Twee bevallingen, één verhaal

, 357 keer bekeken

Nu we een week (geloof ik toch) verwijderd zijn van ons derde kindje, komen de herinneringen aan de twee vorige bevallingen meer en meer naar boven. De spanning stijgt, en dan spreek ik niet enkel over mijn vrouw haar huid die ter hoogte van de navel op springen staat. Ik spreek dan vooral ook over het aantal weeënremmers die mama neemt momenteel. We zijn klaar voor de komst van dit kindje. Onze twee dochters ook, geloof ik. Al baart het mij af en toe wel zorgen dat ons jongste wel héél veel klappen uitdeelt aan haar pop wanneer deze te veel weent. Zorgen voor later neem ik aan?

Bevalling Treezebees:

Ik maak niet enkel meisjes, ik maak ook enkel kindjes die vroeger dan voorzien op de wereld willen komen. Echte ongeduldige wezentjes, al van in de buik. Ik moet niet ver gaan zoeken van wie deze eigenschap komt… Geboren op 36 weken, dochter 1, Treezebees (nu 6j). Een vlekkeloze bevalling. Op 45min na het breken van de vliezen (door de vroedvrouw) geboren. Er was geen sprake van verdoving, daar was gewoon geen tijd voor. Alles ok met de baby, geen problemen, mama en papa dolgelukkig. Het liep zoals het diende te lopen.

Bevalling Trienemie:

Ook zij, ongeduldig van in de buik kwam piepen op 36weken, dochter 2, Trienemie (nu 2,5j). Op 3h tijd geboren na het breken van de vliezen (door de vroedvrouw), wat meevalt als ik dit vergelijk met bepaalde verhalen, te lezen hier op 9maand. Echter was ons kort na de geboorte duidelijk dat er iets niet juist was. Trienemie kreeg niet genoeg zuurstof, haar longen waren nog niet genoeg ontwikkeld. Het ging van de couveuse naar een transportkar richting UZ Gent. Ik sidder en beef als het ware als ik denk over die momenten. Ik herinner mij nog zuiver, de blik van de kinderarts. Ze maakte zich zorgen, iets wat je dus niet wil zien bij je dokter. Dokters dienen je gerust te stellen, toch?… Na enkele weken op neonatologie mocht Trienemie dan eindelijk mee naar huis. Eindelijk, want al duurde het amper enkele weken, het leken wel jaren. Het was een bevalling met veel tranen en verdriet. Niet voor herhaling vatbaar.

Voorbeschouwing bevalling #3:

Ik weet dat zorgen maken op voorhand niks helpt, maar leg dat eens uit aan de motor in mijn hoofd die op volle toeren draait. Opnieuw krijgen we een kindje dat maar niet kan wachten om eruit te komen. Momenteel racen we richting 36weken. Bevallen op 36weken kan eigenlijk geen kwaad, dat weten we uit ervaring. Maar het kan soms misgaan, dat weten we spijtig genoeg ook uit ervaring. Ik ben bezorgd om twee zaken: De gezondheid van het kindje (uiteraard), maar ook de gevolgen van een slecht afgelopen bevalling. Ik herinner mij nog de pijnlijke momenten waarop ik ons oudste dochtertje moest uitleggen waar haar zusje was, waarom ze er niet bij mocht, waarom mama er zo weinig was, etc. Er werd haar beloofd dat zij als allereerste bij de baby op bezoek mocht komen. Het werd een bezoek, door een raam kijkend, in een spiegel die papa vasthield aan het bedje van haar zus. Niet bepaald leuk, snap je?

Ik doe mijn best de denkmotor uit te schakelen, al is dit niet eenvoudig. Ik geloof dat iedereen wel bepaalde angsten heeft vlak voor een bevalling. Dit is dus de mijne. Ik hoop op een goede afloop, en een nog beter kraambezoek voor de zusjes.

Fingers Crossed! Het is niet lang meer… Was kindjes krijgen maar zo leuk als ze maken, niet?

*Kom als eerste te weten wanneer/hoe de bevalling verliep op mijn blog: http://deflopvader.be
*Treezebees en Trienemie zijn onze wondertjes hun schermnamen

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld