Broertje zag een beetje geel

, 1.399 keer bekeken

Na een erg moeizame zwangerschap werd ons zoontje op 30 augustus na een fantastische bevalling geboren. Hij was gewoon perfect, ik voelde me perfect. Wat lag ik eigenlijk in het ziekenhuis te doen? Door de snelle bevalling had ik geen epidurale verdoving gekregen en ik denk dat ik daardoor ook zo snel goed in mijn vel zat.
Na een paar dagen zag ik dat ons ventje wat geel zag. Zijn zusje had dat ook, maar die kon ik (hoewel het toen november was) voldoende in het daglicht zetten. Ons ventje niet, want de blinden gingen automatisch naar beneden als er nog maar een klein straaltje zon de kamer binnensloop. En het was nu dus augustus... En heel warm buiten...

Na 5 dagen mochten we naar huis, dachten we. De verpleegsters kwamen Seppe halen voor de hielprik. Ze bleven - naar mijn gevoel - erg lang weg en ik kreeg het al benauwd. Ze hadden voor alle zekerheid bloed genomen, want... hij zag een beetje geel. Ik had dat al enkele dagen eerder gezien, maar zij dus niet ... Maar ik durfde mij niet opdringen en doen alsof ik alles beter wist. Ik had dus - jammer genoeg - niks gezegd over mijn vaststelling. En ja, hoor, hij moest 'onder de lamp', mocht geen borstvoeding meer hebben en moest minstens een dag langer blijven. Die dag langer werd een hel...
Ons ventje moest zijn "eetmomenten" aanpassen aan die van de flessenkindjes op de materniteit. Omdat deze niet overeen kwamen met zijn etensuur, had hij dus honger als er geen eten was en wou hij niet eten als er wel eten was. Tussen de huilbuien door moest ik afkolven om de melkproductie op gang te houden.
Zijn oogjes werden afgedekt met een sportwindel, veel te dik en veel te warm (weer hysterisch gehuil). Hij trok die windel uit "kolere" over zijn neus en dus kon ik geen oog dichtdoen uit schrik dat hij zou stikken.
Omdat ik administratief was uitgeschreven, werd ik niet meer gespoeld, werden de vuilbakken (met pampers en verbanden) niet meer leeggemaakt, werd mijn bed werd niet meer opgemaakt, de kamer niet meer gepoetst en moest ik om water vragen (ah ja, die mevrouw is er nog). Eten kreeg ik gelukkig nog wel zonder er om te moeten vragen.
Toen men me de volgende dag zei dat we misschien nog een nachtje moesten blijven omdat zijn bloed "kantje boordje" was, heb ik vriendelijk bedankt. Als hij zou blijven, moest hij enkel 's nachts nog onder de lamp. Dat betekende voor mij weer een nacht niet slapen en dat zag ik niet meer zitten. Ik ben de daaropvolgende dagen dus ter controle gewoon zelf naar het ziekenhuis gereden.

Hoe positief mijn eerste dagen waren, hoe negatief ze na die dag waren. Ik was doodop meer gelukkig ben ik niet in een diep gat gesukkeld, maar het had gekund...
Het lijkt misschien stom dat ik me er druk om maak, want ik heb tenslotte twee prachtige kindjes. En daarvoor ben ik ook ontzettend dankbaar. Maar ik had het me toch anders voorgesteld, zeker na de eerste kraamperiode. Het was echt een domper op ons geluk...

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld