Intake IVF/ICSI

, 2.388 keer bekeken
Een dikke drie maanden geleden viel de brief van het ziekenhuis in de brievenbus voor het intakegesprek. Ik weet dat ik toen dacht wat duurt dat toch allemaal nog lang. Immers geen wachtlijsten, maar ja, zomerstop... Wie kent het niet?

De dagen vlogen voorbij... Druk met werken, genieten van het mooie weer en 1001 andere dingen. En hoe dichter bij de dag van intake, hoe zenuwachtiger ik werd. Een nieuw ziekenhuis, nieuwe artsen maar vooral proberen te vertrouwen. En dat is nu niet evident.

Deze ochtend vroeg de wekker... "Gaaaaaaap." Om 9 uur hebben we het gesprek en we zijn dan ook benieuwd.
We zijn netjes op tijd, geen files en dus kunnen we rustig aan doen. De arts is op schema en om iets na 9 uur is het aan ons. Ik kan deze keer duidelijk mijn grenzen stellen en geef van tevoren aan dat ik geen co-assistent of dergelijke bij het gesprek wil... Dus die sturen ze wandelen.
De arts is vriendelijk en neemt met ons het dossier door. Hier en daar blijkt de info niet te kloppen, dus dat past hij aan. Het zaad van manlief is zeer wisselvalig en de bewegelijkheid is minimaal. Het is wel boven de grens en dus we krijgen te horen dat we voor IVF gaan. Pas wanneer dat er na 1 IVF duidelijk een reden is, zal er op ICSI worden overgestapt.

De arts geeft me aan dat ik nog een gesprek krijg met een verpleegkundige om alles door te nemen… Ikzelf zag de bui "dat het nog wel even kon gaan duren voor wij konden starten", al hangen...…Maar, dat viel achteraf mee.
Ik krijg nog een lichamelijk onderzoek (controle borsten, ligging baarmoeder en eierstokken). Vervolgens legt de arts ons uit hoe IVF in zijn werking gaat en geeft ons een folder mee.

Een dik uur later staan we bij de balie om het vervolg te regelen... En tot ons groot geluk kunnen we op 20 september al terecht voor het tweede intakegesprek met de verpleegkundige...… Een aantal dagen later moet ik ongesteld worden en dan kunnen we starten met het IVF-gebeuren...…

Vol goede moed start ik eraan... Het zal zwaar worden, maar ik heb hoop...…
De engeltjes om me heen dwarrelen mee... En ik heb er een goed gevoel over.
Daarna naar het lab bloed prikken, zodat dat ook al achter de rug is.
Ik stap voldaan weer de auto in en rij richting huis...…Een wolkbreuk doet me "apelazer" schrikken wanneer ik door een andere auto opeens niks meer zie en zowat stil sta op de snelweg. Met een slakkengangetje van 50 km per uur rijden we verder... Tot opeens, een stukje verder, de zon weer gaat schijnen...…

Ik voel me goed, rijp om het traject in te gaan... Nu maar hopen, duimen...…
En wat nog allemaal meer...…

Annelies

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld