Begin februari 2006

, 1.751 keer bekeken
Laat ik deze nieuwe column maar eens beginnen met fantastisch nieuws: Nikita krijgt een broertje of zusje, dus ik zal weer wat regelmatiger van me laten horen! Eigenlijk kan ik deze column wel beginnen zoals ik ooit de eerste begonnen ben: "Zeg nooit nooit, want je weet maar nooit!"

Claudia heeft vanaf dat Nikita geboren was gezegd dat ze het niet nog een keer lichamelijk aan kon, dus niemand heeft ooit gevraagd of er nog een tweede zou komen. Het was al mooi genoeg dat ze één kind hadden en daar was iedereen heel blij en tevreden mee. Achteraf bleek niet alleen haar ziekte de oorzaak te zijn van het resoluut zeggen dat het bij een zou blijven, maar ook hoe de bevalling van Nikita gegaan was en de eerste tijd daarna. De bevalling was echt niet leuk, maar die details houdt ze liever voor zichzelf, die worden alleen met de gynaecoloog besproken. En de tijd daarna met een ziekenhuisopname van Nikita, een verbouwing en een verhuizing was natuurlijk ook niet echt feestelijk.

Claudia heeft dus een half jaar gepiekerd, met Michel gesproken, een paar weken slecht geslapen en toen mij gebeld en gezegd dat ze er niet uitkwam en heel erg twijfelde. Ik heb haar aangehoord en gezegd dat ik haar daar niet bij kon helpen, maar dat ze een gesprek aan moest gaan met haar gynaecoloog. (Mijn hart maakte wel een sprongetje bij het idee van een tweede kleinkind, natuurlijk!)
Ze heeft de volgende ochtend gebeld, en alsof het zo moest zijn: er had net iemand afgebeld en ze kon drie dagen later al terecht.
De arts heeft veel van haar angst weg kunnen nemen en een aantal dingen goed uitgelegd. Ze gaan er als team voor zorgen dat het deze keer beter gaat en dat er eerder ingegrepen wordt als het nodig is.

Nu is ons tweede kleinkind dus onderweg, ruim 11 weken is ze nu. En ik ben al mee geweest voor de eerste echo, toen ze acht weken was. Michel was die dag verhinderd - jammer voor hem maar mazzel voor mij - en ik heb het hartje keurig zien kloppen. Claudia was helemaal opgelucht. Ze was heel bang dat ze te horen zou krijgen dat er geen hartactiviteit was, maar haar misselijkheid was er niet voor niets: alles zat goed op zijn plek!
Die misselijkheid is geen pretje. Bij Nikita had ze daar helemaal geen last van, maar ook nu horen we haar niet klagen. "t Went," zegt ze heel rustig. Haar lichaam begint al duidelijk te veranderen, ze is 3,5 kilo aangekomen. Je kunt nu nog niet spreken van een buikje, maar je ziet wel al verschil. Enig toch?!

Nikita is inmiddels op de hoogte. Ze konden het niet voor zich houden tijdens een heerlijke boswandeling. Haar reactie: "Dat meen je niet, is dat echt waar? Ik ga heel goed zorgen voor mijn broertje of zusje, hoor!"
Ze vroeg, nadat ze op de peuterspeelzaal zoveel andere kinderen een broertje of zusje had zien krijgen, al een tijdje waarom zij er nog geen had. Toen deze dame wilde weten hoe kindertjes in de buik terecht kwamen, legde Claudia haar uit dat dit kwam als papa en mama gingen knuffelen. Toen vroeg ze heel bijdehand of zij dan nooit knuffelden? Daar kon Claudia het weer even mee doen!
Met 13 weken is de volgende echo en dan gaat Nikita ook mee, samen met Michel. Dan kun je echt een minibaby'tje zien, met armpjes en beentjes. Dat zal Nikita vast heel erg leuk vinden.

Verder gaat het heel erg goed met Nikita. Ze mist, na een valpartij toen ze aan het spelen was in de ballenbak, wel een voortand maar dat komt wel weer goed als ze gaat wisselen. Sinds kort fietst ze zonder zijwieltjes en daar is ze ontzettend trots op. Mag ook wel, ik kon op die leeftijd nog niet eens fietsen. Sterker nog, ik had niet eens een fiets!
In april wordt ze al weer vier en gaat dan echt naar de basisschool. Ze is nog altijd die heerlijk vrolijke, bijdehante meid die ze altijd al was. Ze komt met rake opmerkingen, waar we af en toe helemaal dubbel van liggen, maar is intussen nog wel zorgzaam en lief voor alles om haar heen. Het maakt niet uit of het nou een van de katten is of een baby of groter kindje van vrienden: ze sluit iedereen in haar hart.
Het is nog altijd regel dat ze 's avonds voorgelezen wordt. Het hangt er een beetje vanaf wie het doet, soms mag ze zelf kiezen. Laatst vroeg Claudia dan ook wie die avond de eer had, en daar moest ze eens goed over nadenken. Ze ging op haar bed staan met haar handen in haar zij en een vinger bij haar mond. "Eens even kijken wie ik vandaag het meeste gemist heb", zei ze toen en Claudia en Michel kwamen niet meer bij van het lachen.
Dat is overigens wel iets waar mee uitgekeken moet worden. Ze is heel gevoelig en denkt soms dat ze uitgelachen wordt en dat vindt ze absoluut niet leuk. Dus dan moet er weer snel uitgelegd worden dat het juist heel leuk was wat ze zei of deed, maar soms duurt het dan even voor ze het echt gelooft. Ach, als dat het enige "min"puntje is?!

Ik ben nog steeds ontzettend gek op haar, ik vraag me wel eens af of die tweede net zo snel een plekje in mijn hart veroveren zal. Het zal ongetwijfeld, maar ik denk dat Nikita toch altijd een specialer plekje zal houden omdat ze de eerste is. Zij was het die mij tot oma maakte en wat ben ik daar nog altijd blij om!

Groetjes van oma Diny

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld