De Flopvader: Hallo wereld! Ik ben geboren!

, 466 keer bekeken

Het is zover! Op zondag 29/10 mochten mama en ikzelf ons nieuwste wondertje op deze wereld welkom heten. Na een zwangerschap die alle records brak (38 weken en 2dagen) was het welletjes geweest daar in die buik en werd het tijd om de buitenwereld te gaan verkennen.

De laatste loodjes wogen zwaar

De laatste twee weken van de zwangerschap waren slopend, zowel voor mama (fysiek) als voor mij (mentaal). Mama kreeg zowat overal last van: rugpijn, oefenweeën (de ene al erger dan de andere), een blaasontsteking, slapeloze nachten. Die roze wolk van tijdens de zwangerschap was met het komen van de herfst dan ook volledig weggeblazen. Ikzelf, papa in spé (voor de derde keer) kreeg het vooral op mijn heupen van het feit dat we moesten wachten. Ik ben een controlefreak en als er 1 voordeel is aan ‘te vroeg geboren worden’ dan is het dat je dit meestal ziet aankomen. Nu niet dus, pech.

Elke dag ging ik werken met de gedachte ‘vandaag misschien?’ … Lijkt doodnormaal, maar is ondraaglijk voor iemand als ik. Zeker als je weet dat de 2 vorige zwangerschappen eindigden op 36 weken en het er naar uit zag dat dit opnieuw zo zou zijn.

Klaar voor de start, GO!

Zondag 15h, opnieuw die vervelende oefenweeën. Ik ga een douche nemen (15h – op zijn zondags dus) en plots staat vrouwlief voor mij met de boodschap ‘het is zover’. De weeën werden alsmaar intensiever. Oma opgebeld voor de kindjes, en weg naar het ziekenhuis. Tenminste, ik heb nog vlug de kippen eten gegeven (I know – ik kies mijn momenten). Maar we wachtten nog op oma dus het kon. Hup de wagen in en al puffend naar het ziekenhuis! Aankomst 16h10. Nog even een defecte lift binnenstappen om dan maar de trap te nemen, alles liep vlot. Op de materniteit aan de monitor, even de ontsluiting controleren… WOW! 7cm al! Ok, schrap die eventuele verdoving maar al. Mijn vrouw gaat voor de derde keer bevallen zonder epidurale (lees: auw!).

Het voordeel aan bevallen op 38 weken is dat je de keuze hebt om in bad te bevallen, een keuze die mijn vrouw dus nog niet kreeg. Nu wel. Ok bad klaarmaken, dames! (de vroedvrouwen). Vanaf ik hoorde dat ze reeds 7cm had, wist ik: dit wordt weer zo een tornado bevalling als bij ons eerste dochtertje. Ze braken de vliezen (mijn vrouw heeft ook nu, voor de derde keer, vliezen die niet van zelf breken) en dan ging alles in turbomodus. Vlug! Dat bad in! Lavement? Iemand? Geen tijd! En papa denkt hopelijk komt er straks enkel baby bovendrijven… Mijn vrouw schreeuwt? Voor alles een eerste keer, dat deed ze dus ook nooit bij de vorige bevallingen.

Daar is ze!

Na nog geen 2min in het bad kwam er al een hoofdje piepen van tussen haar benen. De vroedvrouwen moesten haar wat kalmeren en trachtten de boel wat te vertragen, het ging razendsnel. Niks aan te doen, een minuut later verscheen van onder het water ONZE DOCHTER*!

16h57, een nieuw record, een nieuwe dochter, een nieuwe ervaring rijker… De vroedvrouwen ook dolbij, zo vlot gaat het meestal niet. De gynaecologe? Die kwam te laat, ons meisje lag al bij de mama en alles was ok! De zorgen die we hadden na een vorige ‘minder goede bevalling’ mochten we samen met de placenta in de vuilbak werpen. Alles is goed, we zijn doodgelukkig.


Noot: Dit is een beknopte versie van de bevalling, meer info en verhalen verschijnen op mijn blog: deflopvader.be ! Neem eens een kijkje! Zin om mijn vrouw te feliciteren, kan op mijn blog, in het bericht ‘hallo wereld’.

*Ons nieuwste dochtertje kreeg de schermnaam (voor mijn blog) ‘Prutsemie’ , zusje dus van ‘Treezebees’ en ‘Trienemie’. Gezien het grote bereik van mijn blog/sociale media koos ik ervoor om de echte namen niet te gebruiken. Wil je ze wel weten? Spreek me gerust aan en ik vertel ze je!

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld