Een weekje in het ziekenhuis.

, 1.276 keer bekeken

Vrijdag 18 mei '01 - dinsdag 22 mei '01
Toen het gisteren niet meer beterde met ons Jolientje, werd ik gek van angst en boosheid tegelijk. Ik vroeg eerst papa om nog pampers te gaan kopen en wat boekjes voor Steffi, maar eigenlijk had ik er beter aan gedaan ons Jolien in te pakken en ons eerst te laten afzetten aan het ziekenhuis. Want dat is wat er uiteindelijk toch gebeurde... Voordien had ik nog een paar kennissen van me gebeld en mijn neef, zodat die mensen toch op de hoogte waren van de situatie als ze eerstdaags niets van mij zouden horen.
In het ziekenhuis heeft papa ons aan de ingang afgezet en reed dan terug naar huis om te gaan werken, hij zou nog wel bellen later. Meteen naar de pediatrie gegaan met haar nadat ik haar had laten inschrijven. De lift in met de buggy en pak en zak en van daaruit naar de spoedgevallen omdat de specialist juist weg was en pas tegen twee uur terug kon zijn.
Amper vijf minuten later kwam de stagiair, die ons meenam in de lift naar het eerste verdiep en Jolientje onderzocht. Intussen had ze weeral flinke diarree... en ik werd honderd en één vragen gesteld, waarop ik zo goed mogelijk trachtte te antwoorden maar mijn hoofd stond er niet echt naar, ik had zo met Jolien te doen.
Nadat die dokter weg was, moesten we zo'n twintig minuutjes wachten in het kabinet van de kinderarts en de verpleegster kwam af en toe polsen of alles nog oké was en de koorts meten. Toen de dokter Jolientje zag, merkte hij meteen op dat ze enorm verzwakt was tegenover dinsdag en nadat hij geluisterd had en de koorts gezien had, vond hij het toch beter om haar een paar dagen te laten hospitaliseren.

Ik zou proberen om zolang bij haar te blijven. Dus nam hij ons mee naar de kinderafdeling van het ziekenhuis en we kregen meteen een kamer vooraan op de gang (een moeder & kind-kamer) waar ik onze spullen neerzette. Dan gingen we verder naar een kleinere ruimte waar Jolien haar infuus kreeg, bloed werd afgenomen en er een zakje op haar "blaasje" gekleefd werd om haar urine op te vangen. Haar poepje was helemaal ontstoken met open wondjes en dat werd verzorgd.
Even later op de kamer pakte ik de spulletjes uit terwijl Jolientje lag te rusten, slapen, in haar bedje. Ze sliep nog net zoveel als thuis en dat ben ik van haar niet gewoon. Dus was ze echt wel zieker dan eerst gedacht. Omdat het zakje voor de urine na een tijdje was losgekomen en ze nog een paar keer diarree had gehad, hebben ze ons arm dutske moeten sonderen. Gelukkig duurde dat niet lang maar ze hield er wel eventjes een paar angstige dagen aan over vooral als men haar moest verpamperen...
Ze is behoorlijk tekeer gegaan en ik kreeg telkens weer tranen in mijn ogen en een krop in de keel. Dus moest ik haar maar troosten en sussen en zeggen dat het zo gedaan was... Jaja, amai!

De eerste dagen sliep ze heel veel, meer dan dat ze wakker was en als ze wakker was, huilde ze jammerend en nam ik haar teder in mijn armen om haar te troosten voor zover dat ging. Ik werd er zelf weemoedig van maar hield me toch sterk dankzij het bezoek dat ik tussendoor kreeg van papa, een paar goeie vrienden en familieleden.
Vanaf zaterdag begon ze meer en meer te huilen tussen het slapen in. Sinds vrijdagmiddag ze kreeg wel al vocht met ORS in te drinken en daarvan had ze nog een beetje overgegeven maar verder bleef dat er vrij goed in. Zaterdagnamiddag kreeg ze voor het eerst een sterk verdund flesje pap en dit tot zondagmiddag want dan mocht ze eens proberen met wortelpuree. Maar ik zag al meteen dat het haar niet zou aanstaan want er zaten brokjes in... En inderdaad, ze walgde ervan en braakte alles meteen weer uit, zelfs toen ik er nog een lepeltje wou instoppen!

Eindelijk is het maandag en zullen we weten wanneer we naar huis mogen van de kinderarts want in het weekend waren dat andere dokters. Zo stonden ze vrijdag zelfs met z'n zessen rond het bed om te leren over het Rotavirus... Sorry, dat was ik vergeten te zeggen, he! Terug naar maandag dan. Sinds vandaag krijgt ze volledige normale flesvoeding en ze eet alles goed leeg (soms laat ze wel eens 30cc staan). Ze moet ook enkele dagen aërosollen en dat 3 keer per dag. Dit gebeurt meestal gepaard met veel gehuil en wild bewegen met armpjes en beentjes. Papa heeft gelukkig de Maxi-Cosi gebracht om haar in te zetten, zodat het voor mij iets vlotter gaat haar maskertje vast te houden.

Wie is er allemaal op bezoek geweest?
Nonkel Dany, moeke, papa, zus Steffi, May, Susy, Sien en Silvie.
Mijn zusje mocht mij alleen maar vanachter het glas zien. Dus is mama met haar naar beneden gegaan om naar de baby'tjes te kijken op de kraamafdeling. Daarna nog iets gaan drinken, een boke eten beneden in de hal en een blikje cola halen uit de automaat. Terug op de kamer heeft papa Steffi laten drinken en is met haar nog eventjes gaan wandelen. Moeke kreeg Jolien niet gesust op schoot en is even later terug naar huis gereden met Steffi.

Wat deed mama allemaal als ze Jolientje niet knuffelde of verzorgde?
Een tijdschriftje lezen, een kruiswoordraadsel invullen, naaien aan het yorkje voor R. en spelen met Jolientje haar knuffelbeertjes om haar te troosten als ze wakker was of niet kon slapen.

Een dag in het ziekenhuis?
's Morgens tussen 8u en 8:30u opstaan om te ontbijten en Jolientje haar eerste flesje te geven. De koorts nemen (meestal tussen de 36 en 37,5°C), ons allebei wassen, de verpleging bellen om de kleertjes te vervangen want door het infuus en met al die draden was daar geen beginnen aan. Daarna kwamen ze ook haar poepje verzorgen want dat was helemaal ontstoken. Een propere luier aan en dan ging Jolientje meestal een dutje doen en hield ik mij bezig tot aan de middagpauze. Of ik kreeg wel eens een paar leuke telefoontjes. Dan was het etenstijd voor ons allebei en sinds vandaag krijgt Jolientje wortelpuree die ze heel goed opeet. Daarna even rusten: terwijl Jolien een tukje deed, nam ik mijn kruissteeklapje weer bij de hand. En dan kwam er bezoek of zette ik de tv aan om de tijd te verdrijven.
De avond was altijd snel voorbij met mijn favoriete series op tv, papa op bezoek, Jolientje die blij was bij mij op bed te mogen zitten spelen en dan tussen 22 en 23u gingen we slapen. De meeste nachten werd ik toch wel een paar keer wakker en soms werd Jolien dan ook wakker en dat gebeurde dan meestal rond vijf of zes uur al! Amper 6-7 uurkes geslapen en de hele ochtend gehuil tot en met. Wat ben ik blij dat het infuus eraf mocht vandaag. Nu nog afwachten of ze het eten allemaal binnenhoudt en dan mogen we waarschijnlijk morgen naar huis!

Het was enerzijds goed dat ik bij haar kon blijven maar anderzijds was dat veel uitputtender dan ik gedacht had. Ze huilde ook heel veel en de enige die haar uiteindelijk kalm kreeg, was ik. Anders was papa zeker een nachtje komen overnemen dit weekend. Steffi was toch in goede handen bij moeke en vake en die zag papa ook elke dag omdat hij daar ging eten.
Ik zal blij zijn terug thuis te zijn: m'n emailvrienden, familie en kennissen weer over de vloer te krijgen en te genieten van het mooie lenteweer dat we de laatste dagen al kregen. Mijn 2 meisjes samen buiten te zien spelen en papa die een paar daagjes vrij is... wie weet kunnen we nog wel voor een weekendje naar de camping. Ik hoop eigenlijk dat ons kindjes niet vaak moeten doormaken wat ons Jolientje nu heeft gehad want het is niet fijn om in een ziekenhuis te liggen... Enkel de cadeautjes maken het draaglijker voor hen maar dat is dan ook het enige.

Vanmiddag heeft Jolien bouillonsoep gedronken maar de wortelpuree heeft ze amper aangeraakt. En water drinkt ze al helemaal niet graag.
Eindelijk, dinsdag! Naar huis! Ik was blij maar voelde mij tegelijkertijd niet zo best, nu had ik diarree, wel wel wel. Jolientje voelde zich thuis al meteen wat beter in haar vel, ze huilde ook niet toen ik haar in haar bedje legde.
May is ons komen halen en nog wat gebleven, boodschappen gedaan en 's avonds vroeg gaan slapen.

We waren amper een paar dagen thuis of Jolien haar verkoudheid leek heviger te worden. Dus wij terug met haar op controle en wat had ze? Een bronchitis, dus moest ze weer voor de komende week 2-3 keer per dag aan het aërosoltoestel... Arm dutske, maar ja, als het moet dan moet het maar ofschoon geen van allen het leuk vonden. Jolien huilde steeds en wij moesten maar volhouden zonder schroom... dat doet echt vreselijk pijn in je hart.
Dus mensen, voor iedereen die interesse toont, wees voorzichtig bij het verlaten van het ziekenhuis met je kindje want voor je het weet, hebben ze een verkoudheid of erger vast.

Mireille

Het rotavirus.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld