Haren

, 1.517 keer bekeken
Tijdens mijn zwangerschappen was één van de dingen die ik mij steeds af vroeg wat het geslacht van de baby zou zijn. Niet dat het van belang was hoewel er mensen waren die dachten dat wij hoopten op een stamhouder (we zijn toch niet meer zo ouderwets?). En zeker bij de geboorte van onze derde dochter op rij werd er door sommige mensen haast meelijwekkend gereageerd. Stralend van trots liep ik daar achter de kinderwagen omdat ik er een prachtige meid bij had -ik straalde zo dat ik vast licht in het donker gaf- en nog durfde men me vragen of ik het niet erg jammer vond om weer geen zoon te hebben gekregen…...

Toen ik 15 jaar geleden zwanger werd van mijn oudste dochter, wist ik gevoelsmatig dat het een meisje was. Hoewel de kinderkamer met blauw olifantjesbehang werd gedecoreerd en een hele kast vol blauwe babypakjes lag. Omdat we krap bij kas zaten, waren we dolblij met de dozen vol babyspullen die we hadden gekregen van iemand die de uitzet wegdeed en ja, zij had 3 zonen… (Zou men bij haar stiekem gedacht hebben dat ze de moed voor een dochter had opgegeven?) Terwijl ik naar jurkjes en typisch meisjesspul keek, dacht de papa daar heel anders over. Het zou beslist een zoon zijn.
Een echo verraadde niets. Het kind was al opgevoed en nog niet geboren want het liet zich niet zomaar tussen de beentjes kijken. Toen ze eenmaal geboren en wel op de wereld was en de gynaecoloog riep dat het een meisje was, zei ik: "Zie je nou wel?"
Een dochter...… De roze kleertjes mochten komen!

Er volgden nog 2 dochters en daarna 3 zonen. Toen onze eerste zoon geboren werd, waren we zo blij dat hij eruit was dat we helemaal vergaten te vragen wat het was. Ik lag in de kreukels wat mijn bekken betrof (dat hevig had gekraakt tijdens de uitdrijving en waar ik nog lang "plezier" van heb gehad). De papa was zo bezig met het opnemen van de schade aan zijn handen want hij vermoedde dat al zijn middenhandsbeentjes verbrijzeld waren omdat ik in zijn handen heb geknepen tijdens het persen (hij zat achter mij, ik zat op de baarkruk). Toen stelde de verloskundige opeens de vraag of we niet wilden weten wat het was.
Oh ja, verrek... Wat was het geworden? Wat? Een jongentje?
Ik heb vol ongeloof zeker 5 minuten in het kruis van zoonlief gekeken zodat ik het zou geloven want na 3 dochters had ik daar dus niet meer op gerekend. Papa was uiteraard erg fier (anders ook hoor maar toch, volgens mij is het voor sommige vaders toch net even iets anders om een zoon te krijgen dan een dochter…) en ik zag hem al dromen over een stervoetballer bij Ajax. Maar verder dan een romper op babyleeftijd ging de voetballiefde van deze zoon niet want hij heeft een hekel aan voetbal.
Het heeft mij 3 dagen gekost om te wennen aan het verschonen want wat is dat vreemd. Het vereist een bepaalde tactiek om alles goed in de luier te steken. Want zo'n mannetje plast in het wilde weg en voor je weet komt de nattigheid aan de boven -of zijkant eruit. Om nog maar te zwijgen over de fonteinen die ontstaan als je niet vlug genoeg bent het wisselen van de luier!

En dan heb je 3 dochters en 3 zonen… Wat wil je nog meer? Er is niet meer keus dan deze 2 en dan komt er een 7e kindje…...
Ik vermoedde een dochter en hoopte er misschien heel stiekem op. Enkele dagen voor haar geboorte wees een echo uit dat het waarschijnlijk een meisje zou zijn. Inderdaad...… Het was zo! Natuurlijk was ik even blij geweest met een jongentje, begrijp mij niet verkeerd, want ik hou van mijn kinderen om wie ze zijn en niet om wat ze zijn maar toch...… Nog één keer tutten met een meisje van wie de kast uitpuilt met roze kleertjes…... Ik ben nooit een poppenmoeder geweest maar toch, dit tutten is zo heerlijk…...

En zo kom ik eindelijk bij het punt waar ik het deze column over wou hebben: haren. Ik weet niet wat het is maar een baby in blauwe kleertjes wordt beschouwd als een jongentje. Of het nu blond, donker of rossig haar heeft, met of zonder krullen, lang of kort... Het wordt als een jongentje beschouwd. Een meisje met roze kleertjes met lang haar of op zijn minst een ieniemienie haarspeldje of haarband, wordt als meisje beschouwd.
Ik heb 3 babydochters (gehad) met kort haar... …De jongste is haar haartjes een paar keer verloren door de operaties. Anders had ze nu vast ook een staartje gehad. Maar als er dan nog iemand durft vragen - als ze haar zien in haar knalroze outfit - of het een jongentje is…... Of sterker nog, zeggen: "Wat een leuk kereltje!"
Dan stijgt mijn verbazing (want men vindt mannen in het roze "van de verkeerde kant"). Wat is dat toch? Hoe roze moet ik haar kleden?
Het roept dingen uit mijn kindertijd op want ik, met mijn rattenkop, werd ook vaak voor jongen uitgemaakt. Vooral de bakkersvrouw die wist dat ik een meisje was, en me toch steeds vroeg: "Wat zal het zijn, jungske?"
Arrghhh...… Staat dit trauma mijn dochter nu ook te wachten? Meisjes worden niet geboren met staartjes, vlechten of haren tot op de billen, echt niet!

Ik ben nu op zoek naar "babyextensions"...… Misschien een nieuw gat in de markt? Wie weet…...

Liefs van Anja, mama van de Timmersbende:
Mandy (15), Kimberly (13), Michelle (9), Nick (7), Colin (5), David (3), en Faith (1)

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld