Ik ga op reis en neem mee?

, 1.694 keer bekeken
Zo begint het spelletje toch: ik ga op reis en ik neem mee...…
Na de zware maanden die we gehad hebben: de ziekte van mijn oom, ziekte van mijn moeder, het afronden van de IUI-fase en noem maar op,... hebben we besloten om even lekker op vakantie te gaan. Gambia, daar is ons oog op gevallen.

Na ons goed te hebben ingelezen, zijn we er klaar voor. IUI nummer 10 is achter de rug... Helaas, weer geen succes...…Ik realiseer me dat het nu wel goed is geweest. Mijn eigen gynaecoloog is wegens omstandigheden afwezig en de collega die hem vervangt, zegt me dat ik nog 1 IUI mag doen tot ik het gesprek met mijn eigen gynaecoloog heb...
Ik ben daar in de eerste plaats blij mee. Maar eenmaal thuis ga ik nadenken of ik dat wel nog wil... Mijn verstand zegt duidelijk neen: het is goed geweest. En na 10 pogingen realiseer ik me dat de kans dat dit nog wat zal worden, minimaal is. Mijn hart zegt ja/neen en is er heel dubbel in. Ik hoop dat ik geen keuze hoef te maken.

Donderdag de dag van ons vertrek heb ik nog een afspraak met de gynaecoloog. Ik neem me voor om het aan te kaarten… En hoop daarmee ook ergens dat zij voor ons de knoop doorhakt door te zeggen van ja of neen. Als ik nadenk, weet ik eigenlijk wel dat een IUI niet echt meer kan. Immers in het verleden heb ik twee keer een punctie gehad omdat ik teveel eicellen had… In deze cyclus zou dat betekenen dat ik geen controle heb...… Ik kom immers op dag 14 van mijn cyclus terug... En ik kan me niet voorstellen dat ze dat oké zal vinden.

Op donderdag 26 mei heb ik nog een afspraak... En daarin geeft ze duidelijk aan dat ik lekker op vakantie moet gaan en niet moet beginnen met spuiten... Ik ben niet teleurgesteld, integendeel... Het lucht op... De deur van het IUI-gebeuren is dicht getrokken en ik besef dat het goed is.

Na de vakantie heb ik opnieuw een afspraak met haar om het IVF-traject in gang te zetten… Waar dit zal gebeuren, is afhankelijk van de verzekering. Nog steeds willen we naar Gent, maar de verzekering doet daar heel moeilijk over... Of zal het toch Zwolle worden?
Ik besef dat ik het "geprikkel" en de moeilijkheden erover niet echt kan hebben... En zo stilaan leg ik me neer bij het feit dat ik het deurtje van ons eigen ziekenhuis dicht moet gaan trekken. Ik hoop dat het maar voor even is.

In Gambia probeer ik alles los te laten... Niet gemakkelijk... Ik kan, als ik wil, zo een kind adopteren maar dat strookt niet met de gevoelens die ik erbij heb... Moeilijk is dat wel.
De temperatuur is ruim in de 40 graden en ik puf en hijg wat af... Koelte onder een palmboom, heerlijk een boek lezen... Ik kan er voor het eerst echt van genieten.

De tweede dag van de vakantie ben ik al ziek: Banjul Belly... En hoe?! Anderhalve dag in bed... Wat kan een mens dan opeens verlangen naar zijn eigen huis/bed. Ik probeer het er het beste nog van te maken maar ben blij dat ik op het einde van de week weer naar huis mag.
Gambia is een derde wereldland. Als je daar bent, vraag je je af: "waar maak ik me druk om?"

Maar eenmaal terug op vertrouwde grond lijk je het alweer vergeten en gaan we weer door met de dagelijkse drukte/ beslommeringen. Tijd om alles te laten bezinken: de reis, de eindfase... Maar ik ben eraan toe... …
Morgen gesprek... …

Groeten,
Annelies

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld