Heidi's borstvoedingsverhaal.

, 1.354 keer bekeken

Dag allemaal,

Mijn zoontje is intussen al 7 maanden geworden. Een prachtig kereltje. En het gaat allemaal zo razend snel. Terwijl papa al uitkijkt naar de dag dat onze deugniet zal kunnen stappen, mis ik ook wel die momenten dat hij zo klein en hulpeloos was. De tijd dat hij zijn dagen vulde met slapen en eten, slapen en eten... en dan denk ik terug aan de periode dat ik borstvoeding gaf. Het was een zware en erg vermoeiende periode! Maar ik heb er geen minuut spijt van! In het begin kon ik er niet echt van genieten. Ik was niet zoals sommige moeders die zeiden dat ze er echt van genoten als die kleine spruit zijn buikje vulde. Vaak waren er momenten dat ik dacht, neen, niet weeral, je hebt pas gegeten...

Rond de 8ste week dat ik borstvoeding gaf, werd het heel zwaar. Je komt dan op een moment dat je echt doodop raakt. Maar toch wilde ik het niet opgeven en dacht er steeds aan hoe gezond het wel was voor die kleine baby! En vanaf toen ben ik er ook steeds meer van gaan genieten. Vanaf het moment dat ik begon af te bouwen, begon ik me ook te realiseren dat ik die lieve schat al zo'n lange tijd met mijn eigen lichaam in leven had gehouden. Dat is toch fantastisch! 9 maanden mocht ik hem in mij laten groeien, 3.5 maanden gaf ik hem met mijn lichaam eten... als ik daar nu aan terugdenk besef ik pas hoe mooi het is om borstvoeding te geven. Iets waar de papa's enkel maar op toe kunnen zien, een voorrecht voor elke mama.

Aan alle toekomstige mama's wil ik dit nog kwijt! Als je twijfelt of je al dan niet borstvoeding zal geven, doe het , probeer het, later zal je er zeker van genieten! En dat kleine wonder... zal je er zeker dankbaar voor zijn!

Heidi

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld