Papa worden: ja of nee?
Door Kris op 13/12/2010 - 12:17:
Hallo,
Mijn vriendin heeft 2 kindjes van 1,5 en 3 jaar uit een vorige relatie. We kennen elkaar al jaren en zijn de laatste 9 maanden een koppel. De klik met haar kinderen is enorm goed, maar ik ben mij er heel bewust van dat ik nooit de papa zal zijn.
Zelf zouden we heel graag een kindje van ons 2 willen binnen x aantal tijd, maar fysiek is ze “waarschijnlijk” niet meer in staat om een 3de kindje op de wereld te zetten. Het zou te veel risico’s voor haar gezondheid met zich meebrengen.
Nu stelt ze zich natuurlijk hardop de vraag of ik de rest van mijn leven ermee kan leven dat ik nooit papa zal worden. Ze wilt mij absoluut niet verliezen, maar ze wilt ook niet dat dit gegeven later tussen ons in kan komen te staan.
Aan de ene kant wil ik heel graag een kindje, maar dan alleen met haar. En het allerliefste wat ik zou willen, is mijn leven doorzetten met haar en haar 2 jonge kindjes die ik mee kan helpen opvoeden. Zij is voor mij het allerbelangrijkste in mijn leven.
Zelf zit ik al lang met dit in mijn hoofd en ik kom altijd uit op dezelfde beslissing: ik wil met haar doorgaan. Maar aan de andere kant begrijp ik haar vrees ook heel goed en wil ik graag eens horen wat jullie meningen hierover zijn. We lezen hier veel van “de man die geen kinderen wilt, maar de vrouw wel”. Maar hoe zit het andersom??
Alvast bedankt voor jullie reacties,
Kris
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: vanessa (profiel) op 13/12/2010 @ 13:48 
hey kris
je zegt dat er te veel risico aan verbonden is aan een derde zwangerschap dan moet je je de vraag stellen, als je vriendin zwanger zou worden en er gebeurt iets met haar waardoor je haar verliest, zou je der mee kunnen leven?
ik snap je vriendin echt wel dat ze met angst leeft dat je haar zou verlaten op termijn omdat ze je geen kinderen kan/wil geven maar snap ook dat ze twijfelt om nog voor een kindje te gaan ze heeft tenslotte nog twee kindjes waar ze rekening moet houden.
wij mogen hier ons mening geven maar uiteindelijk zullen jij en je vriendin de enige zijn die hier een beslissing in mogen en kunnen nemen!
ik wens jullie allebei heel veel succes in wat jullie ook mogen beslissen
groetjes vanessa
Door: marian (profiel) op 13/12/2010 @ 14:06
Het is een heel moeilijke keuze, nog een kindje of niet. Ook zonder dat er andere dingen meespelen! Maar de gezondheid van je vriendin op het spel moeten zetten voor een eigen kind, maakt het allemaal nog moeilijker. Ik weet hoe diep de wens voor (nog) een kind kan zitten, maar is het je echt je relatie waard? Als het medisch gezien voor haar onverstandig is nog een keer zwanger te worden, zouden jullie eventueel aan adoptie kunnen denken als de wens echt zo hevig is. Maar boven alles: je bént al papa! Misschien zijn haar 2 kinderen biologisch niet van jou, maar ik ga ervan uit dat jij toch een stuk van de ouderrol op je neemt (of dat in ieder geval in de toekomst van plan bent)? Dat maakt je papa, niet die ene spermacel waaruit het kind ontstaan is. En misschien is inderdaad de 'echte' papa nog steeds in beeld (laat het ons hopen voor de kinderen), maar dat doet niks af aan jouw gevoelens voor hen, en de zorg waarmee jij hen omringt. Ze noemen je misschien niet expliciet hun papa, maar in de praktijk vervul jij die rol gewoon ook!
Door: piekeraar (profiel) op 13/12/2010 @ 23:44
Hey Kris
uiteindelijk kan enkel jij beslissen hé. Ik vind het knap van je vriendin dat ze er zo bij stil staat. dat bewijst alleen dat ze een enorm respect heeft voor jou en je niet als vanzelfsprekend beschouwd.
Het is moeilijk nu te weten of je later nooit spijt zal hebben dat je geen eigen kinderen hebt als je niet weet wat het betekent eigen kind(eren) hebben. Misschien moet je je ook afvragen wat jouw plaats is in het leven van je vriendins kinderen nu en eventueel later. En is dat dan voldoende voor jou. Uiteindelijk ben je nooit enkel alleen biologisch mama of papa: een mama of papa word je door de band met de kinderen, de liefde die je geeft, de opvoeding, de jaren samen een weg afleggen.
Ik wens je een mooie en gelukkige tijd en de moed, geluk en plezier om te leven met je beslissing wat die ook moge zijn.
Hay hay
wonen jullie samen met de andere kindjes? Zo ja dan zou je best hun vader kunnen worden. niet biologisch natuurlijk maar je bend wel een vader figuur in huis. kunt met ze stoeien streng zijn of met ze voedballen. dat hebben kinderen ook nodig.
het leek hier even er op dat er nooit een kindje zou komen. en ik had mij er bij neer gelegt. maar ik weet ook dat ik waarschijnlijke altijd diep van binnen een beetje teleur gesteld zou zijn als er weer een baby geboren zou zijn en ik niet weet hoe dat is enzo.ik zou er alleen niet mijn relatie van opgegeven.
Als jullie echt over een 3e kindjes denken zou ik eens met je vriendin naar de gyn gaan en het eens gaan uitzoeken of het echt niet meer mag van wege haar gezond heid.elke zwangerschap is een risico.
Dat je vriendin er zo over nadenkt zegt al wel veel over hoe zij van je houd.
sucses met denken.
en veel plezier met je 2 stief kinderen
Door: Kris op 22/12/2010 @ 00:08
Allemaal, heel hard bedankt voor jullie reacties! Ik ben er een stuk wijzer van geworden. Jullie hebben me ook doen inzien dat papa zijn veel meer is dan alleen die cel. En zo voel ik het ook als ik bij hun ben, ik voel me echt een papa. Thanks!!
Hoi Chris
Allereerst wil ik je zeggen dat het toppie is wat
je doet, je houd van je vriendin en je hebt haar
kinderen ook "erbij genomen" en houd ook van hen!
Ik woon samen met mijn vriend nu. Toen mijn kinderen
1 en 3 jaar waren ben ik bij hem ingetrokken.
De meiden zijn nu 8 en 10 jaar, en hoewel ik meer
in de opvoeding van de meiden te zeggen heb
hij is een goede steun voor ons. De meiden
noemen hem bij zijn naam en eigenlijk is dat altijd heel goed gegaan.
Nu wilden wij graag ook een kindje van ons samen. Er was bij mij
ook een risico voor een derde kindje maar na gesprekken
bij de gyneacoloog was er toch een goede kans om het toch aan te gaan
die derde zwangerschap. Dat is natuurlijk ook een beetje
bij je vriendin, hebben jullie al gesprekken gehad bij de gyneacoloog
en hoe groot is het risico en is het te doen...
Ons zoontje is ondertussen 1,5 en hij word wel ietsje meer verwend dan de meiden door zijn papa. Maar dat is natuurlijk nog moeilijk te zeggen omdat hij nog zo klein is. Toch houd hij van ons allemaal even veel.
Tja wat kan ik je als raad geven. Natuurlijk ben jij voor de kids
ook een soort papa. Jij woont bij hun mama dus ook net zo belangrijk voor hun. Wat ook mooi zou zijn is de mama ten huwelijk te vragen
en ook de voogd te worden van de kids. Succes met alles...
en laat nog eens van je horen he..
Hoi Kris
Allereerst wil ik je zeggen dat het toppie is wat
je doet, je houd van je vriendin en je hebt haar
kinderen ook "erbij genomen" en houd ook van hen!
Ik woon samen met mijn vriend nu. Toen mijn kinderen
1 en 3 jaar waren ben ik bij hem ingetrokken.
De meiden zijn nu 8 en 10 jaar, en hoewel ik meer
in de opvoeding van de meiden te zeggen heb
hij is een goede steun voor ons. De meiden
noemen hem bij zijn naam en eigenlijk is dat altijd heel goed gegaan.
Nu wilden wij graag ook een kindje van ons samen. Er was bij mij
ook een risico voor een derde kindje maar na gesprekken
bij de gyneacoloog was er toch een goede kans om het toch aan te gaan
die derde zwangerschap. Dat is natuurlijk ook een beetje
bij je vriendin, hebben jullie al gesprekken gehad bij de gyneacoloog
en hoe groot is het risico en is het te doen...
Ons zoontje is ondertussen 1,5 en hij word wel ietsje meer verwend dan de meiden door zijn papa. Maar dat is natuurlijk nog moeilijk te zeggen omdat hij nog zo klein is. Toch houd hij van ons allemaal even veel.
Tja wat kan ik je als raad geven. Natuurlijk ben jij voor de kids
ook een soort papa. Jij woont bij hun mama dus ook net zo belangrijk voor hun. Wat ook mooi zou zijn is de mama ten huwelijk te vragen
en ook de voogd te worden van de kids. Succes met alles...
en laat nog eens van je horen he..
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.