Yannick, een kindje met het syndroom van Down

, 3.046 keer bekeken

Hoi,

Laat ik met mijn verhaal bij het begin beginnen.
Wij hebben altijd graag een groot gezin willen hebben. Dus toen ik van nummer drie bevallen was, had ik nog niet echt het idee dat hij de laatste zou zijn. Zijn zwangerschap was best problematisch want ik had last van bekkeninstabiliteit.Toch durfden we het, na een jaar lang trainen van buik en rug spieren, nog een keer aan. We hadden wel tegen elkaar gezegd: "We proberen het dit jaar nog (2000) en anders is Jeffrey gewoon de laatste."

Toch raakte ik nog een keer zwanger. HOERA! Deze zwangerschap verliep heel normaal. Ik durf zelfs te zeggen dat ik minder last had van mijn bekken dan de laatste keer.
Het kindje in mijn buik is heel gewild en dus laat ik, net als bij de andere drie, geen onderzoek doen op eventuele afwijkingen. Want abortus is voor mij geen optie. Elk kind is zeer gewild. En een test geeft nog geen garantie op een gezond kind. Er zijn nog zoveel andere dingetjes die mis kunnen zijn, waar niet op getest kan worden.
Na een zwangerschap van 30 weken en 3 dagen scheuren plots de vliezen. Ik heb het niet meer. De angst het kindje te verliezen, is heel sterk aanwezig. Des te meer omdat ik op dat moment geen leven voel en een heel harde buik heb. Gelukkig voel ik na verloop van een tijdje toch leven en de in allerijl op getrommelde verloskundige stuurt me dan ook direct naar het ziekenhuis in Hengelo. Daar aan gekomen, sturen ze me direct door naar Zwolle, omdat ik een verleden heb van vrij snelle bevallingen en zij een kindje van maar goed dertig weken niet op kunnen vangen.

Op 7 maart werd ik dus al opgenomen in het ziekenhuis terwijl ik pas op 11 mei was uitgeteld. In Zwolle ben ik moeten blijven tot 32 weken zwangerschap, of tot vrijdag 16 maart. Drie dagen heb ik daarna nog zwanger in het ziekenhuis van Hengelo gelegen en toen begonnen de weeën toch. Een hele dag van weeënremmers en toch doorbreken volgt. Het is zo langzamerhand een hel waar ik in beland ben. De gynaecoloog doet nergens wat aan en op het laatst is de zuster die mij bij mijn eerste bevalling heeft gered, ook nu weer mijn reddende engel. Zij sleept de gynaecoloog bij mijn bed en zegt tegen hem: "Als die vrouw niet bevalt dan vreet ik m'n schoenen op."
Daarop toucheert hij mij voor de tweede keer en nu blijk ik twee centimeter ontsluiting te hebben. Dan gaat alles heel snel. Binnen de kortste keren lig ik op de operatietafel want het kindje ligt in stuit. De keizersnee wordt uitgevoerd en onze tweede zoon wordt geboren. Mijn man kijkt of alles erop en eraan zit en dan gaat hij direct met de kinderarts mee naar de couveuse. Zijn naam wordt Yannick. Die naam heb ik in mijn tijd die ik in Zwolle lag nog ergens gevonden. Hij zou eigenlijk een heel andere naam krijgen. Achteraf is ook dit geen toeval.

Na een poosje terug op mijn kamer te zijn, alleen, zonder andere vrouwen, komt de kinderarts langs. Ook zijn er nog een paar zusters aanwezig. De kinderarts feliciteert ons met de geboorte van onze zoon en vertelt er meteen bij dat hij het syndroom van Down heeft. "So what?!"
Dat was dus onze reactie. Het doet ons helemaal niets.
Wij hebben om onze Yannick nog nooit een traan gelaten en er nog geen minuut van wakker gelegen. Ik heb op het ziekenhuis heel veel gehuild, niet om mijn zoon maar omdat de bevalling weer eens niet ging zoals hij had moeten gaan. Want ook de andere twee bevallingen die ik in het ziekenhuis had, waren geen pretje.

Yannick ligt na z'n geboorte nog zes weken in het ziekenhuis en mag dan met ons mee naar huis. Hij krijgt borstvoeding en doet het erg goed. Hoe hij zich geestelijk gaat ontwikkelen, is natuurlijk nog afwachten. Maar tot nu toe gaat alles erg goed en hebben wij er gewoon een mooi en lief ventje bij.
Niet iedereen kan ermee omgaan zoals wij. Er zijn mensen die het moeilijk vinden om ons aan te spreken, die niet weten hoe ze zich moeten gedragen tegenover ons. Soms zou ik willen schreeuwen: "Ik heb een kindje gekregen waar ik trots op ben en ik wil gewoon gefeliciteerd worden."
Ook zijn er mensen die je het gevoel geven naïef bezig te zijn, die zich niet voor kunnen stellen dat het je niets doet dat je kindje hebt met het Downsyndroom.
Maar het doet ons echt absoluut niets. Ik voel mij in zekere zin zelfs bevoorrecht dat ik zo'n mooi en lief kindje heb gekregen. En dat hebben we in onze geboortekaartjes ook proberen zo over te brengen. De tekst was namelijk:

Een wonder is het,
Telkens weer,
Een nieuw leven,
Zo gaaf en teer,
Heel bijzonder is onze Yannick,
Een chromosoom meer dan jij en ik!

Heel dankbaar en blij zijn wij met de geboorte van ons zoontje en broertje Yannick.

Toch zijn er dan nog mensen die het niet begrijpen en dat begrijp ik dan weer niet. Maar wie ben ik?
Yannick is naar mijn idee niet toevallig bij ons geboren, want dan zou de hele zwangerschap plus bevalling met toevalligheden aan elkaar hangen.

Hij doet het nu nog steeds erg goed. Vorig jaar in november heeft hij een echo van zijn hart gehad die heel goed was. Zijn rechter boezemkamer was nog niet helemaal gesloten, maar dat is bij 2/3 van alle kinderen zo. Dus ook bij "gezonde " kinderen!
Ook onze andere drie kinderen zijn blij met hun broertje. Zij zijn van 20-01-1995, 28-01-1997 en 18-08-1998 en hun namen zijn Melanie, Melissa en Jeffrey.
Zelf ben ik in oktober van dit jaar 39 geworden. Daarom hadden we het jaar 2000 ook als limiet gesteld voor het zwanger worden. Ik ben 3 maand voor die tijd al begonnen met foliumzuur (geen wondermiddel dus, gelukkig maar) omdat men dan de kans kleiner achtte op een kindje met het Down syndroom of een open ruggetje. En ook nadat ik zwanger was, ben ik een tijdje foliumzuur blijven slikken.
Wij wisten bij de bevalling dus nergens van, maar dat kan ons niets schelen. Het is een kindje uit liefde geboren en heel welkom bij ons. Door de geboorte van Yannick heb ik ook heel veel lieve mensen leren kennen, die ik normaal nooit ontmoet zou hebben.

Gistermorgen had ik in een keer een gedichtje in mijn hoofd. Ik heb het op geschreven, het gaat zo:

Hé, lief, klein kindje
Zeg, kleine schattebout
Je ligt hier stil te slapen
Bent nog maar een paar uur oud

Jij hebt in je korte leven
Al heel wat teweeg gebracht
Van een heel zonnige morgen
Naar een diepe duistere nacht

Maar ook de donkerste nachten
Worden ooit weer licht
Als ik lig te kijken
Naar jouw lief gezicht

Ook al ben je dan geboren
Met een extra chromosoom
En noemt men dat in de volksmond
Het Down Syndroom

Weet je wat ik daarbij
Het allerbelangrijkste vind
Je bent en blijft voor altijd
Op de eerste plaats ons kind!!!

Ik hoop dat jullie iets meer gaan begrijpen van de gevoelens van ouders met een kindje met het syndroom va Down. De eerste reactie is bij heel veel ouders echt een zware klap, maar die duurt meestal maar even omdat het dus echt niet het einde van de wereld is!
Mochten jullie naar aanleiding van dit verhaal mail nog vragen hebben, mogen jullie die gerust hier neerpennen.

Ons hele verhaal staat op: http://yannickhollink.tripod.com

Groetjes,
Ine

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld