De generatiekloof

, 1.303 keer bekeken
Terwijl ik aan deze column begin, staat er een cd op. Omdat ik alleen thuis ben met David en Faith, kan dat maar muziek zijn van 1 groep...… Een groep die ik al zo'n 16, 17 jaar min of meer volg (Clouseau) en laat ze nu toevallig dit zingen: "Ik wil één grote liefde, één grote fuif."
Jammer dat mijn oudste dochter nu niet thuis is. Het liedje, althans de tekst, zou ze vast goedkeuren. Wat wil je, bijna 15 dus niks kind meer. Nee, en ook geen puber want dat klinkt zo raar. De jeugd wilt tegenwoordig jongvolwassenen worden genoemd en ik ben er inmiddels achter gekomen dat ik ècht uit een heel ander tijdperk kom.
Sterker nog, uit een andere eeuw!

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik een jaar of 13 was en elke week het meidenblad "Tina" kocht. Lachen met de avonturen van Noortje en als eerste de probleemrubriek lezen want daar was een bron van herkenning te vinden met de oplossing. Want het was niet bepaald stoer om aan je vriendinnen te vertellen dat je je schaamde omdat je met een knuffel in bed sliep of verliefd was op een leraar (want het was die van wiskunde). Heel soms zat er een vraag tussen die iets te maken had met seks en dat werd met haast rode oortjes gelezen.
Met deze herinnering in mijn hoofd kocht ik dit blad ook voor mijn oudste toen ze een jaar of 11, 12 was. Leuk, Noortje staat er nog steeds in en ook de problemenrubriek. Maar wat zag ik daar staan? Niks jeugdpuistjes of bedplasproblematiek. Nee,dat is blijkbaar te soft. Meiden van 12, 13 hebben vragen over tongzoenen, vrijen en meer van dit soort dingen. What?
Goed, ik ben een dertiger, groeide op als puber met Miami Vice, George Michael en "bekeerde" me tot new-wave maar ik ben toch nog niet zo oud? Waren wij in onze tienerjaren zo onnozel dat we ons nog nooit met dit soort dingen bezig hielden? Of ben ik de uitzondering want toen ik 13 was, hing ik elke minuut in de manege rond en was de enige knappe kerel waar ik wel een innige relatie wilde, de schimmelkleurige ruin in box nummer 4…...

Met inmiddels 2 pubers (oh, nee, jongvolwassenen) ben ik er inmiddels achtergekomen dat er nog wel meer dingen anders zijn dan "vroeger". En natuurlijk, er doen zich door deze veranderingen grappige momenten voor, dat moet ik wel zeggen.
Zo heeft de oudste dochter op het moment een vriendje (tegen de tijd dat jullie dit lezen is het misschien weer "uit") en de jongen in kwestie kwam onlangs voor een kennismaking bij ons thuis. Arme knul, hij werd meteen onder vuur genomen en belaagd door het merendeel van de bende...… Maar toen Nick hem vroeg of hij de waterpokken had (lees: de jongen heeft last van puistjes), was hij het liefste onder het vloerkleed gekropen! Ik mag wel uit een andere tijd komen, gevoel voor humor heb ik wel. En mijn dochter zat met allerlei rare bewegingen en gezichten mij te gebaren dat ik vooral niet moest lachen. Ik heb het toch gedaan, zij het in stilte…...

Minder van deze tijd vind ik dat de kinderen, want dat zijn zij per slot van rekening (al zien zij dat vast niet zo), zo vlug volwassen willen zijn. Onze oudste is dit jaar met carnaval voor het eerst met vrienden naar een dancing geweest en vertelde de dag erop dat ze maar (...…) 5 flesjes Flügel had gehad. Ja, een veertienjarige krijgt ondanks de waarschuwingen gewoon alcohol.
Ik ben daar niet blij mee en het zal, als het aan mij ligt, nog een hele tijd duren voor ze weer naar de dancing mag want het schijnt erbij te horen… alcohol. Telde je "vroeger" niet mee als je een bepaald merk schoenen niet had, nu horen alcohol, make-up, te korte truitjes en ja, zelfs vriendjes en seks mee als graadmeter om erbij te horen. Ook als je 14 of 15 bent.

Ik mag me gelukkig prijzen dat ik mij niet om alles zorgen maak als ik naar mijn dochters kijk. Ik wil me ook nog niet te druk maken over alles wat hun pad zou kunnen kruisen want ook mijn jongere kinderen kunnen gevaar tegen komen, zomaar bij het buiten spelen of eender waar. Iedereen kent de verhalen van kinderen die vermist worden, gewoon op weg naar school of naar een vriendinnetje. En ik begrijp nu ook pas waarom mijn ouders tekeer gingen als ik een half uur te laat thuis kwam omdat ik de tijd vergeten was. Ja, mobiele telefoontjes bestonden toen nog niet. Ik had me vast een hoop ellende kunnen besparen destijds, als die dingen er al waren geweest. Maar ondanks de vele verschillen die ik in de loop van de jaren heb ontdekt (en nog doe want het is elke keer een verrassing in welke situatie we terecht komen), ben ik wel tot de conclusie gekomen dat het bezorgd zijn om je kind(eren), het willen dat alles goed blijft gaan, dat je kind goed terecht komt, gelukkig zal zijn…... Ja, dat al die dingen niet generatiegebonden zijn…...

En of het nu echt allemaal zoveel beter was toen ik puber was? Ik weet het niet… Wat ik wel weet, is dat ik mij, ondanks alle verschillen en verschillende opvattingen, door mijn dochters toch nog niet helemaal oud voel. Ze schudden soms wel met hun hoofd maar zeg nou zelf…Het is toch gewoon "chillen" (zou ik nog vergeten ook…ze praten tegenwoordig ook anders! En ze verdienen een pluim wat creativiteit betreft op sms-gebied want die zijn nog niet door de beste spion te ontcijferen in hun taaltje) als "Top of the pops" op tv komt en ik uit mijn bol kan gaan bij "Schnappi". Over generatiekloof gesproken, wie voelt zich hier nu echt oud? Ikke niet, hoor!

Liefs van Anja, mama van de Timmersbende:
Mandy (14) , Kimberly (12) , Michelle (8), Nick (6), Colin (5), David (2) en Faith (8 maanden)

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld