< Publiciteit >

Zwanger-app

Chauffage Verzelen

Kind & Gezin

VLOV

Home » Verhalen » Zwangerschapsverhalen » Zwangerschap en verdriet.

Zwangerschap en verdriet.



Ik ben 36 en gescheiden. Uit mijn vorige huwelijk heb ik een fantastisch zoontje van 5 van wie ik zielsveel hou.
Na het mislukken van mijn huwelijk was mijn grootste verdriet eigenlijk dat ik maar een kindje zou hebben. Ik had altijd gedroomd van een kompleet gezinnetje en daar hoorden voor mij, buiten een man, toch minstens twee kindjes bij.
Maar goed, ik had me erbij neergelegd en overwon langzaam maar zeker het verdriet van de gebroken relatie. Ik concentreerde me op mijn zoontje en was oprecht gelukkig, een man hoefde er in mijn leven niet meer bij.

Maar het lot besliste anders voor me toen ik in oktober vorig jaar een man leerde kennen aan wie ik mij hart verloor zoals nooit tevoren... Dit was voor mij de man van m'n keven, m'n soulmate... Een onvoorwaardelijke liefde... van mijn kant.
We rolden snel, waarschijnlijk te snel in een relatie. Zijn woorden voedden me, hij wou een kind met me. Eigenlijk wist ik na de eerste twee weken al dat dit geen normale relatie was en dat deze man zijn eigen levenswijze erop nahield. Maar zijn woorden stelden me telkens gerust. Na vier maanden was ik dan eindelijk zwanger. Zijn reactie toen ik het hem vertelde was: "ik moet even slikken". En ik hoorde een week niets van hem...
Uiteindelijk bleek hij ons wel te "willen"...
Hij bleef laat thuiskomen, excuses uitzoeken en leugens te vertellen maar mijn liefde was zo groot dat ik alles vergoelijkte...
Uiteindelijk werd ik in april geconfronteerd met een andere vrouw waarmee hij sinds vier maanden een relatie had... Deze vrouw bleek ook zwanger van hem te zijn... Ook dit vergaf ik hem... Hij paaide me en zei dat ik de enige voor hem was...
Het leek een tijd goed te gaan. Hij toonde eindelijk een beetje interesse voor de baby in mijn buik en leek naar onze toekomst samen uit te kijken... Maar langer dan een paar weken duurde dat niet...

Nu ben ik zeven maand zwanger. Hij is nog geen enkele keer meegegaan op controle bij de gynaecoloog en heeft geen interesse in de praktische dingen die nog geregeld moeten worden...
En de excuses beginnen weer, hij komt steeds later thuis...
Ik had zo gehoopt deze zwangerschap "samen" te mogen ervaren, een gelukkig gezinnetje te kunnen vormen met de man van wie ik zielsveel hou. Maar mijn gezond verstand weet nu dat dit met deze man niet mogelijk is... Ik wacht nu enkel op het moment dat mijn hart mijn verstand vertrouwt en op de kracht om te breken met hem.
De eerstvolgende keer dat ik op controle moet, zal ik hem niet meer vragen om mee te gaan, die desillusie bespaar ik me... Ik moet me sterk houden en probeer gelukkig te zijn met het wezentje dat binnenkort ons gezinnetje zal vervoegen. Ook al zal dat gezinnetje dan bestaan uit mama en twee kinderen, het moet er niet minder hecht of minder gelukkig voor zijn.
Voor mij geen relaties meer... nooit meer... in de komende maanden...




Vroegere reacties:

Reacties:

Door: onafhankelijke vrouw op 01/08/2001 @ 16:11 Ongepaste Reactie?

Ik begrijp het gewoon dat er nog van die vrouwen bestaan die denken dat een zwangerschap de man zal blijven. Je had al in het begin van je relatie al opgemerkt dat het niet een normale relatie zal worden. En vanaf het moment dat je werd geconfronteerd met een andere vrouw die ook zwanger van hem is, had je hem de deur moet wijzen. En alimentatiegeld kan je wel vergeten, de reden voordat is: je bent niet met hem getrouwd en behalve dat hij erkend het kind niet. Als ik jouw was zou ik hem laten zien dat je hem niet nodig hebt. Je bent een onafhankelijk vrouw. En voor in de toekomst zou ik dan niet zomaar in relatie stappen, probeer is alles te weten te komen over hem en bouw eerst een relatie op no- basis.

Ik weet dat je het wel red, aangezien je (misschien) krijgt van je familie!
Door: onafhankelijke vrouw op 01/08/2001 @ 16:16 Ongepaste Reactie?

ik had net een stuk tekst geplaats, maar ik kwam erachter dat ik een aantal was vergeten bij te tikken.

regel 1: ik begrijp het gewoon 'niet' dat er nog van die vrouwen bestaan die denken dat ze met een zwangerschap een (niet alle mannnen) man zal houden.
De laaste regel: Probeer eerst alles te weten te komen over die man en probeer de relatie op te bouwen (in het begin) op een no- sex basis.

Je red het wel met steun(?) van je familie!!!!
Door: sabrina op 02/08/2001 @ 12:09 Ongepaste Reactie?

Ik kan begrijpen hoe je je voelt zelf heb ik een nare ervaring achter de rug. Ik was al meer dan een jaar samen met mijn vriend. Sex was echter niet het hoogte punt in de relatie. Na een jaar samen te zijn gaf ik me eind april helemaal over aan hem. Gedurende de maand mei had ik last van haar uitval en ik verdikte vrijsnel, weegde daarom niet veel meer, mijn eetlust viel weg en ging maar steeds meer flauw vallen. Eind mei moest ik naar Milaan voor enkele dagen en daar ben ik opgenomen in het ziekenhuis voor een overnachting. Daar werd er me verteld dat ik zwanger was. Terug thuis maakte ik nog een test bij de dokter om er zeker van te zijn en deze bleek dan ook positief te zijn. Ik heb het die avond nog aan mijn vriend verteld, hij sprong een gat in de lucht van blijdschap. De maand juni ging mijn hoogtes en lachtes, de maand juli verdween de intrest en de aandacht. Verleden week wou ik heb opzoeken om even nog na te praten over de verhuis die we zouden doen, toen vertelde een vriend die zijn apartement deelde, dat hij terug naar zijn land is (Lituanie). Hij gaf me een breefje dat mijn vriend achter liet voor me. Daar stond er in te lezen dat de realtie geen zin meer heeft nu de kleine opkomst is, hij is niet klaar om vader te zijn en wil nog zeker voor een jaar of tien uitzoeken wie hij is en wat hij wilt doen en reizen.
Toen ik dat las moest ik even slikken, maar nam me voor om geen traan te laten.
Maar nu moet die niet denken dat ik als hij in een jaar of tien bij zijn zinnen is gekomen dat ik op hem zal blijven wachten en dat ik het hem makkelijk zal maken om de kleine te zien.

Ik ben vandaag voor het eerst voor mijn ego geweest en hoe rottig de situatie ook is, ik kon mijn blijdschap niet op. Ik hoorde het hartje kloppen, en het stampt behoorlijk al rond. Van de 20 minuten dat de dokter bezig was heeft de kleine geen seconde opgehouden met stampen. De dokter zei dat het eigenlijk wat vroeg is om het geslacht te bevestigen, maar toen hij de ego's in keek kon hij al met 70% zeggen dat het een jongetje zal worden. Heb lekker foto's laten uitprinten.
Door: Anoniem op 02/08/2001 @ 16:26 Ongepaste Reactie?

weeral eentje dat zich heeft laten beetnemen, schone liedjes duren niet lang!
Door: Anoniem op 02/08/2001 @ 18:52 Ongepaste Reactie?

Het is als buitenstaander gemakkelijk om een mening te weegeven over een bepaalde situatie. Er is tenslotte geen emotie bij. Maar als je in een situatie gevangen zit...en emotioneel niet losraakt van iemand, is het oordeel niet zo gemakkelijk. Hoeveel mannen en vrouwen zijn er niet gevangen in een relatie waar het gevoel maar van ??n kant lijkt te komen. Die mensen weten ook wel dat hun relatie niet optimaal is, maar proberen excuses voor hun partner te zoeken, of uiteindelijk denken ze dat het misschien wel aan zichzelf zou liggen.
Het is niet eenvoudig, en volgens mij nog minder eenvoudig als er een babytje in je buik groeit van de man waarvan je houdt.
Je weet zelf dat je moet breken, maar wacht op de moed, de kracht om dat te doen. Ik ga je niet voor gek verklaren omdat je zoveel neemt van een man, maar bewonder de liefde die je blijkbaar voor hem voelt. Ik wens je veel kracht toe, en hoop dat je jezelf binnenkort terug mag vinden om zo de juiste beslissing te nemen. Sterkte!
Door: Anoniem op 03/08/2001 @ 22:12 Ongepaste Reactie?

Als hij jouw kindje nog niet zou erkend hebben en dit niet vrijwillig wenst te doen, laat het vaderschap dan via gerechtelijke weg vaststellen. Dit kost wel wat maar hij moet de kosten van vb DNA onderzoek moeten dragen als hij verliest.
Als hij de geboorte van zijn kindje emotioneel niet wil aantrekken zal hij er wel (minstens 18 jaar) de materi?le gevolgen van dragen... Misschien zal hem dit eens met zijn hersens leren denken dan met iets anders...
Door: Anoniem op 04/08/2001 @ 17:48 Ongepaste Reactie?

Waarschijnlijk heeft hij ondertussen die andere vrouw ook verlaten, ook deze vrouw laat best een dna-test doen. Het is wettelijk verplicht op te komen voor de kinderen tot 18-jaar maar zolang die kinderen geen eigen inkomen hebben is hij het verschuldigt tot 23-jaar. Maar pluk maar eens veren van een kikker. Voor twee huishoudens opkomen zal wel moeilijk zijn.!Daar zijn huishoudens genoeg die op papier met alles in orde zijn, maar in werkelijk nog geen enkele frank gezien hebben.
Door: Anoniem op 05/08/2001 @ 23:06 Ongepaste Reactie?

Ik kan jou pijn goed begrijpen.Mij man is nu ook met andre vrouw en mijn verlate.Ik ben nu bijna aan tijd om bevale en hij nog hij niet gefrag om iets te helpen,na 5jaar huwelijk.Ik wine heel wak maar voor einde help dat niet .Ik hou hem nog altijd heel veel,maar zal ik noit vergeten wat hij heeft aan mij gedaan.Ik heb hier geen familie behalve heel liev schoen moeder en zijn familie,zij helpen mij alemal.Hou u sterke ik moet ook ,dat is zoms niet makelijk dat weet ik ook.Groetjes+++
Door: Anoniem op 06/08/2001 @ 09:18 Ongepaste Reactie?

Lieve meid, die man heb jij toch helemaal niet nodig, hij belazert, doet niks voor je, en tot overmaat van ramp maakt ie ook een andere vrouw zwanger, nou sorry als ik die man had had ik hem er al lang uitgegooid. Goot die man eruit, want aan jou verhaal te lezen houdt die niet van je, Zorg zelf voor je kindje want dat doe je nu ook al, die man heb je echt niet nodig, misschien besef je dat nu niet, maar later ga je het beseffen echt, de liefde voor je kind gaat nooit over, maar wel voor die Klootzak sorry heb er geen ander woord voor!
Door: onafhankelijke vrouw op 06/08/2001 @ 13:36 Ongepaste Reactie?

Ik wilde even reageren op de anoniem van 5 augustus 2001, niet op wat haar reacties is op het verhaal, maar op de manier wat zij heeft geschreven. KAN het zijn dat deze last heeft van deslexy?? (weet niet zeker als het goed geschreven is)
Door: sharony op 06/08/2001 @ 17:22 Ongepaste Reactie?

Ik voel echt met je mee, maar weet je je kan het ook wel alleen hoor. Misschien is dat in hetbegin even moeilijk maar altijd bij zo'n man blijven is veel vermoeiender. En je kan het heus wel hoor....!! Ik heb zelf ook een keer in zo'n relatie gehangen, en weet dus hoe moeilijk het is. Heel veel succes. Doeg dikke knuffel Sharony
Door: Bo op 09/08/2001 @ 10:28 Ongepaste Reactie?

Wat me hier bij sommige reacties eigenlijk stoort is de sufragette-houding en maar even lopen hakken op de betreffende mannen alsof het onverantwoorde onmensen zijn. Ik denk niet dat de briefschrijfster daar een boodschap aan heeft.
Als die mannen er mentaal niet klaar voor zijn dan kan je hen moeilijk dwingen in een vaderrol. Ze zouden er eigenlijk weinig van bakken. Voor ons vrouwen ligt het nu eenmaal anders. Eens zwanger heb je een keuze van houden of zwangerschapsonderbreking en daar stopt het verhaal. Er is geen kwestie van "We rennen hard weg en ontlopen de zaak"
Je kan een biologische vader wettelijk verplichten om zijn verantwoordelijkheden op te nemen. Onze wetgeving is daar op voorzien (info is gratis te bekomen bij elke juridische winkel en op de juridische dienst van elk OCMW). Zowel de moeder als het kind kunnen via rechtswege de afstamming van de vader afdwingen (vooral om financi?le reden zou dit een mogelijkheid kunnen zijn).
Vraag is of die biologische vader dan gaat worden waar je als moeder en kind op hoopt ... een goede vader.Ik betwijfel het sterk. It takes two to tango.

Door: sabrina op 10/08/2001 @ 10:10 Ongepaste Reactie?

Even noge een reactie, dat wettelijk verplichten is goed wanneer de man van de zelfde nationaliteit is, maar vergeet dan niet als de kleine de naam van de man draagt kan die zo de kleine mee doen naar zijn land en nooit terug keren. Trouwens ik zou mijn kleine toch nooit naar hem laten noemen. Trouwens financieel sta ik er sterk voor. Dus zijn er zeker geen materiele problemen. En er zijn zoveel alleenstaande moeders die er slechter voor staan. Ik ben al blij dat alles netjes verloopt.
Door: Nolanneke op 27/08/2001 @ 13:53 Ongepaste Reactie?

reactie o de onafhankelijke vrouw!!
Blijkbaar heb je haar verhaal niet helemaal gelezen, want je kan er heel goed uit opmaken dat zij hier helemaal is zonder familie, dus dat zij van het buitenland komt. En het woord dislectie kan jij ook al niet spellen. Dus veroordeel zeker geen vreemde
Door: peggy op 26/09/2001 @ 21:22 Ongepaste Reactie?

nolanneke ik ben het helemaal met je eens !! wat maakt t nou toch uit hoe je iets schrijft je begrijpt toch wat die mevrouw bedoeld !! Ach ja er zijn altijd mensen die ergens over moeten zeiken toch ???Net of ze zelf perfect zijn !! Ik kan me daar heeel kwaad over maken, maar ja.
Iedersgeval ik wens de verhaal schrijfster heel veel sterkte toe !!!
groetjes peggy

Door: Marianne op 18/10/2001 @ 20:23 Ongepaste Reactie?

Hallo lieverd,
als je wil mag je mij mailen, klik gewoon op mijn naam en stuur me een briefje, ik heb iets dergelijks meegemaakt, zij het dat ik nadien wel een vader heb gekregen voor mijn kinderen, alleen is die zelden of nooit thuis en heeft deze ook praktisch geen tijd om bij ons te zijn. Heb twee kindjes en sta er grotendeels alleen voor, heb geen werk en financieel is dat geen pretje om volledig afhankelijk te zijn van ??n inkomen. Mijn man onderdrukt mij door me te zeggen dat ik niet zal kunnen gaan werken zolang de kleinste niet ook op kleuterschool zit en dan moet ik maar nadenken over thuiswerk, want wie gaat er anders op de kinderen passen tijdens de vakanties aangezien hij in ploegen werkt, zijn moeder geen tijd heeft elke dag en een onthaalmoeder onbetaalbaar is als ik deeltijds aan de slag zou willen... niet echt een gelukkig huwelijk dus, en de vader van mijn eerste kind, heeft mij laten vallen als een baksteen, wou zelfs niet geloven dat ik in verwachting was !! Betaald niet eens alimentatie, heeft alle contact met mij verbroken en is naar het buitenland getrokken zonder te laten weten waar hij uithangt. Ik ken dan ook alleen maar zijn naam en geboortedatum, verder weet ik niets over hem, en probeer maar eens te achterhalen waar die intussentijd zit ! Nou ja, sorry dat ik je dit alles vertel, maar ik wil je maar zeggen dat je niet de enige bent die er alleen voor staat met twee kinderen, ook al ben ik dan wel gehuwd, ik sta er dus praktisch helemaal alleen voor. Want als hij zondags toch tijd heeft voor ons, dan is het meestal naar hier of naar ginder op familiebezoek en wat heb je dan nog aan je gezin ??? Scheiden doet lijden zeggen ze, maar ik vraag me soms af of dat in dergelijke situaties niet beter is en daarom wil ik je wel even moed inspreken door te zeggen dat ook al ben je gescheiden en laat die vent je stikken, je kan hem altijd alimentatie verplichten omdat hij waarschijnlijk in eigen land is gebleven en je bent je vrij en je eigen baas. Je kan je geluk nu samen met je kindjes gaan maken, door te genieten van hun liefde en dat is wat ik ook doe, dag na dag, en misschien komt er ook voor mij een dag waarop ik alles weer rooskleuriger in ga zien... wie weet schijnt voor vrouwen zoals jij en ik en vele anderen toch nog de zon en hebben we het lef daar iets aan te doen.

Door: Annick op 11/12/2001 @ 13:54 Ongepaste Reactie?

Ik begrijp heel goed dat het voor jou niet gemakkelijk is om alleen een kind op te voeden, en om alleen zwanger te zijn. Ik zit in mijn laatste jaar voor vroedvrouw en maak een eindwerk over de begeleiding van alleenstaande zwangeren. Ik merk dat er niet echt veel begeleiding bestaat voor hen. Bij wie kon jij terecht (of andere alleenstaande vrouwen) tijdens je zwangerschap? Van wie kreeg je hulp? Ik vind dat er een goede begeleiding moet bestaan voor jullie en wil hierook aan meewerken.
Door: Anoniem op 19/03/2003 @ 22:14 Ongepaste Reactie?

Heb als man hetzelfde meegemaakt. Ik beging een slippertje door een vrouw die me echt verleidde. Ze wist dat ik een vaste relatie had. Daarna dwong ze me verder te gaan met een relatie, anders ging ze alles klikken naar mijn partner. Uiteindelijk durfde ik toch de stap te zetten om de relatie te stoppen. Plots hoor ik enkele dagen nadien dat ze zwanger is. Ongeloof allom. Haar keuze stond vast zij was content om de baby te wereld te zetten, ik moest er niets opzeggen. Enkele weken later krijg ik een bericht dat het een tweeling is, en dan een paar dagen later is er een 1 vrucht van de tweeling afgestorven. Kun je inbeelden wat je dan allemaal doormaakt. Waar stopt deze nachtmerrie ? tot de baby 23 jaar is en ik 23 jaar allimentatie betaald heb ? Is dit nu rechtvaardigheid ...je zwanger laten maken en zo geld gaan eisen ?
Door: nimu op 19/03/2003 @ 22:42 Ongepaste Reactie?

ooit al gehoord van echtelijke trouw,en van condooms?
Weet jij wel hoeveel keuzes je had?
1 geen slippertje maken
2een condoom gebruiken(en niet alleen om zwangerschap te voorkomen)
3inplaats van je te laten chanteren,alles t’huis opbiechten
4 de verantwoordelijkheid nemen voor je daden en voor je kind zorgen iets dat normaal de rest van je leven is niet 18 jaar.
Arme arme man dat er nog zo’n slechte vrouwen rondlopen die je tegen je wil verleiden,foei toch, ze moesten ze opsluiten(???)

[Deze reaktie werd gewijzigd]
Door: Anoniem op 05/01/2004 @ 07:20 Ongepaste Reactie?

Toen ik 10 weken zwanger was heeft mijn huidige nu ex vriend ons in de steek gelaten. Hij is op een bewuste zondagochtend vertrokken hij zou weer terug komen, maar sinds vorig jaar september 2003 heb ik hem niet meer gezien of gehoord. WIJ wouden graag beiden bewust een kindje. Ik vind het een rot streek. Schijnbaar heeft hij niet in de gaten wat hij bij een vrouw in een prille zwangerschap los maakt en kapot maakt. Gelukkig ben ik nu een aantal maanden verder en kan ik vol op genieten van mijn zwangerschap en mijn prachtige buik die maar steeds dikker wordt. Het kleine mensje is bij mij zeer zeker welkom wat het ook mankeert. Ik zelf heb besloten om alleen verder te gaan met mijn kindje en daarbij niet te vergeten dat ik gelukkig ook een hele grote steun heb aan mijn familie. Wat ik nog wel graag wil op merken is dat er inderdaad weinig informatie of begeleiding voor te krijgen is, want ik weet zelf als dit jou over komt kun je wel wat steun en richt lijnen gebruiken en zeker voor het kind.
[Reageer]

Heb jij een grappig, leuk of ontroerend verhaal over je zwangerschap, bevalling of baby??
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.