De kraamperiode...

, 1.758 keer bekeken

De dagen en nachten in het ziekenhuis leken eindeloos lang maar toch was het zo voorbij. Het voeden kwam niet goed op gang en de vierde dag ben ik over moeten gaan op flesvoeding. Wat heb ik daar vreselijk veel spijt van gehad en het huilen maakte het er niet gemakkelijker op. Dit waren dis die zogenaamde "baby-blues"-dagen.
Er is heel veel bezoek geweest. Vooral de eerste dagen was er soms tien man op de kamer, wat het nogal druk maakte. Toch was ik telkens blij met bezoek omdat ik me rot voelde omwille van het feit dat ik geen borstvoeding kon geven. Zelfs met afkolven lukte het niet en dat was een uiterst pijnlijke bedoening! En ik heb gezegd: "Dat nooit meer!"

Heide is ook vroeger binnen gekomen. Ze is net zoals ik drie dagen eerder bevallen en eveneens van een dochtertje, Shirley is haar naam. Daags van tevoren is ze nog met Nicole op bezoek geweest en nu kwam haar man, uitgeput en doornat van de regen, zeggen dat het zover was.
Ik ben die avond even tot bij haar geweest. Ze had last van gezwollen benen en voeten en ze droeg spatader kousen. De volgende ochtend is ze bij mij op de kamer gekomen.

Al bij al heeft Steffi heel veel mooie en vrij dure cadeaus gekregen. Wat zal ze er snoezig uitzien in al die kleertjes en ons mama heeft ook nog diezelfde week een hele uitzet gekocht in maatje 50-56, omdat ik daar enkel hemdjes en body'tjes van bezat en verder haast alles te groot was.
Een hele belevenis was het eerste badje dat ik Steffi zelf mocht geven. Ik was zenuwachtig omdat ik bang was iets te vergeten of iets verkeerd te doen.
Toen ik klaar was, was ik moe maar tevreden. Ik herinner me wel dat ik uitgeput was telkens ik haar gewassen en aangekleed had, vooral ook met het probleem met die knip erbij. En ik moest zelf ook nog douchen!
Het viel in het begin allemaal zwaar maar gelukkig wist ik dat de pijn zou minder worden. Ze kwamen dagelijks de wonden even ontsmetten en spoelen met lauw water. Dat deed deugd. Ik kreeg ook pijnstillers zolang de pijn van de knip ondraaglijk was.

Er is ook iemand geweest van kind en gezin. 's Middags bleef Danny warm eten bij mij en gewoonlijk ging hij daarna ons mama halen om dan samen met haar terug te keren.
Na de bevalling kregen we ook twee geschenk dozen met stalen, folders, kortingsbonnen en leesboeken over baby's eerste maanden. Die waren rijkelijk gevuld, dat had ik er niet van verwacht. Dus lezen tussendoor kon ik zoveel als ik wou. Het was een waar genot om alles te bekijken en bewonderen, ook schreef ik in het boekje van Steffi de eerste geschenkjes op en ik vulde de belangrijkste dingen in.
Ook de suikerboontjes waren prachtig. Daar zijn foto's van genomen, dus ook later kunnen we hier nog aan terugdenken. Er zijn nog een twintigtal suikerbonendoosjes mee naar huis gegaan en nog een heleboel voor de
kinderen.
De babylap die Marlène voor ons heeft afgewerkt is prachtig! Die zal mooi staan in het kamertje van onze kleine meid. Bedankt, Marlène !!!
En dan was het zover, de sprong van zwangere moeder naar echte moeder voor het leven! Op naar huis...
Thuis was mijn moeder er nog om enkele dagen voor ons te zorgen en om me bij te staan met raad en daad. Dat heeft deugd gedaan want ik kon nog niet goed zitten en het was nogal pijnlijk ook.
De week erop ben ik Steffi gaan aangeven op het gemeentehuis. Ze draagt voorlopig mijn familienaam Er werd een toeziende voogd aangesteld door de familieraad en dat is mijn moeder geworden. Maar eens we getrouwd zijn, dan krijgt Steffi de naam van haar papa toegewezen net als onze volgende kindjes (ik wil er graag zoveel als ik groot kan brengen, maar mijn vriend wil het wel bij 3 houden).
Er is al heel wat bezoek geweest sinds mijn thuiskomst met Steffi. Het dagelijkse leventje gaat gewoon zijn gang en nu volgt er een dagverslag van mij en Steffi.

Hoe ziet onze mijn doordeweekse dag eruit?
Het begint gewoonlijk met het flesje van 's nachts (tussen 12 en 2u). Dat is heel vermoeiend want dan ben ikzelf ook nog heel slaperig of heb ik al geslapen en zie ik maar half. Toch is het fantastisch te weten dat je
onmisbaar bent op die momenten. Als ik haar zo zie genieten van het flesje, maakt dat ik me niks meer aantrekt van dat vroeg opstaan of lang opblijven.
In het begin huilde ik, zo gelukkig voelde ik mij om mijn eigen kindje te hebben en ervoor te mogen en kunnen zorgen dag na dag, zalig. Ik geef toe dat het best vermoeiend is maar toch beleef je elke dag opnieuw een paar heerlijke ogenblikken: haar knuffelen, verschonen en eventjes in mijn armen houden om te troosten, het badje, enz.
Na het nachtelijk pap- en boer-uurtje, leg ik haar terug in haar kinderwagenwieg, die Danny dan in het bedje zet. Dan slaapt ze de ene nacht 4 uurtjes door, dan weer 5 en tenslotte zit ze al tussen de 6 en 7 uurtjes per nacht, vooraleer de ochtendfles wordt gegeven.

's Morgens doet het "zeer" om op te staan, de koude gang doet me rillen tot ik in het heerlijk verwarmde kamertje van Steffi aankom. Vooraleer ik haar ga voeden, zorg ik ervoor dat ik eerst naar het toilet ben geweest en mijn handen heb gewassen. Dan verwarm ik haar flesje en intussen neem ik haar uit bed, verschoon haar indien nodig (en soms heeft ze een poepluier vol met een heerlijk ruikend goedje aan), maar zorg er wel steeds voor dat er een propere luier onder haar ligt (in het begin durfde ze weleens beginnen plassen terwijl ik haar pas aan het verschonen was of wanneer ze pas uit badje kwam, met als resultaat bergen wasgoed).
Tijdens het voeden praat ik tegen haar, vertel een verhaaltje, zing liedjes of kijk zwijgzaam toe hoe ze gretig drinkt. Soms drinkt ze alles leeg maar het gebeurt ook wel eens dat ze 20-50cc laat staan. Eerst probeerde ik dat nog te geven wanneer ze terug in slaap begon te vallen, maar aangezien ik dat veel te erg vind, ben ik er mee gestopt. Meestal geeft ze het dan meestal toch alleen maar terug over en dat is ook zinloos.
Een boertje laten... nou, soms gaat dat direct maar meestal duurt het een poosje eer ze in de juiste houding ligt of zit. Toch heeft ze steeds last van krampjes, dan leg ik haar tegen mijn hals op haar buikje en sus haar
liefdevol. Dat schept een heel intense band, een heerlijk gevoel van
warmte, genegenheid, liefde, tederheid.
Ik hou zoveel van Steffi, dat er geen woorden genoeg voor te vinden zijn en ondanks de huilbuien die ze doorgaans 's avonds heeft, gaat er niets
boven dat kleine zachte huidje van je baby tegen je aangedrukt houden. Meer dan met je handen over haar rugje of wangetje te strelen, haar kleine tere handjes of voetjes aan te raken is er niet nodig om in een roes van overweldigend geluk terechtkomen.

Meestal geef ik haar 's morgens of 's avonds een badje. In het begin verliep dat niet erg vlot maar de laatste keer was het al wat beter.
Het begint altijd met gehuil bij het uitkleden en wanneer ze water in het badje hoort lopen, hou je dan maar vast. Ze is zoals haar mama, bang van water of gewoon nog niet gewend aan het water. Na het badje (dat niet erg lang duurt) en tijdens het afdrogen huilt ze ook nog eventjes, tot ze haar luier en body aanheeft en dan houdt het gehuil meestal op. Ik troost haar ook meteen als ze in de handdoek gehuld is en wrijf haar lekker warm droog in mijn armen. Dan pas kleed ik haar aan, zodat ze niet meer rillend op haar kussen hoeft te liggen.
Na het badritueel 's morgens kleed ik haar mooi aan. Ze heeft zoveel leuke jurkjes en pakjes, teveel om allemaal op te sommen. Daarom zal ik wel eens een paar foto's nemen, vooral van die eerste kleine dingen die
binnenkort te klein zullen zijn. En 's avonds krijgt ze dan haar pyamaatje aan, ook één van de talrijke.

Na de pap is het tijd om haar in het bedje of wiegje te leggen, zodat mama zich kan wassen en aankleden, ontbijten om dan straks het volgende flesje te geven. Terwijl dochtertjelief slaapt, maakt mama de flesjes klaar en steriliseert het nodige. Tussendoor wordt overdag de was gedaan, opgehangen, opgevouwen en gestreken. Stofzuigen en kuisen gebeurt wanneer Steffi haar middagdutje doet. Lezen en handwerken of tv kijken, dat zijn de enige hobby's voorlopig en ook af en toe een briefje naar een pennevriendin op internet of een telefoontje naar een vriendin in de buurt of naar ons moeder.
Het gaat allemaal volgens het boekje van Steffi, wanneer zij huilt dan schort er wat: een vieze broek, honger, eenzaam, dorst, krampjes. Daar wordt ze groot van: eten, huilen, slapen en vieze luiers. Ik zal maar zwijgen over het feit dat ik haar in het begin heel vaak in mijn armen nam en nu nog steeds, maar minder vaak dan in de eerste dagen. Het leek alsof er een stukje van mij weg was, als ik haar niet dicht bij me had. Ik miste haar heel erg.
Ook mag ze niet te lang huilen. Ik ga nu nog altijd kijken als ze huilt maar zal haar niet meteen opnemen. Als ze blijft huilen dan moet ze dringend getroost worden. Ik loop soms een hele tijd met haar in haar draagzak rond en speel met haar als ze in de babysitter of Easy-Bob zit.
Ik neem vaak foto's en film haar ook geregeld. Mijn leven is helemaal veranderd, in de positieve zin dan. En ook al denk ik soms van: "Foert, nu kan Danny eens recht", toch voel ik me dan een beetje schuldig of eenzaam. Raar hoe een moeder en haar gevoelens in mekaar steken, hé?!

Ik geniet ontzettend van mijn kindje. Soms vind ik het jammer als ze te lang slaapt want dan verlang ik tot ze wakker is en terug dicht bij mij. Toch laat ik haar dan (weliswaar met heel wat moeite) slapen en doet
het bij mij vanbinnen zeer. Een gevoel van eenzaamheid. Een krop in de keel. Zo'n verlangen om heel dicht bij haar te zijn, haar te koesteren, van haar te houden, haar te knuffelen en te strelen, haar kusjes te geven, haar te troosten. Het hoort er allemaal bij.
Steffi, lieve schat, ik hou van jou met heel mijn hart! Er is ook nog een plaatsje voor je papa, maar jij bent mijn zonnetje overdag en dat is iets wat onvervangbaar is.
De liefde voor je toekomstige echtgenoot, in dit geval Danny, is heel anders dan wat je voor je kind voelt, het is in één woord prachtig! Ik zou haar niet meer willen missen, voor geen goud ter wereld. Steffi is onvervangbaar!

Mireille

De laatste loodjes...

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld