Update van veranderingen!

, 1.483 keer bekeken
Het is alweer een tijd geleden dat ik hier geschreven heb dus het is de hoogste tijd voor een update van de Timmersbende want er staan ons toch weer wat veranderingen te wachten in de komende periode. Ik zal dus maar eens vlug van wal steken!

Allereerst is de tijd van rustig aan doen in de ochtend, afgelopen. Was ik nu er zo aan gewend om in de ochtend, nadat de kinderen op weg naar school, rustig met een tweede kop thee aan mijn pc'tje te zitten, in ochtendjas of in elk geval nog met een ongetemde bos haren op mijn hoofd (ik vraag mij wel eens af of ik 's nachts niet op mijn hoofd in bed lig) mijn mail door te nemen, terwijl David in pyjama rondliep en Faith rustig wat speelde. Daar kwam dus een einde aan!

In mei was David 4 jaar geworden en dat betekende dat er weer een schoolkind bij was gekomen en er een tijd van nog vroeger op te staan (anders haal ik het nooit) aanbrak. Dus opstaan, me meteen aankleden en mijn haren temmen, ook Faith en David meteen aankleden, een boterhamdoosje meer vullen en dan door weer en wind op pad om ook deze spruit veilig en wel bij zijn juf af te leveren. Dat tweede kopje thee en mijn mail moesten opeens een uurtje op zich laten wachten.
David was al erg vlug gewend, eerder dan ikzelf, denk ik. Ik kon de derde dag al meteen vertrekken nadat hij zijn op zijn stoeltje was gaan zitten. Al dat nieuwe speelmateriaal was natuurlijk wel even interessanter dan een moeder die met alle geweld een kusje en een knuffel voor vertrek wou. Natuurlijk...
Waren wij vroeger ook zo?

De tweede verandering is dat onze oudste, Mandy, 16 jaar is geworden (en nu dus op de bromfiets mag - mits ze een certificaat heeft - én sigaretten en alcohol mag kopen. Niet dat onze dochter dat doet hoewel ze een Breezer bijlange na niet zo vies vindt als een sigaretje...)
Ze heeft met bloed, zweet en tranen (en de nodige schoppen onder haar gat van moederlief) haar eindexamen gehaald. En oh, ik zat toch wel met wat traantjes in mijn ogen in de zaal toen ze naar voren moest komen om haar diploma op te halen! Dat pakken ze haar niet meer af, dat diploma.
Na de vakantie gaat ze beginnen aan een vervolgopleiding. Ze wil gaan leren voor verzorgende. Het liefste wilt ze in de kraamzorg gaan werken of later nog een verpleegkundige-opleiding erbij doen. Plannen genoeg dus…...
Het doet mij zelf wel realiseren dat de tijd echt vlug voorbij gaat. Zo lig je nog bij te komen in het kraambed, zo ren je elke dag op en neer met je kleuter naar school en zo zijn ze alweer 16! Waar blijft de tijd?

Voor onze jongste, Faith, is er ook verandering op komst. Na de zomervakantie zal ze immers enkele dagdelen naar de peutergroep van het revalidatiecentrum gaan. Het is eigenlijk een soort peuterspeelzaal met dat verschil dat er hier kindjes komen met allemaal een beperking en dat er ook therapie gegeven wordt.
En het is niet om de hoek maar bijna 25 kilometer verderop, wat betekent dat ze met de taxi naar school zal gaan! In het begin kan ik mee maar als ze gewend is, moet ik haar helemaal alleen laten gaan en dat benauwt mij nu al heel erg. Ik ben er zeker van dat ze in goede handen is in het revalidatiecentrum, maar alleen in de taxi? Ik zie al duizend enge dingen gebeuren onderweg…... Tuurlijk, dat kan ook gebeuren als je zelf in de auto zit, maar op de één of andere manier denk je dat je dan een soort controle blijft behouden en nu moet je dat los gaan laten.
We hebben gelukkig nog een paar maanden voordat het zo ver is en ik denk dat het de juiste keuze is voor ons meisje. Ze is daar op haar plek, dat weten we zeker. Maar spannend is het wel!

En dan nog een verandering op komst want in november verwachten we ons achtste kindje! Na enige twijfels of we het nog wel zouden aandurven na alles met Faith, is het er toch van gekomen en zo zit ik hier nu met een bollend buikje en een kleine voetballer (of -balster) achter de pc dit te typen.
Tot nu toe gaat alles buitengewoon goed. Zelfs mijn bekken laat me niet zo hevig in de steek als de vorige keren, maar het blijft toch spannend. Want hoe dichter ik naar de 28 weken ga, hoe spannender ik het vind. Duimen dus dat dit kleintje kan blijven zitten tot minimaal 37 weken en dat mijn lijf mij deze keer niet zo in de steek laat.
Wordt vervolgd...

Ja, zo is er steeds weer wat nieuws. Nu is dat in elk gezin wel zo, of je nu 1 of 10 kinderen hebt. Maar bij elk stapje vooruit, bij elke verandering besef ik steeds weer hoe boeiend het eigenlijk is om kinderen te hebben. Om te beseffen dat, ondanks dat ik geen 18 meer ben, we in bepaalde fases hetzelfde heb beleefd als onze kinderen nu elke keer weer meemaken. Mijn eerste dag naar de kleuterschool, het wachten op de uitslag van het eindexamen (arghh, om elke keer tegen het plafond aan het schieten bij het rinkelen van de telefoon… Is dat echt alweer zo lang geleden?). Sommige dingen veranderen blijkbaar toch nooit...

Liefs van Anja,
Mama van de Timmersbende:
Mandy (16), Kimberly (14), Michelle (10), Nick (8), Colin (6), David (4) en Faith (2)

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld