 |
Vrijdag 30 december 2005 |
Bart is gaan duiken en ik maak me zorgen. Met het weer dat ze voorspelden, vond ik het compleet onverantwoord dat hij de baan op ging. Maar zijn compagnon zag er blijkbaar geen graten in en ging rijden… Ik hoop maar dat ze thuis zijn dan voor het hier nat begint te worden en de baan een ijzelpiste zal zijn, zoals voorspeld werd… Aan de kust zou het al begonnen zijn, dus ik hou mijn hart vast! We hebben al zo'n vreselijk jaar gehad, laat ons hopen dat dit nu niet nog een extra miseriepunt gaat worden!
Tja, misschien ben ik gewoon te pessimistisch. Dat zou ook kunnen, natuurlijk… Maar de reden daarvoor is jullie wel bekend, hé.
Ik zag deze week bijna niets geschreven had. Ik heb nu dus heel veel te vertellen, maar ik weet precies niet waar te beginnen… Ik zal proberen om het chronologisch mogelijk te houden…
Kerstavond hebben we dus met een vaste groep bij de familie doorgebracht. Het was lekker en ook wel gezellig, én we hebben toffe pakjes gekregen… Dus dat was allemaal min of meer positief. Al was de sfeer er precies anders dan anders, vooral rond middernacht. Normaal wordt dat met de familie altijd gevierd zoals anderen oudjaar vieren, met aftellen enz... Maar nu kwam er ineens iemand tot de constatatie dat het al 5 over middernacht was! Iedereen heeft iedereen dan snel een vrolijk kerstfeest gewenst maar de "intimiteit" van anders was er niet. Het leek "oppervlakkiger". Zelfs geen dikke knuffel van mensen die dat anders wel doen. Ligt dat aan mij? Had ik me weer te "stoer" opgesteld misschien? Mogelijk...
Iedereen daar wist van ons probleem af, maar niemand heeft er een woord over gezegd of gevraagd. En ja, ik weet niet of dat nu wel of niet goed was? Ik heb er wel aan gedacht natuurlijk (en sommige anderen zeker ook). En ik kan het niemand echt kwalijk nemen want dan zouden er wel traantjes gevloeid zijn. Misschien heeft iedereen dat juist willen vermijden?
Aan tafel zat ik ook wel wat ongelukkig. Tussen de 3 kleine kids en groot deel van de tijd alleen, omdat de andere die daar zat, in de keuken aan het helpen was. En ik heb het een paar keer serieus op mijn heupen gekregen, zowel van de "franke" antwoorden van de ene, als van het zagen, klikken en commanderen van de andere. Maar ik heb me ingehouden en soms gewoon gedaan alsof ik niets hoorde of zag, om te vermijden dat ik zou uitschieten. Ik was vooral blij en opgelucht toen ze alle 3 in hun bedje lagen en de rust weerkeerde, en ik naast Bart kon gaan zitten.
Het was al laat (rond 3 u, denk ik?), toen we in ons bedje kropen.
De volgende morgen op tijd opgestaan (mede dankzij Luna), een boke gegeten, wat cadeautjes opgeruimd en ons klaargemaakt voor het volgende feest. Dat was op restaurant met mijn familie. De andere kleinkinderen waren er niet en ook het andere achterkleinkind niet. Het was dus zeer beperkt.
Die familieleden hadden we nog niet op de hoogte gebracht en ik had dus ergens schrik dat ze iets zouden vragen. Maar ze waren slim genoeg om het niet te doen. Misschien hebben ze hun vermoedens? Ze weten dat het vorige keer met Luna niet op de normale manier ging dus… Het is ook mogelijk dat ze het al weten, want mijn nicht (die er nu dus niet was) is immers zwanger. Misschien heeft ze het op de website gelezen en de andere familieleden op de hoogte gebracht? Ik heb tegen Bart gezegd dat ik het er met haar op nieuwjaar misschien toch eens over moet hebben. Ik heb liever dat de mensen het weten, dan moet ik me niet zo inhouden.
Ons Luna heeft zich voorbeeldig gedragen! Ze heeft, zonder morren, 3 u in een kinderstoel gezeten, getekend en in een boekje gelezen. Zelfs wildvreemde mensen kwamen ons proficiat wensen omdat ze zo flink was! Dat deed deugd! En mag dus ook wel eens vermeld worden, hé.
Er was daar ook een oudere man die ons allerlei toeristische informatie kwam vertellen en ons brochures gaf van de streek daar in de buurt van het restaurant. Hij had het vooral tegen Luna en zei op een bepaald moment dat ze nog professor zou worden. Geen idee waar hij dat haalde maar, allé, dat wil ook al zeggen dat ze pienter is (wat we ook wel weten)!
Op kerstdag waren we nog voor 21 u terug thuis. Dus het was niet al te veel te laat voor Luna, noch voor ons. We zijn dan op tijd in ons bedje gekropen om onze schade in te halen.
Op maandagnamiddag moesten we dan weer bij familie op bezoek gaan om er kerst te vieren. Het was heel gezellig en heb ik er daar ook meer van kunnen genieten, omdat de kids daar al iets groter zijn en zich over Luna bekommerden. We hebben Luna amper gehoord en iedereen zei weer wat een braaf en rustig kind ze toch wel was. Dat het gezelschap duidelijk een belangrijke rol speelt, maar dat wisten we zelf ook al.
Het vervelendste aan dit feest was weer mijn tafelgezelschap… De oude bomma zat naast mij en die slaagt er soms serieus naast. Ze weet van alles niet meer en vraagt 10 keer hetzelfde. Dat zorgt voor pijnlijke situaties voor iedereen omdat ze weer begon over Bart's meter (haar dochter), die ongeveer een jaar geleden overleden is. Ze weet dan niet meer dat die er niet meer is. Verder slaagt ze echt alle familiebanden dooreen. Ze weet zelfs niet meer wie haar dochter/kleinzoon is en kan je ze dus "wijsmaken". En zij zat dus naast mij aan tafel en heeft me wel 10 keer gevraagd of ik maar 1 kind heb, en wie mijn man was, en waarom wij nog geen 2de kind hebben…. Dat we er toch nog een paar moeten maken want zo één kind is géén kind… Ik ben op een bepaald moment echt van tafel weggelopen omdat ik niet meer aankon.
Ook op deze dag lagen we later in bed dan normaal…
Op dinsdagavond kregen we bezoek.
Ik had al een paar keer tegen Bart gezegd dat ik een sterk vermoeden had dat zij zwanger was. De vorige keer dat we hen hadden gezien, waren mij een aantal dingen opgevallen. Toen ik kort nadien een mailke stuurde om het te vragen, kreeg ik niet echt een antwoord, alleen iets van dat we dringend nog eens moesten afspreken… Dus ik begreep wel dat ze het ons liever niet per mail wilden zeggen…
Ze waren dan ook nog niet lang binnen toen ze het gezegd hebben: "Linda, ge wist het blijkbaar al..."
Ik: "Ja, ik was vrij zeker." Maar de verrassing kwam daarna: "Maar het is een tweeling!"
Wauw! Dat was toch even slikken!
Allé, dat was het voor hen ook toen ze het te weten kwamen!
Ik heb hen spontaan gefeliciteerd en wens hen echt alle geluk toe met de 2 kleine spruitjes die dus normaal in juni zullen geboren worden. Het zal hun leventje serieus overhoop gooien!
Ze hebben dan ook bevestigd dat ze het al wisten toen we hen de vorige keer zagen. Maar omdat we toen met hen hadden afgesproken, een paar dagen na ons slechte nieuws, wilden ze het toen vooral over ons hebben en ons niet nog meer pijn doen met hun vreugde. Ik ben er dankbaar voor dat ze daaraan gedacht hebben. Ik had toen ook al wel zo'n vermoeden en nu heb ik iets van: "Ja, dat is het leven. Ik ben blij voor jullie en je had dat toen ook mogen zeggen."
Maar aan de andere kant was het misschien toch wel goed dat ze een maand gewacht hebben om het te vertellen. De slag is nu toch wel minder hard aangekomen.
Allé, eerlijk gezegd (misschien juist doordat ik erop voorbereid was) deed het me echt niks (in negatieve zin). Ik was/ben écht blij voor hen omdat ik wist dat ze graag een kindje wilden. En het is niet omdat wij nu met die problemen zitten dat ik dan mijn beste vrienden geen geluk op die manier meer zou kunnen gunnen, hé! Integendeel!
Woensdag hebben we trouwens nog een mailke van een familielid van Bart gehad om te zeggen dat ze zwanger was. En dat was ook eentje waarvan ik het voorspeld had! Ik heb daar nu natuurlijk wel een soort zesde zintuig voor ontwikkeld? En natuurlijk is het ook daar zo dat ik het hen van harte gun!
Er zijn blijkbaar mensen die denken dat ik het nu niemand gun of zo, maar dat is dus echt niet zo! Het is gewoon de natuurlijke gang van het leven, hé. Jonge mensen die samenwonen/getrouwd zijn, willen graag kindjes en dan is het ook normaal dat die er komen. Wij hebben natuurlijk de pech dat we ook "wel willen maar niet kunnen", om het cru te stellen…
Woensdagavond was er nog een verjaardagsfeestje met mensen die ervan wisten, maar er waren ook enkele voor ons 'onbekenden' bij (vrienden van de jarige die dus niet op de hoogte zijn). Dus er is niks over gezegd geweest.
Al had ik het op het einde wel moeilijk toen die een vrouw over vroeger begon. Zij kon geen kids krijgen en dat de familie en vrienden elk jaar met nieuwjaar begonnen over kids en "Weten jullie niet hoe het moet of zo?"
Ja, die verhalen deden natuurlijk wel weer wat in mij bovenkomen. Maar ik heb er mij zoveel mogelijk van afgeschermd (was ook niet echt moeilijk want ze was het niet tegen ons aan het vertellen). Maar ik heb mijn schild daar weer aangetrokken.
Verder was het daar wel tof (en lekker, zoals altijd)! Al was het er natuurlijk ook druk met de kids, én ik kan daar precies helemaal niet meer tegen de laatste tijd. Ik heb dikwijls op mijn tanden gebeten, maar ik heb me toch ook wel een paar keer laten horen toen ik vond dat het echt te gortig werd! En ons Luna deed vinnig mee met de 2 anderen. Ik wil hiermee zeker niet de 2 anderen beschuldigen, ze hadden er alle 3 vaak evenveel "schuld" aan.
En zo zaten we woensdag weer laat in bedje.
Maar gelukkig was het gisteren en vandaag een rustige dag. Nu ja, rustig... Op gebied van werken, hebben we wel ons best gedaan. Ik droomde er echt van om voor het nieuwe jaar alles proper en opgeruimd te beginnen. Ik ben realistisch genoeg om te weten dat het echt niet allemaal dit jaar kon lukken, maar we hebben toch een aantal dingen kunnen afwerken.
Woensdagnamiddag hebben we samen de grote diepvries ontdooit en uitgekuist en ontdooid. En gisteren ben ik de ganse dag bezig geweest in de garage met de rekken leeg te maken en af te kuisen, en ook alles wat erop stond. Dat was een groot werk en ik ben nog niet helemaal klaar. Want omdat Bart een tijdje geleden met die problemen met ons verwarming, ook de ketel gekuist had, lag er overal nog roet… Het was dan ook echt nodig om ieder blikje, bokaaltje,… af te wassen en af te drogen alvorens het terug het rek kon. Zelfs dingen die in dozen zaten, hadden last van roet en ook die moest ik één voor één afkuisen! Amai, mijn rugje!
Nu heb natuurlijk ook weer mijn regels doorgekregen en dus moe, rugpijn, koppijn,… Het hoort er gewoon allemaal bij, zeker? Ik ga het vandaag maar wat rustiger aan doen. Ik moest mijn dagboek al lang bijwerken en dat is bij deze gebeurd (al zal ik wel de helft vergeten zijn?). Ik ben ook volop aan het wassen, dus dan is dat ook alweer in orde.
Vandaag en morgen rustig thuis blijven (eens Bart straks terug is dan toch), we komenniet meer buiten!
Op zondag gaan we eerst bij mijn familie en nadien naar Bart's familie om iedereen een gelukkig nieuwjaar te wensen, en dan zijn we bijna rond! Nu, ja rond… We hebben onze agenda voor januari al serieus gevuld. Ik geloof dat er nog één vrije zaterdag en één vrije zondag is en dat al de rest al volstaat? En eigenlijk was één van mijn goede voornemens: minsten één dag/avond per maand (in het WE) te voorzien voor onszelf… Ik zou echt af en toe een keer met ons tweetjes willen gaan eten of een filmpje of optreden of zo doen… We gaan in ieder geval proberen om - als het weer het toelaat - maandag Bart zijn laatste vrije dag samen en leuk te besteden!
Dat was het voorlopig weer… Je hoort snel weer van mij!
Bij deze wil ik iedereen spetterende jaarovergang en een gezond, gelukkig, vreugdevol 2006 toewensen!
