< Publiciteit >

Zwanger-app

Chauffage Verzelen

Kind & Gezin

VLOV

Home » Verhalen » Zwangerschapsverhalen » Geluk en verdriet, dicht bij elkaar?

Geluk en verdriet, dicht bij elkaar…



Door Tami op 15/07/2005 - 09:59:



17-02-2005

Ik weet niet goed hoe ik moet beginnen. Binnen een drietal weken moet ik bevallen van ons tweede kindje en ik ben zo bang. Waarom? Wel, op 25 november 2004 is mijn moeder onverwacht op 57-jarige leeftijd overleden. Twee weken later is mijn zus bevallen van haar tweede zoontje.
Het was een heel hectische periode en dan had je ook nog de feestdagen. Ik heb eigenlijk nog geen tijd gehad om alles te verwerken en binnenkort moet ik al bevallen. Mijn zus zit in een postnatale depressie en ik ben bang dat dit mij ook zal overkomen. Ik slaap niet goed en droom elke nacht van mijn moeder. Ik mis haar zo erg!
Daarbij komt dat ons kindje een meisje zal zijn en mijn moeder zag daar zo naar uit, omdat ze al 4 kleinzonen heeft. Dit maakt het extra zwaar voor mij, omdat ik het eerste meisje zal hebben.

Ken je dat gezegde “als er eentje geboren wordt, moet er één plaats maken”? Dat speelt voortdurend door mijn hoofd en ik verwijt nu ons kindje al onbewust de dood van mijn moeder. Daarnaast is er ook nog ons zoontje van 5, die nog zoveel verdriet heeft om zijn oma. Ik kan hem niet troosten want ik zit met hetzelfde verdriet. Gelukkig heb ik een schat van een man die mij heel goed opvangt.
Hopelijk komt alles in orde en kan ik genieten van ons kindje. Mijn moeder zou nu zeggen: “Kop op, meid, je bent ook een mama en je kindjes hebben je nodig.”
Ik weet dat ze gelijk heeft, maar dat maakt het daarom niet makkelijker.

Tami

Dit verhaal werd online geplaatst zoals het bij ons is toegekomen.
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.



Vroegere reacties:

Reacties:

Door: een moederke op 15/07/2005 @ 16:40 Ongepaste Reactie?

Jouw titel spreekt boekdelen. Bij mijn eerste lag ik te bevallen terwijl de rest van de schoonfamilie op de begrafenis van een oom van mijn ventje zat, ook een jonge vijftiger. Ik vond het heel bizar dat iedereen toch zo kon genieten van ons blijde nieuws terwijl ze aan het rouwproces nog moesten beginnen. Leven en dood liggen nu eenmaal dicht bij mekaar.
Nu, ik denk dat het verlies van een eigen moeder, zeker als je zelf moeder gaat worden, nog erger is. Ik heb gelukkig mijn moeder nog dus ik kan niet spreken uit ervaring.
Ik hoop dat de kenmerken van je moeder, die je terugvindt in je prachtige dochter, je een beetje het gevoel kunnen geven dat je moeder in haar verder leeft en dat je daar de nodige kracht uit kan putten om er weer bovenop te komen.
Nog veel sterkte met het rouwproces en geniet maar van je 2 bengels.
Door: Cindy (profiel) op 18/07/2005 @ 09:39 Ongepaste Reactie?

Hallo,

Ook ik heb meegemaakt hoe de dood en het nieuwe leven elkaar snel opvolgen. Begin februari pleegde mijn broer zelfmoord. Ik was toen 8 maanden zwanger. Ik had geen zin meer om te bevallen, want ik kon niet genieten. Voor mijn ouders is het nog veel erger. Ze moesten hun geliefde zoon afgeven. Toch waren ze blij toen ik beviel van ons dochtertje en momenteel is dat hun 'lichtpuntje'. Ook voor mij is het moeilijk. Iedereen had schrik dat ik in een postnatale depressie zou komen. Gelukkig is dat niet gebeurd, maar doordat ik me sterk hield voor mijn dochtertje heb ik al dat verdriet een beetje weggestoken. Af en toe komt het dan plots boven en begin ik heel erg te huilen. Hoe dan ook, ik begrijp je volledig, het gedacht dat je moeder en mijn broer onze kindjes nooit kunnen vastpakken doet verschrikkelijk veel pijn.

Veel sterkte, we komen er wel!

Cindy
Door: petra op 20/07/2005 @ 18:54 Ongepaste Reactie?

Tami ik begrijp heel goed hoe dat jij je nu moet voelen. Mijn moeder werd ziek ??n week voor dat ik wist dat ik zwanger was van mijn oudste dochtertje, zij is dan ook de meter geworden van haar. Ik wou echt dat zij het zou zijn ondanks ik ook ergens de schrik had dat zij haar meter jong zou verliezen.
2,5 jaar later is mijn jongste dochtertje geboren in mei 2003 en in 4 september 2004 is mama gestorven mijn oudste dochtertje heeft ook nog zoveel verdriet om haar want Oma was haar grootste vriend en helaas zal mijn jongste dochtertje haar nooit kennen en herinneren. Ik herken dan ook als je zei van haar eerste lachje en noem maar op mama heeft haar nog juist 2 dagen voor ze overleden is zien lopen maar oma horen zeggen niet meer.
Wij hebben dan ook plannen voor een 3e kindje en dat heb ik mama heel bewust ook nog verteld omdat ik zeker wou dat mama dat nog wist maar nu heb ik ook zo'n gemengde gevoelens van ga ik het aankunnen een zwangerschap door moeten zonder de hulp, steun, liefde ... van mama en dan na de bevalling was zij steeds de eerst die er was ik heb er echt bang voor.
Geen telefoontjes meer, geen raad meer kunnen gaan vragen je zal het wel allemaal herkennen.
Het moet voor jou dan ook echt verschrikkelijk zijn geweest je moeder zo plots te moeten verliezen.
Ik ben blij voor je te lezen dat het beter gaat en idd je kinderen helpen je verder te leven en een man die je enorm steunt dat is ook waar ik mij aan optrek.

groetjes
Door: viske (profiel) op 21/07/2005 @ 07:16 Ongepaste Reactie?

Hoi Tami,allereerst wens ik je veel sterkte bij het verwerken en anderzijds van harte proficiat met de geboorte van je dochtertje.
Ik maakte ook iets gelijkaardigs mee,nl mijn vriend verloor zijn vader aan een langdurig gevecht met leverkanker(2j!) 2d voor we officieel wisten van de zwangerschap.Op vrijdag 24-06 hebben we zijn sterfbed even moeten verlaten omdat we bij de notaris de verkoopsakte van ons huis moesten ondertekenen en toen we s?avonds bij hem terugkeerden hebben wij verteld als trotse eigenaars van ons huisje dat ik 3d overtijd was en een glimlach verscheen toen op zijn gezicht...s?anderdaags is hij overleden.
Weet je,ook ik ervaar dat via ons ongeboren kindje(s)een deel van hem verderleeft en ja het zal waarschijnlijk een 2-ling worden,wiens namen we als eerbetoon met dezelfde letter laten beginnen.
Gegroet,viske.
Door: Elle op 22/07/2005 @ 15:18 Ongepaste Reactie?

Hoi Tami,
Ik heb geen soortgelijke ervaringen, maar ik wou je gewoon maar even zeggen dat ik je erg sterk vind, en dat ik hoop dat je toch nog heel gelukkig zal kunnen zijn met je schatten van kinderen en je lieve man.
Groetjes van Elle
Door: Evy op 29/07/2005 @ 11:14 Ongepaste Reactie?

Hey Tami,

proficiat met je dochtertje, ik wil even met je mijn verhaal delen en hopelijk je een hart onder de riem steken. Ik ben nu bijna 24 en ben 7 weken ver voor mijn eerste kindje dolgelukkig natuurlijk maar tegelijkertijd heel verward.
Ik ben namelijk twee jaar geleden mijn zusje en mijn mama op ??n jaar tijd verloren. Ik weet nog hoe ik sprak over een kleinkind met mijn moeder en hoe ik tegen mijn zus zei "wat een goeie meter zij zou worden" maar helaas zijn ze er niet meer om dit mee te maken. Voorlopig kan ik alleen nog maar opgaan in mijn geluk tot ik jouw verhaal las dan doet het pijn. De familie heeft het moeilijk met mijn zwangerschap en praat vaak over mama en Sarah. Ik heb net als jij heel veel schrik om in een postnatale depressie te vallen. Hopelijk krijg ik goeie opvang als het zo moest zijn.
Ik wacht al ongeduldig af op het mooie nieuwe kindje dat natuurlijk NIEMAND mag vervangen. Mijn oma is nog maar 65 en zij wordt dus overgrootmoeder zij heeft het immers het moeilijkst van al 'haar man, kleindochter en dochter' verloren op 2 jaar tijd. Het nieuwe leven zal mss ook een lichtpuntje voor haar zijn. Ik wens iedereen die iets gelijkaardigs meegemaakt heeft veel sterkte.

Groetjes Evy
Door: jacqueline op 01/08/2005 @ 10:57 Ongepaste Reactie?

Hallo Tami,

Ik maak net als jij en een aantal anderen die gereageerd hebben iets soortgelijks mee. Op 2e kerstdag zijn mijn zus en haar vriend in Thailand overleden. Mijn zus is bijna 6 weken vermist geweest en haar vriend bijna 5 maanden. Wij zitten nog helemaal in het verwerkingsproces.
Op moederdag bleek dat ik 5 weken zwanger was. Huilend heb ik het nieuws tegen de foto van mijn zus verteld. Zij was ook de eerste tegen wie ik het nieuws van mijn 1e zwangerschap vertelde. Later op de dag heb ik het nieuws tegen mijn ouders verteld. Ontzettend moeilijk. Op dat moment misten wij mijn zus zo enorm. De eerste maanden heb ik absoluut niet van mijn zwangerschap kunnen genieten. Het was zo'n enorm dubbel gevoel. Gelukkig steunen de mensen om mij heen mij enorm. En als ik huil komt mijn zoontje van 3 naar mij toe om mij te troosten (waarna de sluisen dus alleen maar verder opengaan door dat ontzettend lieve gebaar). Langzamerhand begin ik nu van de zwangerschap te genieten. De uitgerekende datum is 2 januari. Ik hoop ook echt dat ons kindje op die datum komt en NIET op 2e kerstdag. Het kindje kan niemand vervangen en heeft wat mij betreft recht op een eigen leven met een verjaardag die niet gekoppeld is aan het verdriet om mijn zus. Ik wens iedereen die in eenzelfde soort situatie zit heel veel sterkte toe. Het volgende gedichtje geeft misschien wat troost:
's Nachts kun je de zon niet zoeken
Wees daarom stil en wacht
Tot de zon zal opkomen
Op een heel andere plaats dan je verwacht.

Groetjes Jacqueline
Door: Anoniem op 01/08/2005 @ 13:37 Ongepaste Reactie?

Hoi Tami,

Voor mij is het alweer 5 jaar geleden dat mijn moeder overleed. Ik heb nog nooit eerder zoveel verdriet gehad... Ik ben nu zwanger van mijn eerste kindje en ik mis mijn moeder ook vreselijk. Ondanks dat ze al vijf jaar niet meer leeft is ze nog elke dag bij me. Ik mis haar vreugde en steun heel erg.
Ik kan me voorstellen dat het heel dubbel is om zoiest verdrietigs als het overlijden van je moeder en zoiets moois als de geboorte van je kindje in zo'n kort tijdsbestek mee te maken.
Ik wens je heel veel sterkte toe!

Groetjes,
Door: Bientje (profiel) op 10/08/2005 @ 23:57 Ongepaste Reactie?

Op vrijdag 9 mei 2003 kregen we 's morgens om 8u telefoon van het ziekenhuis dat de bompa van mijne man overleden was. Hij lag daar reeds 14 dagen. De nacht voordien had ik al wee?n gehad. Ik ben toen direct in grote paniek naar mijn gynaecoloog gegaan want ik wou weten hoe ver ik stond. Ik wou helemaal niet op dezelfde dag bevallen. Ik had reeds 3cm opening. Ze zeei dat ik niets kon doen, mij rustig moest houden en zoveel mogelijk rusten. De hele dag was ik vreselijk gespannen. Om 12u 's nachts ben ik uiteindelijk doodmoe in mijn bed gaan liggen....met gemengde gevoelens...blij dat ik het gehaald had...vredrietig omdat hij zijn kleinkind nooit zou zien. Na een uurtje te hebben geslapen kwamen de wee?n in alle hevigheid opzetten. Uiteindelijk ben ik op 10 mei moeder geworden van een gezonde dochter Luka. Op 14 mei lag ik nog steeds in het ziekenhuis. Op die dag werd ik 31 jaar ?n op die dag werd bompa begraven...! Nu nog steeds zit ik met gemengde gevoelens...blij dat mijn dochter niet op dezelfde dag is geboren, maar ook verdrietig omdat hij dit niet heeft mogen meemaken. Hij is trouwens gestorven in hetzelfde ziekenhuis waar ik een dag later ben bevallen.
Door: muis op 24/08/2005 @ 21:36 Ongepaste Reactie?

hallo ik weet wat het is om je moeder te verliezen over twee maanden geleden heb ik de mijn ook moeten afgeven ze was 53 jaar en ik ben nu 31 weken zwanger van een derde kindje een meisje het doet pijn als je weet dat je moeder het niet meer mag meemaken de geboortr enz mijn dochterje van vier heeft het er moeilijk mee dat ze er niet meer is het doet pijn echt heel veel zelfs groetjes
Door: Bianca op 02/09/2005 @ 22:00 Ongepaste Reactie?

Ten eerste gefeliciteerd met jouw kleine meid. Verder fijn dat het ook met jou weer beter gaat.

Ook ik heb een soortgelijk verhaal. Bij mijn eerste kindje zou ik op 5 mei 2003 uitgerekend zijn. Helaas braken met 24,5 maand mijn vliezen en een week later werd onze dochter geboren. Na een strijd van een dag heeft ze het helaas niet gehaald, maar mijn moeder heeft haar nog wel levend gezien. Onverwachts raakte in na 10 weken alweer zwanger. Wat waren we blij mijn moeder en ik. Ze heeft de hele zwangerschap meegeleefd. Alleen het harde van het leven wil dat op de dag dat onze zoon geboren werd mijn moeder in de avond onverwachts aan een hartaanval is overleden. Ze heeft nog wel geweten dat ze oma is geworden en was daar ook heel blij mee, maar omdat ze ziek was kon ze die dag niet komen en wilde ze graag de volgende dag komen. Jammer genoeg kwam er geen volgende dag meer. Ik rust me altijd maar met de gedachte dat onze dochter nu ook een oma bij zich heeft. Hoe zwaar het soms nog steeds is en hoe veel ik haar mis als moeder en oma. Weet ik dat ze altijd bij ons is.

Ik hoop dat je steeds meer zult genieten van jouw kindje. Ik geniet zelf iedere dag meer. Ik weet hoe mijn moeder was en ik weet ook dat ze niet anders gewild zou hebben.

Geniet van het nu en van alles wat er nog komen gaat!
Bianca
Door: heidi op 15/09/2005 @ 06:10 Ongepaste Reactie?

Ik weet hoe het voelt . Ben nu 30 weken zwanger, toen ik 7 weken was is ook mijn moeder gestorven . Ze was 53 jaar ook onverwacht. Soms neem ik het me kwalijk maar kan er niet aan doen dat ik zeg waarom hebben ze het kindje niet genomen in plaats van mijn moeder.Mijn kindje ken ik nog niet maar mijn moeder wel. Ik was met mijn moeder 2 handen op 1 buik . Zij lag in de bovenste lade. Toen ze zei de dag voor ze stierf dat het een meisje is en graag wou dat het Xena zal noemen, heb ik haar beloofd dat het zo zal zijn . Wat was het een teleurstelling toen bleek dat het een jongen is. Mijn man zegt dat dat misschien het beste is dat ik anders teveel zou gaan vergelijken.Ik ween nog elke dag om mijn moeder en zou graag haar stem horen en mijn dikke buik tonen enzo.Maar dat gaat niet .Hopenlijk zal ze toch misschien bij mij zijn als ik moet bevallen. Maar hoe verder ik naar de bevalling ga hoe meer ik toch van het ventje begin te houden. Mijn moeder zou razend zijn moest ik dat niet doen, want ze zag er naar uit .Ze wou toen al suikerbonen bestellen. Daarom ik weet hoe moeilijk het is . Heb nu alleen nog mijn man . Maar zal later veel tegen de kleine vertellen hoe zijn boma was. Ze zal altijd in mijn hartje blijven.
Door: Janina op 18/10/2005 @ 21:47 Ongepaste Reactie?

Lieve heidi, ik weet dat het echt menselijk is om dat te denken, van je kindje en je moeder, maar het kan toch eigenlijk niet? Wanneer je dit kind zal kennen, zul het je even liefhebben of zelfs liever zien dan je moeder. Jij kan nu voor dit kind evenveel gaan betekenen als je moeder voor jou was. Denk daar alsjeblief aan. Ontzettend veel liefs, Janina.
Door: Anoniem op 21/12/2005 @ 13:53 Ongepaste Reactie?

Mijn moeder heeft borstkanker. Vorige week hebben we te horen gekregen dat er uitzaaiingen in haar hoofd zijn. Vandaag beginnen ze met bestralingen. Als die niet aanslaan, geven de dokters haar nog 3 tot 6 maanden. Ik ben bijna 10 weken zwanger, het zou haar eerste kleinkind zijn.
Dit weekend gaan we het nieuws vertellen. Ik hoop dat mijn ouders toch ook nog een beetje blij kunnen zijn.
Maar vooral hoop ik dat mijn moeder nog lang genoeg zal leven om haar kleinkind te leren kennen.
Door: lieverd op 20/05/2006 @ 12:32 Ongepaste Reactie?

ik vind het heel erg voor iedereen die haar mama heeft verloren of 1 van haar familieleden,ik wil jullie allemaal veel sterkte wensen,groetjes
Door: Anoniem op 16/06/2006 @ 12:55 Ongepaste Reactie?

hoi,

toen ik het verhaal las van Tami zag ik grote overeenkomsten met onze eigen familie.Wij zijn thuis met 4 zussen en 10 kleinkinderen en bijna elke keer dat er een zwangerschap of een geboorte was stierf er iemand in de familie. Toen mijn moeder zwanger was van mij stierf mijn grootmoeder heel onverwacht vlak na het nieuws van de zwangerschap.Bij mijn oudste zus haar eerste kindje stierf ons grootvader aan vaders kant,bij mijn tweede zus haar derde kind en mijn zus haar eerste kind ( ze waren samen zwanger met een paar dagen verschil) stierf mijn grootvader langst moederszijde. Bij mijn jongste zus haar derde dochter stierf mijn grootmoeder langs moederzijde slechts drie dagen na de geboorte van Laura, ook onverwachts en een half jaar later stierf mijn vader. Toen ik pas bevallen was van mijn eerste dochter stierf de lievelingstante van mijn man. Nu we proberen voor een derde kindje is er de angst dat het ook zo gaat verlopen bij mijn moeder die sinds drie jaar botkanker heeft. Het kan allemaal als bijgeloof klinken maar is het dan gewoon toevallig? Ook hier hou ik een schuldgevoel aan vast. Hebben we het dan allemaal zelf in de hand de dood en de geboorte ?
Door: Annelies op 06/07/2007 @ 12:26 Ongepaste Reactie?

op 3O september en 16 oktober zijn mijn peter en mijn meter overleden. Mijn meter totaal onverwacht en mijn peter na longkanker. Ik mis ze ontzettend fel. Mijn zoontjes hebben peter en bomma goed gekend en missen hun ook. Vooral mijn peter fleurde op als hij hun zag. Ik heb hem de dag voor hij stief moeten beloven dat de kinderen hem nooit zouden vergeten. Ik hou me hier ook aan. Soms wou ik dat ik de klok kon terug draaien en hun kon terug halen. Ik heb het heel moeilijk met dit verlies ik probeer alles zoveel mogelijk te verdringen maar nu ben ik een paar dagen overtijd (wij zijn aan het proberen voor een 3de) en kom ik tot het besef dat ik hun nooit kan vertellen dat ze nog eens overgrootouders gaan worden.
En dit valt me erorm zwaar. De tranen rollen dan ook over mijn wangen. Soms kan het leven zo oneerlijk zijn.
Door: tami op 27/07/2007 @ 18:59 Ongepaste Reactie?

Hallo,

Hier ben ik nog es. Ondertussen is ons kleine meisje al 2,5 jaar. na het het grote verdriet om mijn moeder heb ik 7 maanden geleden ook mijn vader verloren aan longkanker. 't leven is inderdaad zo oneerlijk. Onlangs deed onze oudste zijn eerste communie en het gemis van mijn ouders woog heel zwaar door. In september start onze kleine meid met school en dat is weer een stap die ik zet zonder hen. Ik zal niet meer zeggen dat alles slijt want die pijn draag ik nog elke dag met me mee. Ik moet door voor onze kindjes maar makkelijk is het niet. Nu pas besef ik hoe belangrijk je ouders zijn. Veel sterkte aan iedereen die iemand verloor die hem dierbaar is. Tami
Door: daantje op 20/11/2007 @ 20:03 Ongepaste Reactie?

zwaar geschokt van al jullie berichten. Ik nu 35 weken zwanger ben dag in dag uit bij mijn moeder momenteel die bortkanker heeft, morgen gaat ze in de scan om te kijken of er uitzaaiingen zijn. Ik heb voortdurend gedacht; stel dat die er zijn dan nog zijn er mogelijkheden alles te rekken, maar na het lezen van deze berichten mn van die moeder die ook borstkanker had en het in de hersenen al was heeft mij zwaar getroffen. Ik zie zoo op tegen het kindje, de zorg ervoor, het moeten houden ervan alles...ik wil er nu met al mijn energie voor mijn moeder zijn. ik ben zo bang dat ik van dit kindje niet kan houden, ja dat klinkt heel raar natuurlijk en mag ik ook niet zeggen maar zo voelt het. Gelukkig lees ik het bij velen van jullie en voel ik me er minder schuldig over....het leven is soms zwaar, soms ondragelijk.
Door: tami op 17/04/2008 @ 14:18 Ongepaste Reactie?

Hoi Daantje,

Hoe is het nu met je mama? Je bent waarschijnlijk reeds bevallen. Hopelijk is alles toch goed gekomen. Je moet niet bang zijn om niet van je kindje te houden want dat doe je toch. Ik weet dat het niet makkelijk zal zijn maar je slaat je er wel door. Je moet vooruit voor je kindje dat heb ik ook gedaan. Ik zal niet zeggen dat het makkelijk is want dat is het niet en ook ik heb nog een lange weg te gaan maar ik zou mijn kindjes voor geen geld ter wereld meer willen missen. Ik wens je het allerbeste toe en hopelijk komt alles in orde
[Reageer]

Heb jij ook zoiets meegemaakt en wil je graag je verhaal kwijt?
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.