Onze ervaring met een KDV...

, 1.342 keer bekeken

Door Delfine op 08/09/2004 - 11:26:

Toen onze oudste geboren was, wilde ik dolgraag aan het werk gaan. De contacten in de buurt hielden niet over, iedereen was erg op zichzelf. In het gunstigste geval was het '’hallo'’ en '’daag’', maar meestal keek je tegen doodssacherijnige koppen op, waartegen je beter niks kon zeggen...

Een plekje op een kinderdagverblijf veroveren, was nog niet zo eenvoudig. Maar na wat mitsen en maren vonder we er toch een, gehuisvest in een dubbel rijtjeshuis. De situatie in Nederland is van dien aard dat je al blij bent als er geen wachtlijst is... Nu weten we dat je dat helemaal niet als ’geluk’ moet zien, maar als ‘extra verdacht’! Maar we waren net nieuwe ouders en zo naïef dat we dachten dat iedereen ons zoontje ook leuk zou vinden...
Na een ochtendje rondkijken en met verschillende leidsters gesproken te hebben, namen we het ongemak van met een 6 maanden oud kind een zeer smalle wenteltrap op en af te moeten maar voor lief. Het meest pedagogische wat men ons kindje te bieden had, was een schriftje met daarin vermeld wat er dagelijks met ons kindje gebeurde. En hoewel financiën niet het allerbelangrijkste waren, waren we toch zo gek om een contract te tekenen waarin vermeld stond dat ook al zouden we weg willen, we nog twee maanden aan deze opvangplaats vast zouden zitten...

De vermeldingen in het schriftje waren meestal in de haast neergekalkte notities of ons kindje wel of niet gegeten had en zo ja, wat. Geen woord over de ontwikkeling, het was duidelijk dat dit geen van de leidsters een bal interesseerde.Ons zoontje werd jarig, maar wie schetst onze teleurstelling dat zijn naam niet feestelijk op de deur vermeld stond? We waren echter niet assertief genoeg om er iets van te zeggen en dachten dat het misschien een vergissing was. Al gaf het je een flinke deuk in je ouderlijke trots en het gevoel dat zowel wij als ouders als ons kind niet goed genoeg of zelfs ongewenst waren...
Een kind met volle luier mee naar huis geven, werd schering en inslag. Net zoals dat we niet verbaasd mochten zijn dat ons kind (met 6 maanden) ZONDER IETS TE SPELEN in een stoel werd gezet, tussen de ravottende kleuters omdat de leidster wat vroeger naar huis moest.
Een kind van 1,5 jaar oud en het lievelingetje van de leidsters sloeg ons zoontje twee keer een blauw oog. De eerste keer werd het uitgepraat, de tweede keer wist men eerst zogenaamd niet hoe het kwam, een dag later ineens weer wel... Wat heb ik op mijn tong moeten bijten toen de vader van dit agressieve kind ook nog daartegen zei: "“Ga maar fijn met dat kindje -onze zoon- spelen!”"
Alsof dat nog lukken zou...
Ons zwaar in de maling genomen voelend door deze wanpraktijken, hebben we ons kind vervroegd van deze ’opvang’ weggehaald. Alles waar de leidsters om gaven, was eigenbelang of dat van een kind wat ze wél zagen zitten. Nog twee maanden zaten we eraan vast en toen was het GELUKKIG definitief verleden tijd.

Vier jaar later werd onze zoon getest en hij bleek PDD-NOS te hebben. Eigenlijk was dit niet zo vreemd na wat hij op de leeftijd van 6 maanden had moeten doormaken toen hij zichzelf nog niet kon verdedigen. En nu werd ineens van hem verwacht dat hij vriendschappen zou gaan sluiten... Wie kun hij dan in hemelsnaam vertrouwen????

Ik wil andere ouders die opvang zoeken voor hun kindje dan ook op het hart drukken verder te kijken dan beschikbaarheid van plaats, hoe moeilijk het misschien ook is. Want ook in ’opvangland’ is ZEKER niet alles wat het lijkt. Niet iedereen is vanzelfsprekend aardig voor kleine kindjes en hoewel het je vaak anders wordt voorgespiegeld, heerst er ook in die sector onkunde en egoïsme, hoe triest ook... Er zijn er nog altijd bij die het alleen voor het geld doen!

Een pedagogische handleiding is een vereiste, evenals bij zoveel mogelijk verschillende mensen navraag doen over de reputatie van de opvang. En niet met minder genoegen nemen zoals wij met die trappen want dat kón echt niet!
En een contract waar je nog twee maanden aan vastzit is, ook belachelijk. Eén maand is genoeg, de rest is geldklopperij.
Terwijl de baas van dit hele zootje trots rondbazuinde dat hij voor deze kleine kindjes niet meer nodig had dan 2 euro ’rommel’ in een volle vuilniszak (prullen, gekocht op een rommelmarkt en ook dat had natuurlijk niets met pedagogiek te maken), mochten wij noodgedwongen hun kas nog eens flink spekken. De bittere nasmaak was voor ons.

Het enige wat ik me niet kan voorstellen, is dat wij de enigen zijn met deze ervaringen. En hoe we ooit weer het gevoel terug zullen krijgen dat onze kinderen er ook mogen zijn. We voelen ons door deze ervaring zo de grond ingetrapt dat we er voorlopig niet aan kunnen denken dat er ook nog heel misschien mensen zijn die onze kinderen wel zien zitten, en dan niet alleen met het oog op financieel gewin...
Waarbij onverschillige grootouders aan ons beider kant natuurlijk ook een duit in het zakje doen... Triest maar waar.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld