op deze manier!

Mama: "Nikita, wil je je brood in stukjes of wil je het afhappen?"
Nikita: "Mama, ik wil een stukje afhappen toch"

We zitten in de tuin, zonnetje schijnt, alles heerlijk, superdagje. Nikita smult van een mandarijntje. Ineens komt ze op me af lopen. Pakt mijn hand en aait hem. Ondertussen zegt ze: "Mama lief, mama zoooo lief, je bent echt een lieffie, hoor."
Ik smelt en geniet van mijn kind. Ineens draait ze mijn hand die ze aan het aaien was om en spuugt vliegensvlug een uitgekauwd mandarijnpartje in mijn hand terwijl ze zegt: "Dees vinnik nie zo lekker mama, die is voor jou, toch?!"

Ze is nog altijd één keer in de week bij Erzie, Claudia's vriendin en Robin natuurlijk ook een dag bij bij Claudia. Dit gebeurde er bij Erzie:
Erzie drinkt cappuccino. Nikita: "Drink jij koffie?"
Erzie: "Nee, ik drink cappuccino, kun jij dat al zeggen?"
Nikita moeiteloos: "Cappuccino." (Echt een talenwonder hebben wij als kleinkind, spreekt al vloeiend Italiaans!)
Erz legt uit: "Dit is een drankje voor grote mensen, ben jij ook een groot mens?"
Nikita houdt haar koppie scheef en zegt: "Nee, toch, ik ben een peuter, dommie!"

Bij Erzie thuis:
Robin slaapt deze keer en dat vind Nikita maar niks. Ze speelt even alleen en komt dan naar Erzie toe. Terwijl ze naar Erzie loopt trekt ze d'r schouders helemaal omhoog en begint te fluisteren. Ze smeedt een plan en fluistert dan stiekem tegen Erz, met van die grote pretogen: "Kom, we gaan Robin wakker maken!"
Helaas moet ze nog even geduld hebben. Maar na een half uurtje zegt Erzie: "Zullen we Robin gaan wakker maken samen?"
En als ze dan (eindelijk! Denkt Nikita) samen naar Robin toe gaan zorgt Niktia er wel voor dat Robin snel wakker is. Ze gaat nl. luid gillend en schreeuwend de trap op om vervolgens tegen Erzie te zeggen als ze de kamer van Robin binnenkomen: "Ohhhh, zie je wel, Robin is al wakker!"

Sinds een aantal weken slaapt mijn kleindochter in een groot bed. Het ledikantje waar ze in sliep was niet zo groot en door het draaien in haar slaapzak, lag ze vaak vast en werd heel veel wakker. Dit beviel Claudia helemaal niet want die wil, als het even kan, natuurlijk ook doorslapen. Nou hadden ze al een groot bed gekocht en op zolder staan, maar dat was een half-hoogslaper en toch nog een beetje eng voor een kindje van net twee.
Maar op een gegeven moment was het hek van de dam. Robin die vier maanden ouder is, lag in een groot bed en dus begon Nikita ook te zeuren.
Na lang nadenken en veel onderbroken nachten, had Claudia zoiets van: "We proberen het gewoon en zien wel hoe het gaat."
Nou, dat was dikke pret, Nikita was er helemaal weg van en wilde er maar wat graag in. De nachten zijn niet helemaal ongestoord nu, maar ze slaapt wel veel beter. Op de foto: vechten op haar nieuwe bed met papa om haar speen, je ziet wie er won!!

In het begin stond het bed op de plek van haar oude ledikantje. Met het voeteneind tegen de muur aan waar ook het raam in zit. Geen succes, want als madam 's nachts wakker werd ging ze op het raam tikken. Dus op een ochtend kreeg Claudia het in haar hoofd dat ze het wilde omgooien. En wat mijn dochter in haar hoofd heeft…
Nikita zat in bad in een klein laagje water en speelde met haar badspeelgoed. Claudia had de deur open staan en kon haar zo in de gaten houden, kamers liggen tegenover elkaar. Dus terwijl ze ondertussen gezellig aan het kletsen waren, was Claudia bezig om de commode, kast en bed om te zetten.
Op een gegeven moment vroeg Nikita of ze eruit mocht. Claudia zei dat ze bijna klaar was en haar zo kwam halen. Toen het zover was had ze een grote handdoek om Nikita heen gedaan en nam haar mee naar haar "nieuwe" kamer waar het bed dus op een betere (en veiliger) plek stond. Nikita gaat op de grond staan, kijkt goedkeurend om zich heen, doet haar armpjes in haar zij en zegt heel gedecideerd: "Dat heb je heel netjes gedaan, mama!!"

Vrijdag heb ik weer op haar gepast. In de plaats van een verhaaltje in de rieten stoel gaan Claudia en Michel, afhankelijk van wie haar naar bed brengt, even bij haar liggen. Even een verhaaltje voorlezen, even knuffelen en dan gaat ze heel lief slapen. Nou had Claudia me dat wel verteld en ik zag het al voor me. Nikita 's middags naar bed en oma die er wel in… maar nooit meer uit kwam. Dus ik bleef naast het bed staan en aaide haar over haar koppie.
"Oma ook in bed, kom maar lekker liggen", gebood madam. Gelukkig accepteerde ze mijn uitleg dat ik dat niet zo zag zitten, omdat ik er niet zo makkelijk meer uit zou komen. Ik ben dus naast haar blijven staan en was aan het kletsen tegen haar.
"Ga maar verhaaltje vertellen van kinderboerderij", was de volgende opdracht. Nou, daar kon ik aan voldoen en na nog even geknuffeld te hebben, ging ze zoals gewoonlijk heel lief slapen.
Daarna een stukje wandelen. Madam eerst in de buggy en later mocht ze zelf lopen. Op naar het speeltuintje, waar ze me ook al dirigeerde. Oma moest op de wipkip, op de gewone wip met haar samen, in het speelhuisje enz...… Als ik dat dan zo bekijk, denk ik: "Het is een echt leiderstypje, heeft erg veel weg van haar mama vroeger. Zelfs die kwek staat bij deze dame ook geen seconde stil, ze heeft het echt niet van een vreemde!!

Ik was dus druk bezig in de speeltuin met haar, maar toen we weg zouden gaan en ik haar riep kreeg ze ineens iets ondeugends. Ik zag die blik in die oogjes en dacht al: "O jee, die komt niet."
En ja hoor, ze ging zich in het huisje verstoppen. Ik heb haar één keer gewaarschuwd en gezegd dat ze in de buggy moest als ze niet kwam. Dan kon ze terug lopen mooi vergeten. Dat wilde ze kennelijk uitproberen want ze kwam dus niet en de ondeugendheid straalde me zo tegemoet. Ik had Claudia in gedachten, één keer waarschuwen en that's it, dus ik heb madam bij kop en kont gepakt en in de buggy gezet. Zonder te protesteren accepteerde ze dat en we zijn weer richting huis gegaan.
Het laatste stukje heeft ze toch nog gelopen en toen ze het tuinpad opliep, bleken haar papa en mama er al te zijn. Dat vond oma geen probleem, ik geniet nog steeds van deze dame, maar 't is een stuk vermoeiender dan toen ze nog een klein baby'tje was!!

Groetjes van Oma Diny


Als dat geen vriendinnetjes voor het leven zijn:-)) Schattig he, enne... Lang leve de digicamera!!

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld