Tussen hoop en wanhoop

, 1.604 keer bekeken
Ik had er goede hoop in, voelde me anders dan anders... Maar toch... Mijn lijf neemt een loopje met de werkelijkheid... Weer pokke PMS...

Afgelopen vrijdag heb ik met mijn gynaecoloog een gesprek gehad over het vervolgtraject.
Toen hij op vakantie was, ben ik zelf gaan nadenken over hoe ik het allemaal verder zag en daar kwam ik tot de conclusie dat ik emotioneel nog niet aan IVF toe ben...…Aan het stappen in de laatste bus, want zo zie ik het.

Toen mijn gynaecoloog terug was van vakantie, heb ik aangekaart dat ik even in alle rust met hem wilde praten. Manlief moest werken, dus die kon niet mee.

Het gesprek ging goed en heeft me achteraf wel een stuk rust bezorgd. Ik heb mijn angsten en twijfels er neer gelegd. Ik ben emotioneel niet toe aan IVF...… Maar ook niet aan het idee van de polonaise in een ander ziekenhuis. Het ziekenhuis waar ik loop, doet geen IVF...…En dat zag ik dus ook niet zitten. Ik loop reeds jaar en dag bij deze gynaecoloog. Ik wil het bij hem ook afmaken. En dat heb ik ook aangekaart.
Voorlopig mag ik nog even doordoen met de IUI-behandelingen... In totaal nog 4 keer...… Dus in totaal zal ik er dan 10 gehad hebben. De eerste gaf me mijn zwangerschap, daarna wou het niet meer lukken. Als het na deze 4 keer niet meer lukt, moet ik er niet meer op rekenen en is de kans zo goed als nihil dat het nog aanslaat... Dus daarna wel IVF.

Naar mijn gevoel ligt het IVF-straatje nu weer wat verder af en kan ik er rustig, met mijn emoties, naar toe leven...…Mijn gevoel over wat komen gaat erbij…Het is zo emotioneel allemaal.

Ik ben er niet aan toe om misschien te moeten realiseren dat mijn toekomstwens er anders uit zal zien dan wat ik zo graag wil: een kind...…Een droom, een koestering...…
Hoever ga je? Hoe vaak verleg je je grenzen? IVF is voor ons het allerlaatste... Daarna houdt het op...…
Adoptie is voor mij geen optie...…Voor anderen misschien wel... Helaas voor mij/ ons niet. Moeilijk...
En ergens hoop ik, droom ik nog steeds dat onze droom gerealiseerd kan worden. Het is een strijd tussen verstand en emoties... Want de emoties nemen de bovenhand. Iedere keer weer de dippen, de PMS-klachten... We nemen het er maar bij... Voorlopig geef ik niet op... Ik wil zo graag...…

Liefs,
Annelies

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld