Borstvoeding? Nooit meer!

, 1.715 keer bekeken

Door Esther op 05/06/2005 - 19:01:

Rik werd geboren op 7 augustus 2004. De bedoeling was om thuis te bevallen. Maar toen de ontsluiting niet opschoot en ik zo langzaam aan uitgeput raakte, besloten we om toch naar het ziekenhuis te gaan. Na ruim 16 uur werd Rik binnen het kwartier, met 3 persweeën, geboren! Ik begon gelijk met borstvoeding.
In de kraamweek begon het. Rik huilde van negen uur ’s avonds tot twee à drie uur in de nacht. We dachten dat het krampjes waren...
Niets hielp om hem stil te krijgen: telkens aanleggen, druppeltjes tegen krampjes, rondlopen,… Omdat volgens de verloskundige, die in de kraamweek regelmatig langskwam: “De borstvoeding erg goed liep”, dachten we dat hij misschien te veel melk binnenkreeg en daar krampjes door had.
We gingen wegen bij het consultatiebureau. Daar bleek dat Rik niet veel was bijgekomen. We kregen een strak schema en moesten hem na 5 dagen later weer laten wegen.
Na die 5 dagen, wij volle goede moed terug. Bleek dat hij maar 5 gram was bijgekomen. Veel en veel te weinig dus, maar wisten wij veel? Met het advies “bijvoeden met een flesje”, konden we weer huiswaarts.
Het flesje lustte hij wel, maar ’s middags kreeg hij opeens een spuitluier. Alles zat onder, tot en met zijn rug.
’s Avonds hoorden we een raar geluid door de babyfoon, dus wij snel naar boven. Alles had hij onder gespuugd. We wilden hem wassen en verschonen, maar op de commode ging hij weer overgeven. Nadat we hem in een badje hadden gedaan, namen we hem mee naar beneden en daar gaf hij weer over. Alleen had hij niets meer om over te geven en dus kwam er alleen maar gal.
We belden de verloskundige om te vragen wat we moesten doen want het was inmiddels ook weer tijd voor de volgende voeding. De verloskundige adviseerde ons om hem in bed te leggen tot hij zich zelf zou melden. Als wij misselijk zijn, hebben wij immers ook geen honger. Zo gezegd, zo gedaan.

Om 4 uur ’s nachts werd ik wakker van een raar geluid. Rik lag te kokhalzen, maar er kwam niets meer uit zijn maagje. Bij mij gingen gelijk de alarmbellen rinkelen en mijn man belde de nightcare op. We mochten meteen langsgaan en binnen het half uur hadden ze Rik en mij opgenomen in het ziekenhuis. Rik was ondervoed, bijna uitgedroogd en had een buikgriepvirus. We gingen in quarantaine. Rik was toen nog geen twee weken oud.
Hij kreeg een sonde. Omdat hij niets in zich had, gingen ze hem bijvoeden… Met een flesje… Toen gaven we al aan dat het, volgens ons, aan de voeding lag. Maar er werd niet naar ons geluisterd. En prompt gaf hij weer over. De borstvoeding hield hij wel binnen.

Na vele onderzoeken, dachten ze dat ze het gevonden hadden. Zijn maagdarmspier was te nauw. Rik kreeg opnieuw een sonde en nu ook een infuus, en er werd contact opgenomen met het Academisch Ziekenhuis in Maastricht. Ons werd al uitgelegd hoe het Ronald McDonaldhuis werkte.
Toen kwam de arts terug: ze hadden zich vergist, zo erg was het toch niet.
Die avond zag ik het echt niet meer zitten. Ik moest kolven aan twee borsten tegelijk, ook diep in de nacht. Toen ik Rik eindelijk weer een keer zelf mocht aanleggen, deed hij heel erg vreemd. We riepen er een verpleegster bij. Pas toen bleek dat ik in de avonduren weinig tot geen melk had. Vandaar al dat krijsen, hij had al die tijd honger gehad!
Ik voelde me zo schuldig... Maar ik had het echt niet kunnen voorzien. Conclusie was wel dat er weer een flesje aan te pas zou komen. Weer gaven we aan dat dit niet goed zou gaan, maar volgens hen was dit was toeval. Gevolg: het flesje kwam er net zo snel uit, als dat het erin ging. Toen we weer benadrukten dat dit mede het probleem was, en weer iemand zei dat het toeval was, zijn we heel erg boos geworden en hebben gezegd dat er absoluut geen flesje meer in ons kind zou gaan.
Die nacht heb ik wel 4 liter water gedronken om toch maar productie te krijgen.

De dag erna werd eindelijk besloten om eens hypoallergene voeding te proberen. En het hielp! Er kwam een lactatiedeskundige aan mijn bed. En er werd ook aan mijn man gevraagd of ik niet een postnatale depressie aan het ontwikkelen was, of ik niet eens met iemand wilde praten!? Je krijgt een baby, weet van toeten of blazen, moet met hem naar het ziekenhuis en moet maar moedeloos toezien wat ze met zo ’n klein hummeltje aanvangen (hij heeft zelfs aan de hartbewaking gelegen), … Alleen omdat men niet naar ons wou luisteren. En dan vinden ze het gek dat je als kersverse moeder ongerust bent en niet van je baby’s zijde wil wijken?!
We hebben toen besloten om helemaal te stoppen met de borstvoeding. Je weet niet wat hij binnenkrijgt en hoeveel hij bijkomt. Je kunt dan wel gaan wegen op het consultatiebureau of een weegschaal huren, maar ik heb in het ziekenhuis gemerkt dat dit op den duur een obsessie wordt. Alles werd gewogen, Rik, luiers, spuuglapjes,…

De hypoallergene voeding houdt Rik goed binnen. Hij is nu bijna 3½ maand oud en weeg ruim 5 kg. Toch doen we in die flesvoeding nog een poeder, omdat hij toch nog ergens pijn heeft. Dit poeder hebben we van een homeopaat gekregen, waar we ook al met hem zijn geweest. Het goede nieuws is wel dat we inmiddels van 3 keer per dag dit poeder, 2 keer hebben kunnen maken. Maar wanneer we het niet geven, krijst hij alles bij elkaar. We weten niet of dat gewone krampjes zijn.
Vorige week op controle in het ziekenhuis heeft men gezegd dat men nog een onderzoek wil doen om te kijken of het maagzuur niet te ver omhoogkomt. Dat zou dan zijn slokdarm irriteren, waar hij dan pijn van krijgt. Er zou dan weer een sonde in zijn neusje moeten waar een kastje aan hangt. Dit kastje registreert dan hoe hoog het maagzuur komt. Hij moet dan weer 24 uur naar het ziekenhuis. Komt het maagzuur inderdaad te hoog, dan zijn daar medicijnen voor te krijgen.
We hebben vooralsnog besloten dit onderzoek niet te laten doen. Vooral ik sta er niet achter, mijn man twijfelt nog. We gaan in ieder geval contact opnemen met de homeopaat, die trouwens ook kinderarts in het ziekenhuis is, om te vragen hoe hij hier tegenover staat.
Maar ik heb echt zo iets van, aan mijn manneke geen polonaise meer. Als die poeder hem helpt, dan is het toch oké? Het is zo ’n vrolijk en opgewekt mannetje, en hij brabbelt al honderduit.
Maar ik weet in ieder geval, hoe goed het ook mag zijn allemaal, een volgend kindje krijgt geen borstvoeding. We zijn Rik er bijna door kwijtgeraakt.

Esther

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld