Idylle

, 1.397 keer bekeken
De eerste dag van de vakantie is begonnen. En hoe! Het regent. Natuurlijk regent het. De afgelopen weken stonden in het teken van veel zonneschijn, buiten spelen en echte lente maar ja, toen hadden mijn kinderen nog geen vakantie en konden ze hun energie pas kwijt na een dag van binnen zitten op school, opletten en hard werken. Nu is eindelijk hun welverdiende vakantie en daarmee ook wel een heel klein beetje mijn vakantie - geen wekker om 7 uur - begonnen en het water valt met bakken uit de hemel.

De eerste uren zijn nog uit te houden: lekker lang in de pyjama, behalve Michelle en Kimberly want zij moeten op tijd bij de scouting zijn. De tv een beetje aan (niet erg pedagogisch verantwoord, maar soms is het toch een zegen dat Samson en Gert als een soort van alternatieve kinderoppas - op afstand - functioneren) en de boel de boel laten. Het duurt echter niet lang of de eerste bekvechterijtjes beginnen. En ik moet weer als een soort van vredesrechter optreden in de strijd tussen wie er nu wel of niet met pasta in iemands haren heeft gewreven en wie er wel of niet geduwd/geslagen/geknepen heeft. Als de rust is weergekeerd en ik denk rustig te kunnen uitademen, volgt de volgende partij en kan ik opnieuw beginnen…

Als de gordijnen opengaan, zie ik pas goed hoe erg het regent. Ik voel mijn vakantiegevoel naar mijn voeten zakken. Nu zie ik ook pas hoe mijn woonkamer eruit ziet. Zo had ik de boel niet achtergelaten toen ik de avond ervoor naar bed ging. Twee uur zijn ze op, mijn lieve kroost, en de puinhoop is nu al niet te overzien! Hulp…...
Nou, ze hebben er niet veel zin in en gaan zich boven aankleden. En jawel, hoor, het duurt nog geen 2 minuten of boven gaat de strijd verder. Deurgeklapper, geschreeuw, een slag en daar kom er al eentje naar beneden, in tranen en met veel gevoel voor optisch drama. Jeetje, hoe kom ik de komende uren door? Het duurt nog lang voor het weer bedtijd is.
De weergoden kennen geen genade en laten het water stromen. De kinderen hangen aan het raam en kijken toe hoe de buren met hun spullen sjouwen (ze zijn aan het verhuizen). Dat brengt hen op een idee…... Ze gaan ook sjouwen! Ze hebben een grote kartonnen doos en dat is leuk speelgoed. Jammer genoeg hebben ze binnen de kortste keren ruzie en zit ik met 4 brullende kinderen...… Ik heb maar 2 armen en 1 schoot!

Tussendoor lukt het om boodschappen te doen zonder kids. Alleen David gaat mee, ik laat hem niet achter bij de rest…...
Oh jee, nee! David heeft ontdekt hoe hij uit winkelkarretjes kan klimmen en dus is het ook niet meer zo relaxt boodschappen doen samen met hem. Zijn plaatsje wisselt al snel. In de draagdoek gaat het beter maar hij vindt mijn bril aftrekken ook erg leuk en bij de kaasboer sta ik plots in de mist. Mijn bril overleeft nog een oorlog. Wat heeft dat ding al veel moeten doorstaan!
In de rij bij de kassa valt mijn oog op één van de tijdschriften voor ouders. De tijd van zulke boekjes kopen, ligt al ver achter mij en uit ervaring weet ik dat het niet klopt wat erin staat. Foto's van kinderen die samen spelen, lief aan het kleuren, kleien of puzzelen zijn, vrolijk in plassen springen met bonte regenkleding en grappige parapluutjes, met moeder koekjes bakken en met frisgewassen haartjes, in hun nachtponnetjes op de bank, de eerder gebakken koekjes oppeuzelen...
Muhaha! Geef mijn kinderen een paraplu en binnen no time staan de spaken krom. Laat ze in plassen stampen en ze vallen er met opzet in. Koekjes bakken? De bloem stuift het hele huis door! Kom bij mij toch een reportage maken!
Ik betaal en we keren huiswaarts naar onze bende, naar de ruzies, de bekvechterijtjes en het gezeur, want uiteraard vervelen ze zich (hoe dat kan als je druk bezig bent met kibbelen, weet ik niet?). De uren gaan tergend langzaam voorbij. De vraag waarom ik ook alweer een groot gezin wou, rijst. Waarom niet 1 kind?

Als de avond uiteindelijk invalt en ze allemaal frisgewassen uit bad komen en in hun pyjamaatjes op de bank zitten (zonder ruzie!) met op elke schoot een bakje chips, dan weet ik waarom ik zo blij ben met mijn gezin. Wat een idyllisch plaatje is dit toch!

Groetjes van Anja, mama van de Timmersbende:
Mandy (12), Kimberly (10), Michelle (7), Nick (4), Colin (3) en David (0)

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld