Lekker ravotten zit er (voorlopig) niet in

, 1.224 keer bekeken

Door Baileys op 29/11/2004 - 11:25:

Goh, wat had ik me de baby/peuterjaren van mijn zoontje toch anders voorgesteld...
Na een snelle maar vreselijk pijnlijke tangverlossing kwam ons zoontje op de wereld. Hij moest “een handje geholpen” worden, want zijn hartslag daalde snel. Toen de gynaecoloog hem in zijn handen had, zag ik nog net hoe hij de navelstreng van zijn nekje afhaalde. Ook zag ik dat het een jongetje was en daar was ik zo blij om. Ik had stiekem gehoopt op een jongetje en ik zag mezelf al helemaal gaan: tikkertje spelen, voetballen, klimmen enz…

Helaas is daar helemaal niets van in huis gekomen. Tijdens de bevalling heeft mijn bekken zo’n optater gekregen dat ik nu, ruim twee jaar later, nog steeds kamp met heftige bekkeninstabiliteit. Het gaat met kleine stapjes, zelfs nog kleinere dan die van mijn zoontje, vooruit. Ik kan hem niet meer bijhouden, hij loopt minstens twee keer zo snel als ik en als hij gaat rennen, ben ik de klos. Dat had ik van tevoren niet ingecalculeerd.

Ik vind het moeilijk om de situatie zoals ze is, te accepteren en het doet me vreselijk veel verdriet dat ik niet even lekker kan ravotten met mijn kind. Natuurlijk zijn er momenten van "lekker op mama springen", "mama plagen" en "kieteldood", maar hij ziet gelukkig (nog) niet dat dit mij echt heel veel pijn en moeite kost. Ik weet niet hoe ik moet beschrijven hoe erg het is. Maar ik moet soms echt úren bijkomen van die spelletjes en nog vaker moet ik zeggen dat mama dat nu echt niet aankan.
Gelukkig heb ik een man die heel veel in het huishouden doet en heel veel geduld heeft. Natuurlijk heeft hij het ook moeilijk en had hij zich de dingen ook anders voorgesteld, maar we moeten roeien met de riemen die we hebben. Eén riem is supersterk, die breekt nooit hoeveel kracht je er ook op uitoefent en die riem heet Ayrton!

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld