Mijn gesprek met de gynaecoloog

, 1.254 keer bekeken
Op vrijdag 19 april ben ik bij mijn gynaecoloog geweest. Ik zou er dan het verloop van mijn hersteloperatie te horen krijgen. Ik was zeer benieuwd en ging ervan uit dat ik weer op een wachtlijst van 5 à 6 maanden zou komen te staan.
Hij was zeer vriendelijk en ik vertelde dat ik nu een column aan het schrijven ben op deze site. Dat vond hij leuk en zei dat hij niet wist dat ik er zo mee bezig was. Vervolgens ging hij alle soorten sterilisaties uitleggen. Omdat wij de laatste patiënten van die dag waren, nam hij alle tijd voor ons.
Hij legde ons ook nog eens uit dat ik klemmetjes op mijn eileiders had en dat die in mijn geval de meest gunstige waren maar niet de veiligste. Ik had namelijk ook dichtgebrand kunnen worden en tegenwoordig doen ze dat op 3 plaatsen in de eileiders omdat als een vrouw onverhoeds toch nog zwanger raakt, ze een schadeclaim in kan dienen bij het desbetreffende ziekenhuis. Als het dus op die wijze gebeurd was met mij dan had het nooit meer hersteld kunnen worden.
Ik bedacht toen dat het net was alsof lot dit zo bepaald heeft. Want toen ik de sterilisatie kreeg, zou ik eigenlijk ook dichtgebrand worden. Maar wat wilde het geval nu, de gynaecoloog die de operatie die dag zou uitvoeren, was ziek. Dus kreeg ik een andere gynaecoloog en die vertelde me op de operatietafel dat hij nog niet met die methode werkte. Is dat nu geluk hebben of niet!

Terug naar afgelopen vrijdag, de gynaecoloog vroeg me of ik ermee door wilde gaan want hij moest me wel vertellen dat ik achteraf wat meer kans zou hebben op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Er komt immers een klein littekentje op mijn eileiders en daardoor is het mogelijk dat het bevruchte eicelletje geen doorgang kan krijgen. Maar ik wilde het zeker door laten gaan. We zijn hier dan ook al vanaf vorig jaar in februari mee bezig.
Hij nam mijn dossier en een inschrijflijst erbij. Hij vroeg wel of ik op de hoogte was van de lange wachtlijst. Die bedroeg zeker zo'n half jaar. Daar was ik van op de hoogte en zei dat ik ook voor de kijkoperatie zo lang gewacht had. Dit verbaasde hem voor een kijkoperatie. Hij dacht even na en zie toen: "Zullen we afspreken dat ik het tussen nu en 8 weken doe?"
Ik had het gevoel de loterij gewonnen te hebben en was dolblij.
Daarna moest ik bij de secretaresse en ze vroeg wanneer ik ongesteld was geweest. Toevallig was dit nu en ik zei dat ik regelmatig was met een cyclus van 28 dagen. Toen keek ze op de kalender en ging tellen en kwam op 16 mei. Ze zei dat het daar wel zou kunnen.

Nu is het dus nog wachten op de brief van het ziekenhuis. In de auto op weg naar huis was ik zo blij dat het nu ineens toch allemaal zo snel gaat gebeuren. Ik kon wel huppelen van geluk. Mijn geduld wordt beloond, denk ik dan maar.

Groetjes van Anita
En tot snel maar weer!

{prvious} Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld