Theo - Een dochter erbij!

, 1.804 keer bekeken
Op 12-12-2001 om 13:13 uur is onze dochter Catherine Stefanie (Ineke) geboren.

Het waren voor Marian en mij drie spannende weken. In de derde week van november kreeg Marian last van bloedingen. Verder had ze ontzettend veel last van rugpijn en buikpijn. Marian dacht bij haarzelf dat ze dan ruim 37 weken zwanger was.
Na telefonisch contact moest zij voor controle naar het ziekenhuis in Almere toe. Tot aan de bevalling is ze dagelijks onder controle geweest bij de verloskundige en/of de gynaecoloog. Ik ben dagelijks met haar meegeweest.

Het was voor ons wel een periode van stress. Dit werd ook veroorzaakt door de verschillende uitspraken van de diverse specialisten. De ene gynaecoloog zei dat Marian wel in te leiden was. De andere gynaecoloog zei dat Marian niet in te leiden was. Verder bestond de kans dat Ineke ook nog eens spontaan te vroeg geboren zou kunnen worden.
Na de eerste week van onderzoek en controle, heeft het ziekenhuis toch besloten om nog Marian nog niet in te leiden. Op basis van de echo's bleek ze een week korter zwanger te zijn. Ineke zou dan ook te vroeg geboren worden.
In de tweede week van december kwam maandag dan toch het verlossende woord: Marian zou ingeleid worden.

We moesten woensdag 12 december om 8 uur in de ochtend naar het ziekenhuis. Na ontvangen te zijn door de verpleegkundige met een bakkie koffie en thee, werd de bevalling in gang gezet.
De ontwikkelingen op medisch gebied hebben niet stilgestaan. Er werd geen gebruik meer gemaakt van een band om moeder en baby in de gaten te houden. Daarentegen werd er op het hoofdje van de baby en in de baarmoederwand een elektrode geplaatst.
Het enige waar ik het even moeilijk mee had, was het aanleggen van het infuus in de hand van Marian. Na drie pogingen zat het goed en kon het inleiden om even kwart voor tien beginnen. De weeën kwamen vrijwel meteen regelmatig en Marian had zichtbaar pijn. Door op haar ademhaling te letten, kon ze het goed aan. Steeds na circa drie kwartier werd de dosering van het infuus verhoogd. Hierdoor kwamen de weeën sneller op elkaar en werden ze heftiger.
Ik heb vrijwel constant aan het bed gezeten zodat Marian in mijn hand kon knijpen. Omstreeks halfeen moest Marian plassen. Ze werd door de verpleegkundige naar het toilet geholpen. Nadat ze weer op bed teruggeholpen was, kreeg ze de neiging om te gaan drukken. Dit was de aanleiding om de verpleegkundige en de assistent-arts erbij te halen. Marian had toen acht centimeter ontsluiten.
De laatste weeën waren het moeilijkst voor Marian. Met zuchten moest ze drukneigingen afwenden. Op een gegeven moment was het hoofdje van Ineke zichtbaar. Toen dat er uit was volgde de rest in nog geen minuut. Ik vond het teder om het allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Ik voelde mij vereerd om de navelstreng door te mogen knippen. Ineke liet meteen merken dat ze er was.
Na de geboorte van Ineke heb ik in het ziekenhuis toch wel even tranen in mijn ogen gehad. In de laatste paar jaren heb ik mijn zuster en mijn moeder verloren. Het was voor mij zeker een emotioneel moment.

Ik wil mijn werkgever en mijn opdrachtgever bedanken voor de mogelijkheid die ze mij gegeven hebben om Marian bij te kunnen staan. Ik heb tenslotte drie en halve week niet kunnen werken.
De dinsdag voor de geboorte van Ineke heb ik mijn schoonmoeder en een tante van Marian opgehaald in Groningen. Zij zouden tijdens de bevalling oppassen op Niels en Mathijs en hebben tot aan het weekend geholpen met het huishouden. Wij zijn hun heel veel dank verschuldigd.

De eerste zeven dagen zijn alweer voorbij. Ineke doet het goed.
Marian heeft Niels en Mathijs om verschillende redenen geen borstvoeding kunnen geven. Ze was bang dat ze ook Ineke geen borstvoeding kon geven. Marian vergaat echter van de pijn als ze Ineke nu de borst geeft. Zo sterk is de zuigkracht van Ineke.
Ineke heeft ook van die leuke gelaatsuitdrukkingen. Ze laat duidelijk merken wanneer ze honger heeft, ze tevreden is of een poepje moet doen. Ineke heeft ons ook al doen lachen. Marian was Ineke aan het verschonen en wou net de schone luier vastmaken en wat deed Ineke? Die ging rustig plassen!
Ineke begint ook al te oefenen met het optillen van haar hoofdje en ze probeert zich ook al af te zetten met haar armpjes.
Niels en Mathijs waren in het begin ietsjes bang. Nu hebben ze dat van hun afgeworpen. Ik vind het zo vertederd om te zien hoe Niels Ineke op zijn schoot heeft of Mathijs meekijkt hoe Ineke in badje gaat.
Marian en ik zijn trots op ons gezinnetje.

Theo

Vorige

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld