Brad is bang voor de dokter.

, 1.450 keer bekeken

Het gebeurde een paar weken geleden.
Brad is een lekkere knul van 21 maanden. Het was een zaterdagavond en er was helemaal niks aan de hand. Brad ging na het eten en een flesje lekker naar bed. Om 11 uur werd hij wakker en huilde en huilde en zei: "Au, au."
Ik liep naar mijn man en zei: "Dit is niet goed, even kijken waar hij au heeft."
Toen zag ik het, zijn handje was wel twee maal zo dik! Ik trok zijn slaapzakje uit. Ook zijn knietje was heel erg dik en zijn beentjes en armpjes zaten onder de rode plekken.
Wij meteen naar de dokter. Die testte hem op nekkramp. "Ik geloof dat het niet zo ernstig is", zei hij. "De vlekjes lijken op de vlekjes die ze krijgen bij nekkramp maar zijn heupjes en nekje kan hij bewegen, dus het zal wel meevallen."
Hij trok Brad op aan zijn dikke, pijnlijke polsje. Brad schreeuwde het uit! Ik vroeg: "En die dikke handjes en knietjes dan?"
"Nou, misschien is dat wel toeval", zei hij. "Ahum, ik wil naar het ziekenhuis", zei ik en dat mocht.

's Nachts kwamen we aan in een ziekenhuis dat vol was, maar toch hebben ze hem onderzocht en zeiden dat hij opgenomen moest worden. Dus moesten we naar een ander ziekenhuis 35 km verderop.
Daar kwamen we om 2 uur 's nachts aan en weer werd onze arme Brad onderzocht. Hij kreeg een zware pijnstiller... Er werd bloed afgenomen...
Brad had Henoch-Shonlein en 4 verschillende virussen in zijn bloed. Een van die virussen had waarschijnlijk bijna dezelfde eiwitten als die, die Brad zelf aanmaakt. Hierdoor gingen zijn eigen eiwitten klonteren in de bloedvaten onder de huid. Die bloedvaten knapten dan dus vandaar die vlekjes. Henoch Shonlein kon een reactie hebben op gewrichten (soort van reuma) en dit was wat Brad ook had! Maar wat nog erger was, is dat het ook kan uitslaan op de nieren en de lever. Hierdoor moet hij nu regelmatig terug naar het ziekenhuis om te checken of zijn nieren nog goed functioneren.

Brad was inmiddels zo bang geworden dat hij in een hoekje op de grond kroop en dat zelfs ik zijn vertrouwen niet meer kreeg!
We moesten die nacht blijven slapen. Ik heb hem bij mij in bed genomen en heb geprobeerd om zelf ook een beetje te slapen. Het lukte niet echt, 6 maanden zwanger en met z'n tweeën in een éénpersoonsbed.
De volgende ochtend moest er weer bloed afgenomen worden, een week later weer en een week daarna weer!
Op een dag moest ik naar de gynaecologe en Brad was mee. Hij rende zo de praktijk uit!
Nu zijn we nog steeds bezig met de onderzoeken, plas opvangen en wachten op de uitslagen van de reumatest.
Laten we maar hopen dat het allemaal toch nog meevalt. De meeste onder ons hebben niet van Henoch-Shonlein gehoord, maar toch komt het regelmatig voor.

N.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld