Het verhaal van de "ingeburgerde" allochtoon.

, 1.944 keer bekeken

Ik wil geen klacht indienen, maar ik zou wel graag mijn verhaal willen vertellen over de "gecamoufleerde discriminatie" die ik heb ervaren bij mijn zoektocht naar kinderopvang!

Ik ben de trotse mama van een prachtige dochter luisterend naar de naam Elanur. Ik ben Belgische van Turkse oorsprong. Mijn ouders zijn in 1974 van Turkije naar België gekomen. Ik ben hier geboren en ben 29 jaar. Ondanks het feit dat mijn ouders niet vertrouwd waren met het onderwijssysteem in België én ze de financiële mogelijkheden niet hadden, hebben ze er toch voor gezorgd dat hun 5 kinderen een hogere studie hebben kunnen afmaken. Zo heb ik de kans gekregen om de opleiding maatschappelijk werk te volgen. Dankzij hun emotionele en financiële steun ben ik geslaagd in deze studie en werk ik ondertussen al 5 jaar als educatief medewerkster rond o.a. het thema "onderwijs".
Vanuit mijn opvoeding en opleiding kan ik wel stellen dat ik een mondige, zelfstandige en "geëmancipeerde" vrouw ben. Ondanks deze "eigenschappen" ervaar ik haast dagelijks een "andere behandeling" enkel en alleen op basis van mijn afkomst. Dit gebeurt soms zeer openlijk, maar vaak verdoken.

Zo had ik bijna een huurcontract afgesloten totdat de verhuurder aan mijn naam kon afleiden dat ik van Turkse afkomst was en hij toch liever niet wou verhuren aan "vreemden". Of je wordt automatisch in gebroken Nederlands aangesproken. Of zoals tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis, toen zijn er drie patiënten naast mij komen liggen, allemaal allochtonen (toeval of niet). Of mensen die je komen vragen waarom je geen hoofddoek draagt. Of je buurvrouw die vraagt of je het Nederlandstalige boek in je handen wel verstaat… De voorbeelden zijn eindeloos ! Kortom, heel vaak heb ik het wij - jullie gevoel ervaren.
Toch waren deze bovenstaande ervaringen helemaal niet zo pijnlijk als deze die ik heb ervaren in mijn zoektocht naar kinderopvang voor mijn dochter.

Tijdens mijn zwangerschap ben ik al vroeg op zoek gegaan naar kinderopvang van het stedelijke net. Zoals élke toekomstige ouder (los van herkomst) heb ik moeilijkheden ervaren bij het vinden van een geschikte plaats in de kinderopvang: elke dienst had andere richtlijnen, reglementen, hantering van wachtlijsten. Er was met andere woorden zeker geen heldere procedure die ik diende in acht te nemen. Zo vond de ene dienst dat ik te vroeg was voor een inschrijving, terwijl ik enkele maanden later van hen te horen krijg dat ik te laat was.
Ik had mijn ongeboren kind op verschillende plaatsen ingeschreven en zij noteerden telkens mijn gegevens. Ik kreeg de garantie dat ze mij zouden contacteren indien er een plaatsje vrij zou komen. Ik stelde mij wel heel wat vragen bij de manier waarop dit verliep.
Zo was er een medewerker van een kinderopvangplaats bij mij in de buurt die al mijn gegevens (naam, telefoonnummer, vermoedelijke bevallingsdatum, datum van 1ste dag kinderopvang,…) op een heel klein blaadje neerpende, terwijl ik mij afvroeg of daar dan geen standaardformulieren voor gebruikt worden. Zij stelde mij ook heel wat vragen waarvan de relevantie mij vaak ontging: of mijn echtgenoot al dan niet een nieuwkomer is, of hij Nederlands kan spreken, werk had,… Toen ik haar daarop attent maakte, antwoordde ze mij dat dit zeker in mijn voordeel zou werken aangezien ze met bepaalde quota werken. Ze verzekerde mij dat het er wel goed uitzag voor mij: allochtoon, wonende in de buurt, getrouwd met een nieuwkomer… Al deze gegevens zouden sterk in mijn voordeel werken bij het toekennen van een plaats in de kinderopvang.
En inderdaad, het zou ook in "mijn voordeel" gewerkt hebben, als zij deze gegevens zorgvuldig genoteerd zou hebben! Ze had buiten mijn adresgegevens echter niets genoteerd! Erg professioneel kun je dit toch niet noemen?
Mijn zoektocht binnen het stedelijke net heb ik uiteindelijk, na heel veel bezoeken en telefoontjes met heel veel teleurstelling en frustratie, opgegeven.

Ondertussen was mijn wolkje al geboren en op dat moment had ik nog steeds geen goede oplossing voor haar. Ik trok dus mijn stoute schoenen aan en nam opnieuw contact op met de kinderopvang bij mij in de buurt. Daar werd ik een lange tijd aan het lijntje gehouden tot ik ernaartoe ging.
Ik speelde wat blufpoker door te zeggen dat ik vanuit mijn job binnenkort een onderhoud had met de schepen van Onderwijs, en dat ik mijn persoonlijk probleem bij het zoeken van kinderopvang, zeker bij hem zou aankaarten. Pas toen kreeg ik een uitleg van wel een halfuur en hij ging prompt mijn inschrijvingsformulier zoeken in heel wat mappen. Doch tevergeefs… Hij vond dit nergens, waarvoor zijn oprechte excuses. Ik vertrok teleurgesteld én bovendien met een gebroken hart. Ik besloot dat kinderdagverblijven voor mij niet meer hoefden en ik zou mijn zoektocht toespitsen op een goede onthaalmoeder.

Dit was echter ook helemaal niet makkelijk: zoeken, zoeken, zoeken…
Uiteindelijk kon ik bij een onthaalmoeder terecht voor een kennismakingsgesprek. Wij praatten zeker twee volle uren, totdat ze besefte (via mijn naam) dat ik geen Italiaanse of Portugese van oorsprong was, maar wel een Turkse. Je zag zo duidelijk aan haar blik dat ze het toch niet zo begrepen had op Turken. Ze stelde mij immers zeer onnozele en domme vragen, waardoor ik het gevoel kreeg dat ik mij bijna moest bewijzen dat ik een goed "ingeburgerde" allochtoon ben. Ze vroeg mij o.a. of ik een sjaal ging dragen als ik mijn kind kwam halen (hoewel je duidelijk ziet dat ik geen sjaal draag, en dan nog?!), of zij mee moest doen aan de Ramadan, of ik mij hier al heb aangepast aan de Belgische waarden en normen… Daarbij wil ik wel even opmerken dat mijn Nederlands heel wat beter was dan dit van haar (dit even terzijde).
Daarbovenop kwamen nog een heleboel opmerkingen en vragen waarmee ik mij geen raad wist. Maar één ding was wel duidelijk: ook zij had het niet zo begrepen op "vreemden"! Het is onmogelijk om met woorden te zeggen wat er dan door je heen gaat als moeder. Want net als iedere andere moeder wil ik het beste voor mijn dochter en dat je dan wordt afgewezen op basis van je eigen herkomst en geschiedenis is bijzonder pijnlijk!
Achteraf reed ik doelloos door de straten van de stad om te bekomen van wat mij net was overkomen. Helemaal overspoeld door de emoties keek ik mijn dochtertje aan en beloofde haar op dat moment dat ik niet meer zou gaan werken en dat ik zelf voor haar zou zorgen. Als ik er nu aan terugdenk, voel ik nog de pijn van dat moment! Als klap op de vuurpijl, kreeg ik op dat moment een berichtje per SMS van deze onthaalmoeder met de mededeling dat ze mijn kind toch niet kon opvangen en verder wenste ze me succes bij mijn zoektocht naar opvang!

Die nacht leek alles donkerder dan anders en de hele nacht heb ik gehuild. Bittere tranen, maar… Niet omdat ik geen plaats had, niet omwille van domme vooroordelen, niet omdat ik mij haast moet schamen om Turkse te zijn, niet omdat het zo moeilijk is om als Turkse telkens je eigen herkomst opgeplakt te krijgen, niet omdat de samenleving mij nooit als persoon ziet maar telkens als groep, niet omdat ik met deze groep telkens in een hokje wordt geduwd, niet… Een lijst die jammer genoeg haast eindeloos is.
Bittere tranen echter om het feit dat een klein, lief en onschuldig kind meegesleurd wordt in deze negatieve maalstroom van de samenleving en ik niet de kracht heb om dit tegen te gaan. Tranen van onmacht, frustratie, woede en verdriet ook. Verdriet omdat men de mens achter mijn "Turks-zijn" niet ziet en daardoor ook mijn dochter haar toekomst aantast!
Ik reageer niet uit woede, maar vanuit een sterk rechtvaardigheidsgevoel wil ik tegen deze vorm van onrecht reageren! Het is als jonge mama al niet makkelijk om je weg te vinden in de opvoeding van je kind. En die weg is sowieso al voldoende bezaaid met onzekerheden en twijfels als jonge ouder!

Ondertussen heeft mijn dochtertje een plaats in een stedelijk kinderdagverblijf. Nu gaat ze bij een onthaalmoeder, waar ze met open armen wordt opgevangen.
Ik vraag me nu al af hoe dat bij een inschrijving op school zal verlopen. Zal mijn kind ook daar goed of niet goed genoeg worden bevonden?
De wij-zij opstelling zou vandaag de dag moeten doorbroken worden, waarbij openheid en begrip voor elkaar kan bijdragen tot een nieuwe samenleving. Bovendien is de samenleving nu eenmaal divers en ze zal dat ook blijven in de toekomst. Daarvoor is een blijvende aandacht voor het omgaan met diversiteit nodig.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld