Eerste weken als grote broer

, 1.335 keer bekeken
Het is 11 december 2002. We zitten 's avonds lekker voor tv als de eerste weeën beginnen. Ze zijn zeer zwak en komen om de 8 à 9 minuten. Dus we gaan even later gewoon naar bed.
Om 12.30 uur verliest Rini een beetje slijm met bloed. We vertrouwen het niet helemaal dus we bellen toch maar even de verloskundige.
Een later is ze er al en constateert dat Rini tussen de 7 en 8 cm ontsluiting heeft. Dit hadden we niet verwacht en het kraambed wordt snel in orde gemaakt. Gelukkig blijft Randy gewoon slapen.
De vliezen worden gebroken en even later heeft Rini al volledige ontsluiting en ze mag gaan persen. Op dat moment wordt Randy, die in de kamer ernaast ligt, wakker. Dat was natuurlijk te verwachten maar we zijn blij dat hij nog zolang bleef slapen.
Omdat Randy niet meer wil slapen, hij voelt blijkbaar dat er iets aan de hand is, ga ik met hem naar beneden om hem wat limonade te geven. Zodra ik hem die limonade geef, hoor ik een baby huilen... Even denk ik nog dat het mijn verbeelding is, maar dan hoor ik het weer en de kraamhulp roept me. Het was dus toch geen verbeelding: Ray is inderdaad al geboren en dat in zo'n snel tempo.
Samen met Randy ga ik kijken, Het is een prachtige, flinke zoon! Randy kijkt wat angstig. Hij heeft het er niet zo op maar het kan ook omdat er vreemde mensen zijn.

Ik bel mijn moeder op en ze komt meteen samen met mijn broer. Ze hebben een videocamera bij om een korte opname te maken. Mijn vader ligt in het ziekenhuis en zo kunnen we hem toch zijn kleinzoon laten zien.
Ik ben blij met de komst van mijn moeder en mijn broer. Ik blijf met Randy beneden en ik heb toch even gezelschap.
We spreken af dat de kraamzuster de volgende dag tussen 9.30 en 10 uur komt.
Na een tijdje gaan we doodmoe naar bed. Ray huilt een beetje en houdt Randy daarmee wakker, dus gaan Randy en ik in een andere kamer slapen.

12-12-2002
Ik slaap heerlijk wanneer de deurbel rinkelt. "Wie belt er zo vroeg aan", gaat er door me heen. Slaapdronken ga ik de deur openen. Het is de kraamzuster. Het blijkt al half 10 te zijn, heb ik me daar toch even flink liggen verslapen.
Ik moet ook onze nieuwe auto ophalen, dus breng ik Randy eerst even naar oma. Rini kan dan lekker rusten. Als ik Randy ga ophalen, blijkt wel dat hij mijn komst niet op prijs stelt. Hij heeft zoveel plezier daar.
We horen dat opa tegen iedereen in het ziekenhuis verteld heeft dat hij weer opa was geworden. Wij hadden hem nog niet gebeld. Door alle drukte was ik dat helemaal vergeten. Toen we eraan dachten en familieleden begonnen te bellen, wist ik dat oma al bij opa was geweest. Hij wist er dus al van. Toch wel stom van me. De foto's die we al van Ray hadden, nam hij meteen in beslag.

1e week
Randy is niet meer bang van zijn broertje, wel nieuwsgierig. Als Ray in de box ligt en begint te huilen, komt Randy mij halen. Maar hij gaat nog niet alleen naar de box als hij wil kijken.
We hebben toestemming gekregen om met Ray naar het ziekenhuis te gaan zodat Opa eindelijk zijn nieuwe kleinzoon kan zien. Hoewel Randy gek is op zijn opa, blijft hij stilletjes kijken. Het ziekenhuis maakt blijkbaar veel indruk op hem.
Randy hangt nu veel meer aan mij, Ik ben nu diegene die hem naar bed moet brengen. Als mama het doet dan wil hij niet slapen.
Na een paar dagen merken we al dat Ray een hongerige baby is. Hij heeft niet snel genoeg. Dat heeft weer een nadelige invloed op onze nachtrust. In overleg met de verloskundige stappen we gedeeltelijk over op melk voor hongerige baby's.

Gelukkig is Randy absoluut niet jaloers. Maar ja, soms wil hij met mama spelen en als mama dan net met Ray bezig is, dan laat hij dat wel weten. Een voorbeeldje:
Laatst zat mama met Ray op de bank. Ze klopt naast zich op de bank om Randy te laten weten dat hij ernaast kan komen zitten. Randy loopt vervolgens naar de box en klopt op de box met andere woorden Ray moet in de box.
Randy helpt ook heel lief mee. Soms wil hij het flesje vasthouden als we Ray voeden. Ja, hij is echt heel lief voor Ray. Hij aait hem en kust hem heel vaak.
Soms komt hij naast ons op de bank zitten en strekt zijn handjes uit naar Ray. Dan wil hij Ray even op schoot hebben. Dan zit hij heel blij te kijken als we Ray op zijn schoot zetten.
Als Ray gaat huilen, komt Randy direct naar ons toe om ons erop te attenderen. Maar Ray huilt omdat hij zijn speen verloren is, dan geeft Randy Ray zijn speentje. Toch wel lief van hem, hé?

Randy is zeer inventief geworden. We hadden sommige breekbare spullen hogerop gezet en kindersloten op de laatjes en diepvriesdeur gehangen. Tja, … Maar Randy kwam erachter dat die interessante spulletjes wel bereikbaar waren als hij een stoel erbij haalde en daarop klom. En die kindersloten ... Tja, die zijn niet "Randy proof". Zo heeft onze diepvries al een tweede kinderslot. Toen ik de eerste gemonteerd had, kwam Randy kijken en… opende het slot. Het tweede was moeilijker en die hield het zowaar een dag uit. Toen wist Randy ook hoe die open moest. Misschien moet ik maar een ketting om de diepvries leggen.
Oh ja, onze videorecorder heet nu constant een videoband in zich. Eerst deed ik dat niet en het gevolg was dat ik er allerlei spulletjes moest uitschudden voordat ik hem kon gebruiken. Je kunt natuurlijk wel zo'n speciale slot kopen maar dit werkt net zo goed.Ten minste… zolang hij de werking van de "eject"- knop nog niet doorheeft.

We zijn nu bijna 3 weken verder en Ray huilt 's avonds nog heel veel. Onze nachtrust is dus niet optimaal maar we zijn wel blij met dat jochie. Ik zit me nu al te verheugen op de tijd dat Ray net zo oud zal zijn als Randy nu is. Dan heb ik 2 speelkameraadjes om mee te dollen.
Mama is in ere hersteld bij Randy en ook zij mag Randy weer naar bed brengen.
Gisteren had Randy het pak met de muisjes te pakken gekregen. Hij vindt dat heel lekker. Hij pakte zijn bordje en deed er wat van die muisjes in. Alleen toen ging het mis en alle muisjes gingen over de vloer. Hij stond een beetje te brabbelen alsof hij wou zeggen: "Kijk eens, mama, wat er gebeurd is... Sorry, hoor."
Mama zei toen een beetje boos dat hij het maar moest opruimen. Toen liet hij ons versteld staan door naar de kelder te lopen en de bezem te pakken. Zijn poging was echt goed maar het effect was dat de muisjes nu door heel de kamer lagen
Hij kwam weer naar mama met een blik van: "Mama, het lukt me niet."
Toen ze zei: "Laat maar ik doe het wel", kreeg hij een ondeugend snoetje. Gek jong!

Als ik 's avonds van mijn werk thuiskom, staat hij soms al naar mij uit te kijken. Zodra ik de auto voor de deur parkeer, zie ik zijn snoetje dan helemaal blij worden. Leuk om te zien.
Maar de laatste paar dagen eet Randy niet zo goed tenzij hij het heel er lekker vindt. We hebben wel opgemerkt dat datgene hij nog goed eet allemaal zacht of vloeibaar is. Misschien moeten we toch maar naar de dokter.
Randy is ook helemaal gek op chocolade. Thuis noemen we dat maar "het bruine spul" want als we het bij de naam noemen, zien we er eentje letterlijk zijn oren spitsen.
Gisteren was hij lekker aan het spelen en omdat hij al de hele tijd zo lief was, besloten we om hem te belonen. Op dat moment zat hij de video te kijken en bij één speciale band kunnen we roepen wat we willen, hij blijft tv kijken. Totdat we zeiden: "Wil Randy wat chocolade?"
Randy toverde gelijk een grote, blije glimlach op zijn gezicht en liep... correctie, huppelde naar de keuken.

Randy eet weer normaal en hij had blijkbaar wat in te halen. Tjonge jonge, wat eet hij veel. En Hoe?!
Sinds Randy geboren is, hebben we hem regelmatig op video opgenomen. Deze band is bij hem favoriet. Regelmatig moeten we deze band draaien. Hij blijft kijken en je ziet hem genieten. Dit is ook die video waarnaar hij zat te kijken toen we vroegen of hij chocolade wou hebben.
Randy is ook helemaal gek van autorijden. Als we de deur uitgaan, loopt hij gelijk naar de auto en wijst naar het portier. "Broem", zegt hij dan.
Gisteren zaten we wat met hem te spelen terwijl hij onder de dekens wegkroop. Plotseling stootte hij zich aan de muur, we hoorden het heel duidelijk. Randy was meteen stil. We vroegen hem: "Randy wat is er gebeurd?"
"Boem", was het antwoord vanonder de dekens...

Tot de volgende keer,
Frank

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld