De bevalling

, 1.587 keer bekeken
We zaten net aan de ontbijttafel toen het begon. Miriam's water brak. Niet een hele sloot tegelijk, nee, het kwam in kleine gutsen. Wat ook vervelend is want je kunt geen stap zetten of je verliest weer wat.
Geen weeën te bekennen. We wachtten nog even, stel je voor dat je te vroeg in het ziekenhuis zit en daar nog uren moet wachten. Maar om 12.00 u bellen we toch naar de dokter om te vragen wat te doen. "Kom maar even langs, dan controleren we het eerst", was het antwoord. Dus wij pakken rustig onze spullen en goedgemutst gaan we naar de dokter. Daar moesten we nog een half uur wachten voordat we aan de beurt waren (!), maar toen wist iedereen het zeker. Dus op naar het ziekenhuis. Op de weg naar het ziekenhuis nog even een paar boterhammen voor Marc opgehaald, want het kon nog wel even duren voordat er weer gegeten kon worden.

Om 14.30 u zaten we daar dan te wachten. Miriam gekleed in een te klein, niet echt modieus ziekenhuishemd. We wachtten op het begin van de weeën, die maar niet kwamen. Het wachten was nog niet zo erg: ons Louisville Cardinals footballteam was (voor het eerst?) op de nationale TV. Miriam at maar wat ijsblokjes.
Om 16.30 werd de beslissing genomen om de weeën te gaan opwekken. Opeens had iedereen haast.
De dokter wilde dat de baby binnen 24 uur na het breken van het water werd geboren (na 12 uur bestaat er al infectiegevaar) en daarvan waren al 6 ½ uur om. Dus schroefden ze de dosis pitocin hoog op en konden de weeën beginnen.

Door de Lamazeklas hadden we ons een beeld van de bevalling gevormd en wat er ging gebeuren. De weeën zouden langzaam beginnen en van zwak met lange tussenpozen in enkele uren tijd groeien naar 1 of 2 uur sterke weeën met intervallen van 1 minuut. Miriam had gewoon nog rond kunnen lopen en naar de WC gaan. Niets daarvan bleek te kloppen. Naast het infuus in Miriam's linker hand, kwam een hartslagmeter voor de baby (op Miriam's buik), een weeën meter (ook op de buik), een zuurstofmasker en een automatische bloeddrukmeter om Miriam's rechterarm. Lopen kon dus niet meer. Maar het ergste was dat de weeën direct op volle kracht kwamen. Het puffen kon direct beginnen. Miriam was fantastisch en ving iedere wee zonder veel problemen op. De baby had er meer moeite mee, die kon de hoge dosis niet goed verdragen. We bleven de hartmonitor angstvallig in het oog houden.

Om 21.00 uur besloot de dokter de ontsluiting te meten. Helaas was de ontsluiting pas van 2 ½ cm gegroeid tot 4 cm. Het voordeel was wel dat ze een foetale monitor op baby's hoofdje konden plaatsen om zo nauwkeuriger hartslag en weeën te meten. Het slechte nieuws was dat het er op leek dat we zo nog minimaal 6 uur verder moesten gaan met die zware, continue aanvallen, voordat het pushen kon beginnen.
We naderden de 24-uur limiet. Om Miriam's verkrampingen en de pijn tegen te gaan werd een IV-verdoving toegediend. Eens kijken of we het zo konden redden.

Het ging niet echt veel beter. We besloten toch maar voor een ruggenprik te gaan. Miriam zag het als een vorm van opgeven, maar Marc was er voorstander van. Rond 22.00 uur begon die te werken. Vanaf het middel naar beneden was er geen pijn, maar Miriam kon haar benen gewoon bewegen en alle andere dingen voelen.
Ook met de ontsluiting ging het goed. Misschien kwam het doordat de verkrampingen weg waren, maar Miriam schoot van 4 cm ontsluiting in 3 ½ uur tijd naar 10 cm. Om 1.15 u kon het pushen beginnen.

Ja, wat kan ik daarvan zeggen. Het ging weer niet zoals gepland. In eerste instantie wilde de baby wel, maar vanaf een bepaald moment zat er geen schot meer in. Er was wel genoeg hoofd zichtbaar om de vacuümpomp erop te zetten. De dokter wilde dat maximaal 4-5 keer proberen. Het lukte niet. De laatste paar keren hielp de anesthesist, een beer van een vent, een handje mee door met zijn volle gewicht op Miriam's buik te drukken. Het mocht allemaal niet baten, ons baby'tje kwam er niet uit. Om 4.00 uur kwam de beslissing: keizerssnee.
Het duurde tot 5.00 uur eer nodige mensen waren opgetrommeld en de operatie kon beginnen. Miriam lag met gestrekte armen als aan een kruis, met voor zich een groot blauw scherm. Marc zat naast haar, gekleed in een rare witte overall, met muts en overschoenen. Het zag er niet uit. Allebei redelijk rustig, eigenlijk zoals de gehele bevalling. Marc kon de operatie wel wat volgen, zo vanaf de zijkant, maar mocht natuurlijk niet in het steriele gebied komen. Helaas mochten er ook geen foto's worden gemaakt, maar dat moment is toch in ons geheugen gegrift.

Ook nu ging het niet goed. Door al dat trekken en drukken tijdens het pushen zat de baby muurvast. Hij moest er met het hoofdje als eerste uit en dat zat nou net geklemd in het geboortekanaal. Achteraf hoorden we dat de baby met zijn hoofd de verkeerde kant op had gelegen (sunny-side-up, zoals ze dat hier noemen). Onze dokter was maar klein en niet al te sterk (haar bijnaam was 'muis'). Ze had er de nodige moeite mee. Miriam kon natuurlijk niets zien en dacht dat het mis aan het gaan was. Pas toen onze zuster vanaf de andere kant begon te duwen, schoot de baby los en hoorde Miriam het verlossende huilen.

Thomas was geboren.
Hij werd direct apart gelegd en door de zusters gecontroleerd. Hij kreeg een Apgar-score van 8 en 9, dat zag er dus goed uit. Daarna mocht moeder hem even zien, voordat hij naar de kraamafdeling ging. De trotse vader moest mee van Miriam, stel je voor dat er daar iets mis ging. Daar deden ze allerlei testen en gaven hem een badje.
Miriam werd in de tussentijd dichtgemaakt. Ze hebben de snee perfect gemaakt.
Maar 10 cm lang, in een plooi onder de bikini lijn en zonder hechtingen! Hoe krijgen ze dat voor elkaar?

Vanaf 8.00 's ochtends waren we met zijn drieën. Thomas sliep in zijn plastic bak, overdag in onze kamer en 's nachts samen met de andere kinderen op de kraamafdeling. Na twee dagen bleek dat Thomas wat geel zag. Uit voorzorg werd hij een dag en nacht onder een blauwe lamp geplaatst. Nu, ongeveer een week later, ziet hij er weer gewoon gezond uit.
Ook borstvoeding kwam moeilijk op gang. Thomas kan zijn tong niet tot een geultje maken, net zoals zijn vader (kennen jullie dat nog van Biologieles?).
Hij zuigt daarom ook horizontaal aan de tepels, wat Miriam pijnlijke tepels geeft. Gelukkig hadden we destijds in Nederland tepelhoedjes gekocht en die hielpen.

Om ons heen zijn er veel vrienden die helpen. Tami heeft iedere avond Marc's avondeten naar het ziekenhuis gebracht en ook toen we al thuis waren nog af en toe gekookt. Ook Ingrid en Edwin en Elselina kwamen een maaltijd brengen. Corrine en Lotje kwamen ieder een halve dag schoonmaken. Dus zo kan Marc het allemaal wel redden. Volgende week komt Miriam's moeder en daarna Josta om te helpen, dan kan Marc weer aan het werk.

Rest mij iedereen te bedanken voor de kaarten, cadeautjes en beste wensen. Helaas moeten jullie nog even geduld hebben voordat we weer eens jullie kant opkomen en jullie Thomas kunnen bewonderen.
Het is een geweldig mooi ventje en we zijn heel blij met hem. We vinden langzaam een nieuw ritme en genieten van elkaars aanwezigheid.

Groeten en liefs van
Miriam, Marc en Thomas

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld