Nog even volhouden...

, 1.534 keer bekeken
Na een tijdje niet te hebben geschreven, wordt het toch wel weer eens tijd om wat over het wel en wee vanuit Huize Timmers te vermelden. Want ja, het is niet alleen wel, maar ook wee...… Alleen nog geen weeën en daar zit ik ook nog even niet op te wachten.

Ik ben inmiddels 33 weken zwanger dus daarmee zijn de laatste loodjes zowat aangebroken. En het valt niet alle dagen mee. Het voelt alsof ik op een bootje op zee zit dat de ene keer boven de golven drijft en de andere keer haast overspoeld dreigt te worden. Elke ochtend als ik wakker word, denk ik als eerste: "Hoera, weer een dag erbij!"
We leven van mijlpaal tot mijlpaal. Eerst een dag over de geboortetermijn van Colin: gebakjes. Daarna over de datum van Faith: weer gebakjes. Daarna de 32 weken (overigens zonder gebakjes)...… En zo gaan we elke keer een stapje verder. Ik hoop dat we op deze manier de 37 weken zullen halen.

En het klinkt allemaal wel positief maar ik word soms overspoeld door negatieve gedachtes. Angst dat er toch iets zal zijn met het kindje. Al zou dat toch niets uitmaken want ik hou nu al zoveel van dit kindje. Angst voor toch nog een vroeggeboorte. Angst voor de bevalling. Angst voor weet ik wat. Angst die vast elke aanstaande moeder kent want moederliefde begint toch niet pas na de geboorte? Of wel? Misschien ben ik wel zo'n persoon die door de hormonen de weg kwijt is geraakt? Ik weet het niet, hoor.
De angst bezorgt mij dan weer meteen een schuldgevoel naar het kindje toe, het kindje dat het zo dapper volhoudt hierbinnen. Elke week wordt er gecontroleerd hoe het met ons kindje gaat en elke keer blijkt alles goed te gaan. Met mij gaat het wat minder omdat de bloeddruk toch weer veel te hoog is, maar wonderbaarlijk houdt het kindje het vol en dat is het belangrijkste. Daar is het om te doen en ik moet vertrouwen blijven houden.

Nog even volhouden dus. En hoewel ik voor mijzelf een definitief besluit heb genomen dat dit echt ons allerlaatste kindje zal zijn (nog een keer al die spanning, ik denk niet dat ik het nog eens kan verdragen en ja, ik word ook een dagje ouder). Hoewel het geen zorgeloos genieten is, ben ik toch erg blij dat we deze keuze gemaakt hebben. Zwanger zijn, blijft een wonder, elke keer weer en ik ben dankbaar om het toch nog een keer te hebben mogen meemaken.
Over hopelijk (op zijn vroegst) over 4 weken zullen we weten waar we het voor gedaan hebben, maar ik weet nu al heel zeker dat het de moeite dubbel en dik waard is geweest!


Liefs van Anja
Mama van de Timmersbende bestaande uit:
Mandy (16), Kimberly (14), Michelle (10), Nick (8), Colin (6), David (4) en Faith (2)

Vorige

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld