Bijna 25 weken alweer...

, 1.408 keer bekeken
Ons tweede kleinkind groeit en bloeit, en het buikje wordt alweer een aardige buik! Nikita vindt het nog steeds schitterend dat er een baby komt. Hoewel het nu wel erg hectisch is in huis, alle kamers liggen overhoop voor een interne verhuizing. Er is een mooie zolderkamer gemaakt voor Claudia en Michel, hun oude slaapkamer wordt nu een echte "meiden"-kamer voor Nikita. En haar kamertje wordt de nieuwe babykamer.
Nikita krijgt een kamer met vrolijke kleuren, effen roze behang en streepjesbehang met roze, lime, wit, aqua en lila erin. De lambrisering die er al zat, is intussen ook al lime-groen geschilderd. Het ziet er leuk uit. Hoewel Michel erg moet wennen… De kamer was eerst in rustige crèmebruine tinten, en dat roze deed hem zeer aan zijn ogen. Gelukkig kijkt Nikita er anders tegenaan!
De babykamer wordt vrolijk met een streepjesbehang (ik heb ook al een "streepjesbehang"-tic, die heeft Claudia dus duidelijk van mij! ) in lime/oranje/geel en daarbij voor de andere muren effen behang, lime of oranje, daar zijn ze nog niet uit. Ze hebben dus duidelijk weer voor een neutrale kleur gekozen waardoor niemand er achter komt wat het wordt. Zelf weten ze het wel, maar het blijft voor iedereen nog geheim totdat het geboren is. Ik moet dus nog even geduld hebben, zucht!

Nikita heeft op 11 april alweer haar vierde verjaardag gevierd. Ze was het stralende middelpunt in een kamer vol visite. Van haar ouders kreeg ze een nieuwe fiets en daar was ze ontzettend blij mee. Ze is weer behoorlijk verwend, maar het was een gezellige dag.
Omdat haar nieuwe fiets natuurlijk groter is, zaten er weer zijwieltjes aan. Daar was Niktia heel blij mee, ze moest eerst even leren om vertrouwen in zichzelf te krijgen en te merken dat het ook op een andere fiets niets uitmaakt: eenmaal aangeleerd, vergeet je fietsen natuurlijk nooit meer. In no time kon ze zonder de zijwieltjes, tot grote trots van Claudia en Michel.
Op eerste paasdag hadden ze visite en na een gezellige paasbrunch gingen ze uit wandelen, Nikita ging mee op haar nieuwe fiets. Op de heenweg ging het prima, maar op de terugweg zette madam er vaart achter. Ze ging steeds harder rijden, trots dat het zo goed lukte. Totdat bleek dat ze wel hard kon rijden maar nog niet kon remmen. Toen werd het minder leuk voor haar. Ze was ondertussen een stuk vooruit gereden en hoe hard Michel ook zijn best deed, hij kon haar niet meer bijbenen. Zie je het voor je: Nikita steeds verder fietsend, lichtelijk in paniek roepend dat ze niet kon stoppen, Michel er hijgend achteraan en met geen mogelijkheid kans ziend bij haar in de buurt te komen!
Ze was al een paar bruggetjes over en aardig ver bij hen vandaan, voordat er tegemoetkomende wandelaars zo bijdehand waren om haar tegen te houden en te laten stoppen. Einde van een angstig avontuur, en de reden dat de zijwieltjes er toch maar weer even aangezet zijn tot ze ook het remmen goed beheerst. Nu kan ze niet zomaar omvallen. Dit zal vast wel nog eens als leuke anekdote op een verjaardag verteld worden, maar op dat moment kon niemand er echt mee lachen. Ze waren allemaal te geschrokken. Gelukkig is het goed afgelopen!

Nikita zit nu op de basisschool en heeft het daar erg naar haar zin. Ze heeft twee juffen (duobaan) en leuke kinderen in de klas. Op een paar is ze al "verliefd", zo noemt ze het als ze een ander kind gewoon lief vindt.
Ze speelt ook al op straat, al wordt ze wel goed in de gaten gehouden natuurlijk. Ze kletst de oren van je kop, Michel zei laatst: "Eerst kon ik niet wachten op haar eerste woordje, nu heb ik zo vaak spijt dat we het haar geleerd hebben!"
Wat dat betreft lijkt ze echt op haar mama, die was als klein kind precies zo.

Nikita is wel ongelooflijk veranderd, als baby en peuter moest ze van een heleboel mensen niets hebben, of ze sloot je in haar hart of je kon beter niet bij haar in de buurt komen want madam zette het op een krijsen. Nu zou ze zo met iedereen meegaan, Michel zei laatst al dat ze binnenkort met haar moeten gaan praten over het feit dat niet iedereen even aardig is en dat je nooit zomaar met iemand mee mag gaan. Gelukkig luistert ze nog steeds erg goed. Wat Claudia zich voor had genomen toen ze zwanger was - "heel strikt zijn en één keer waarschuwen anders heeft dat gevolgen" -, dat hanteren ze nog altijd en Nikita weet daardoor heel erg goed waar ze aan toe is. Er wordt veel met haar gepraat, alles wordt duidelijk uitgelegd en als ze ergens voor kiest, heeft ze ook te maken met de gevolgen enz.

Ik heb hier wel een leuk voorbeeldje van: Claudia, Nikita en ik waren op stap geweest om een nieuwe kinderwagen te kopen. Claudia moest nog een paar boodschappen doen en zou mij eerst naar huis brengen. Nikita wilde mee. Dus Claudia zei dat ze beter thuis kon blijven bij Michel, dat ze het vast vervelend vond om weer winkels in te gaan enz. Maar nee, mevrouw moest en zou mee en ze had haar jas al weer aan. Bij de deur zegt Nikita op het allerlaatste moment dat ze toch niet wil. Ja, dan moet je dus net mijn dochter hebben. Die houdt vol: "Je had de keus, je wilde mee en nu ga je ook mee."
In de auto zette mijn kleindochter een flinke strot op, zo had ik haar nog niet eerder meegemaakt. Ze had puur de pest in dat ze toch weer in de auto zat. Claudia, onverstoorbaar als altijd, zette de radio keihard aan. Mijn oren, ook een dagje ouder, vonden dit niet bepaald fijn: aan de ene kant keiharde muziek en aan de andere kant een krijsend kleinkind, ik kon me een leukere zaterdagmiddag voorstellen.
Nikita vroeg of de muziek uit mocht, dus Claudia zei dat ze dan eerst stil moest zijn. Nikita ging echter door met huilen, daarop ging de radio nog een tikkeltje harder. Mijn oren werden minder vrolijk en ik vroeg aan Claudia: "Dit is vast vaker voorgekomen, hè?"
"Ja zeker, af en toe hebben we een wedstrijdje en ik win altijd", was het rustige antwoord. "Nikita heeft een hekel aan harde muziek in de auto, ik heb een hekel aan een krijsend kind, moet jij zo eens zien wie er stil is."
Nikita gooide er nog een beetje extra volume tegenaan, de radio echter ook. Opeens hoorde ik het stemmetje van madam heel netjes vragen: "Mama, als ik weer stil ben, doe je dan de radio uit?"
"Ja, hoor, dat weet je toch, als ik iets zeg dan doe ik het ook", zei Claudia.
Meteen was Nikita stil, mijn oren genoten en ik zal de zelfvoldane grijns op het gezicht van Claudia niet snel vergeten. Ze had de strijd weer gewonnen!!

Groetjes van oma Diny

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld