Postnatale depressie

, 2.074 keer bekeken

Door S. op 09/11/2004 - 16:42:

Het is ondertussen al bijna een jaar geleden maar ik draag nog altijd de littekens.
Mijn dochter werd geboren na een slopende zwangerschap en een relatief gemakkelijke bevalling. Ik besloot borstvoeding te geven, alles moest zo natuurlijk en gezond mogelijk. Daarom was ik ook zonder epidurale bevallen. Het begon al bij de eerste voeding. Mijn dochter had een te harde zuigreflex. Het was onmogelijk om haar juist aan te leggen en ze zoog veel te vlug en veel te hard. Maar ik hield vol dat het wel zou beteren.
De eerste dag het ziekenhuis was een hel. Ik moest een kamer delen met iemand die elke dag 10 familieleden op bezoek had, terwijl ik het steeds op een bescheiden 4 liet. Ik kreeg nooit rust en het was er ook niet rustig. Ik lag aan de deur en dus keek iedereen wanneer ik mijn dochter voedde. Iedereen moest ook langs mij passeren, ik had geen beetje privacy.
De eerste nacht ging al niet beter. Mijn dochter werd om het half uur wakker. Ik legde haar aan, maar het leek wel of ik geen melk meer had. Ze zoog en ik bloedde. Ik huilde bij elke voeding, tot ik niet meer kon. Ik belde de verpleegster en vroeg haar om mijn kindje even mee te nemen. Ik kon niet meer maar tegelijk voelde ik me zo schuldig. Ik wou een kind en nu kon ik het plots niet meer aan. Ik hoorde hoe mijn dochtertje uit de kamer werd gereden, huilend. En dat vergeet ik nooit, nooit meer…

Thuisgekomen beterde het voeden niet. Het bleef pijn doen en elke voeding eindigde in tranen. Maar mijn vriend beef aandringen: "Borstvoeding is het beste voor haar, hou vol."
Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik was moe en zat er volledig onderdoor maar niemand in mijn omgeving merkte het op. Alle aandacht ging naar mijn dochter, ik was gewoon de melkmachine.
Als ik het waagde om iets te zeggen over mijn pijntjes en zorgen, zei iedereen dat moeder zijn sowieso moeilijk is en mijn mond werd gesnoerd.
Het kwam zo ver dat ik me totaal tegen mijn dochter keerde. Ik bleef uit haar buurt, stel dat ze wakker werd en wou eten? Ik voelde me waardeloos en het duurde dan ook niet lang of ik zat in een postnatale depressie. Als ik niet naar mijn huisdokter was geweest met al mijn zorgen en problemen, werd ik nu nog altijd niet geholpen.
De huisdokter raadde me aan om te stoppen met borstvoeding. Ik moest afkolven zodat mijn vriend ´s nachts de voedingen kon overnemen en ik eindelijk wat kon slapen. Maar ook die oplossing werd niet goedgekeurd door mijn omgeving. Toch hield ik koppig stand: het was mijn kind, mijn lichaam en mijn gezondheid. Mijn vriend maakte me telkens weer het verwijt dat onze dochter niet gezond zou zijn en dat het allemaal mijn fout was.
Op een dag was het voor mij genoeg. Door het afkolven, voelde ik me een echte koe en door de verwijten, voelde ik me waardeloos. Ik dreigde ermee om een eind aan onze relatie te maken als hij niet ophield met die verwijten. Ik begon te huilen en eindelijk… Eindelijk zagen mijn vriend en mijn omgeving hoe zwaar ik erdoor zat. Mijn dochter was ondertussen al 2 maanden oud.

Onze dochter is nu kerngezond en mede doordat ik huismoeder ben, is ze nog geen enkele keer ziek geweest. Eindelijk heb ik ook een band met haar. Ze drinkt nu flesjesvoeding. We zijn ermee gestart toen mijn melktoevoer onvoldoende werd door het afkolven.
Ik ben nog niet terug zwanger maar bij de tweede ga ik nog eens borstvoeding proberen te geven. Hopelijk zuigt de tweede niet zo hard en gaat het dan wel goed.
Ik vind dat er soms teveel aandacht gaat naar de baby, terwijl de moeder precies alleen haar plicht moet doen en niet meer meeteld. Maar dat laat ik mij geen tweede keer overkomen!

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld